Τρίτη, 30 Απριλίου 2013


   Η ΜΟΝΑΔΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΚΑΣΣΙΑΝΗΣ ΚΑΙ ΤΟ ΤΡΟΠΑΡΙΟ ΤΗΣ

1Πρόκειται ίσως για το πιο παρεξηγημένο πρόσωπο της θρησκείας μας. Μια γυναίκα, ξεχωριστή με τη δική της παρουσία στην Ιστορία και με ένα έργο που αν μη τι άλλο έμεινε αθάνατο.

Η Κασσιανή είναι η γυναίκα που «έδωσε» το όνομα της στο γνωστό τροπάριο «κερδίζοντας» ταυτόχρονα το στίγμα της «εν πολλαίς αμαρτίαις περιπεσούσας Γυνής».

Η πρώτη της «γνωριμία» με την Ιστορία έγινε εξαιτίας μια στιχομυθίας που είχε με τον παραλίγο σύζυγο της Αυτοκράτορα Θεόφιλο του Βυζαντίου.
Λένε πως ήταν αρκετά όμορφη, τόσο ώστε να επιλεχθεί ως υποψήφια νύφη του Αυτοκράτορα. Όταν ο Θεοδόσιος την πλησίασε σχεδόν έτοιμος να της δώσει το χρυσό μήλο που συμβόλιζε ότι την είχε επιλέξει, της είπε την φράση «Εκ γυναικός τα χείρω» Δηλαδή από την γυναίκα ήρθαν στον κόσμο τα κακά, υπονοώντας την αμαρτία της Ευας με το μήλο που στέρησε τον Παράδεισο από τους ανθρώπους.

Εκείνη δεν δίστασε και του έδωσε μια «πληρωμένη» απάντηση που όπως φάνηκε εκ του αποτελέσματος, σόκαρε τον Αυτοκράτορα. «Kαι εκ γυναικός τα κρείττω» του είπε.

Αυτό το «και από τη γυναίκα έρχονται τα καλύτερα» σύμφωνα με τους χρονογράφους σήμαινε ότι από μια γυναίκα, την Παναγία, ήρθε η ελπίδα και η σωτηρία στους ανθρώπους.

Όμορφη μεν, ετοιμόλογη και αυθάδης για τα δεδομένα της εποχής, έχασε το χρυσό μήλο που τελικά πήγε στη Θεοδώρα, και εκείνη κατέληξε σε μοναστήρι.

Στην Κασσιανή αποδίδονται γύρω στα 45 έργα, από τα οποία τα 23 τουλάχιστον είναι χωρίς αμφιβολία δικά της, ενώ τα υπόλοιπα είναι αγνώστου προελεύσεως.

Η ΕΝ ΠΟΛΛΑΙΣ ΑΜΑΡΤΙΕΣ

Όπως είναι γνωστό, ακόμη και σε ανθρώπους που δεν πηγαίνουν καν στην Εκκλησία, το πιο γνωστό κείμενο της είναι το ομώνυμο της τροπάριο. Μιλά για μια πόρνη που προσφέρει μύρα στον Ιησού, πριν τον ενταφιασμό Του.

Πρόκειται για ένα απίστευτης δυναμικής κείμενο που μέσα σε μόλις 116 λέξεις κάνει τον αναγνώστη του να νιώθει ένα χείμαρρο συναισθημάτων.

Πρέπει να σημειώσουμε εδώ ότι μόνο γι αυτό το τροπάριο, αρκετοί κάθε χρόνο αναζητούν έμπειρους ψάλτες που να μπορούν να αποδώσουν σωστά το κείμενο.

Γεννημένη κάπου 800 χρόνια μετά τον Χριστό δεν θα μπορούσε να είναι η πόρνη του τροπαρίου. Η ζωή της πάλι, δεν ήταν σε καμία περίπτωση τέτοια που να μπορούσε να «ταυτιστεί» με την πόρνη. Έναν άνδρα ερωτεύτηκε και η απόρριψη του στάθηκε αρκετή για να την στείλει σε μοναστήρι.

ΗΤΑΝ Η ΜΑΡΙΑ Η ΜΑΓΔΑΛΗΝΗ;

Μια άλλη γυναίκα, σύγχρονη αυτή τη φορά του Ιησού που επίσης έχει δεχθεί μια ιστορική «ρετσινιά» είναι η Μαρία η Μαγδαληνή.

Η Μαγδαληνή είναι το πρώτο όνομα που λένε όσοι μαθαίνουν πως η γυναίκα που περιγράφεται στο τροπάριο δεν είναι η Κασσιανή. Ούτε όμως κι εκείνη ήταν αυτή.

Η Μαγδαληνή ήταν μια γυναίκα δαιμονισμένη κατά το Ευαγγέλιο, που αφού ο Χριστός την απελευθέρωσε. Εκείνη Τον ακολούθησε μέχρι την τελευταία στιγμή.

Η γυναίκα λοιπόν αυτή «η εν πολλαίς αμαρτίαις περιπεσούσα» είναι άγνωστη.

Λέγεται πως ο Ευαγγελιστής Λουκάς που περιγράφει στο Ευαγγέλιο του την σκηνή που αλείφει τα πόδια του Ιησού με το πιο ακριβό μύρο, δεν διέσωσε το όνομα της για να μην την στιγματίσει.

Για την ιστορία να σημειώσω πως η Κασσιανή θεωρείται Οσία της Εκκλησίας και τιμάται στις 7 Σεπτεμβρίου. Όσο για το τροπάριο; Το κείμενο του που ακολουθεί είναι η πραγματικά ζωντανή απόδειξη της απίστευτης δυναμικής της αθάνατης ελληνικής γλώσσας που δυστυχώς δεν μιλάμε σήμερα

Κύριε, η εν πολλαίς αμαρτίαις περιπεσούσα Γυνή,
την σην αισθομένη Θεότητα, μυροφόρου αναλαβούσα τάξιν,
οδυρομένη μύρα σοι, προ του ενταφιασμού κομίζει.
Οίμοι! λέγουσα, ότι νυξ μοι, υπάρχει, οίστρος ακολασίας,
ζοφώδης τε και ασέληνος, έρως της αμαρτίας.
Δέξαι μου τας πηγάς των δακρύων,
ο νεφέλαις διεξάγων της θαλάσσης το ύδωρ•
κάμφθητί μοι προς τους στεναγμούς της καρδίας,
ο κλίνας τους Ουρανούς, τη αφάτω σου κενώσει•
καταφιλήσω τους αχράντους σου πόδας,
αποσμήξω τούτους δε πάλιν, τοις της κεφαλής μου βοστρύχοις•
ων εν τω Παραδείσω Εύα το δειλινόν,
κρότον τοις ωσίν ηχηθείσα, τω φόβω εκρύβη.
Αμαρτιών μου τα πλήθη και κριμάτων σου αβύσσους,
τις εξιχνιάσει ψυχοσώστα Σωτήρ μου;
Μη με την σην δούλην παρίδης, ο αμέτρητον έχων το έλεος.

ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΟ: ΒΡΕΘΗΚΕ ΤΟ ΕΓΓΡΑΦΟ ΣΤΑΥΡΩΣΗΣ ΤΟΥ ΙΗΣΟΥ!!! (ΦΩΤΟ)


1Το συγκλονιστικό αυτό έγγραφο (αντίγραφο του οποίου βλέπετε στη φωτογραφία παρακάτω), παρέμεινε μέχρι το 1309 μ..Χ. τελείως άγνωστο…

οπότε βρέθηκε στη γνωστή σε όλους σήμερα για τον καταστροφικο σεισμό πόλη (L’Aquila) της Κεντρικής Ιταλίας (κοντά στην οποία έχει ανακαλυφθει η αρχαία ρωμαϊκή πόλη του Αμιτερνο, όπου βρέθηκε το σπίτι του Πόντιου Πιλάτου). Το 1381 μεταφέρθηκε στην Κωνσταντινούπολη επί των ημερών του Πατριάρχου Ιερεμίου.

Μεταφράστηκε από τον Οικουμενικό Πατριάρχη Διονύσιο, κατά το έτος 1643.

Μετάφραση:
“Τω εβδόμω και δεκάτω Τιβερίου Καίσαρος, Βασιλέως Ρωμαίων, μονάρχου ανικήτου,
Ολυμπιάδος διακοσιοστής πρώτης, Ηλιάδος ογδόης από κτίσεως κόσμου, κατά τον
ημέτερον μερισμόν των Εβραίων τετράκισχίλια και εκατόν εβδομήκοντα τέσσερα έτη και
καταβολής των Ρωμαίων βασιλείας έτη εβδομήκοντα τρία και από της ελευθερίας της
δουλωσύνης Βαβυλώνος έτη πεντακόσια εβδομήκοντα και καταστροφής του ιερού
βασιλείου έτη εννενήκοντα και επτά, επί υπάτου του λαού των Ρωμαίων Λουκίου Ζιζονίου
και Μάρκου Συννίου και ανθυπάτου του Ιλλιρικού Παλιστέρα, κοινού διοικητού της χώρας
των Ιουδαίων Κουίντου Φλαβίου, επί της διοικήσεως Ιερουσαλήμ ηγεμόνος κρατίστου
Ποντίου Πιλάτου, επιστάτου της Κάτω Γαλιλαίας Ηρώδου του Αντιπάτρου, της άκρας
αρχιερωσύνης Άννα και Καιάφα Αλλιάσου και Ματίλ μεγιστάνων εις τον ναόν, Ραμπάλ
Αμαμπέλ Πιοκτένου εκατόνταρχου υπάτου Ρωμαίων της πόλεως Ιερουσαλήμ Σουμπιμασάξιου Ποπιλίου Ρούφου.
Εγώ Πόντιος Πιλάτος, ηγεμών δια της βασιλείας των Ρωμαίων, επί του Πραιτωρίου της αρχιηγεμονίας, κρίνω και κατακρίνω και καταψηφίζω εις θάνατον σταυρικόν τον Ιησού λεγόμενον υπό του πλήθους Χριστόν, και από πατρίδος Γαλιλαίας, άνθρωπον στασιώτη κατά τον Νόμο του Μωσαϊκού και εναντίον του μεγαλοπρεπούς βασιλέως Ρωμαίων Τιβερίου Καίσαρος και ορίζω και αποφαίνομαι τον θάνατον αυτού σταυρικόν μετά των άλλων κατά το συνήθες των καταδίκων, επεί συνοίθρησεν αυτός πλήθος ανθρώπων πλουσίων και φτωχών, ουκ έπαυσε θορύβους εγείρων, ενοχλείν την Ιουδαίαν ποιών
εαυτόν Υιόν Θεού και βασιλέα της Ιερουσαλήμ, απειλών φθοράν της Ιερουσαλήμ και του Ιερού Ναού, απαρνούμενος τον φόρον του Καίσαρος και τολμήσας εισελθείν μετά βαϊων θριαμβευτής και πλείστου όχλου ώσπερ τις Ρήξ εντός της πόλεως Ιερουσαλήμ ως τον Ι. Ναόν και διορίζομεν τον ημέτερον πρώτον εκατόνταρχον Κουϊντον Κορνήλιον περιάξαι τούτον παρρησία εις την χώραν Ιερουσαλήμ δεδεμένον, μαστιζόμενον και ενδεδυμένον πορφύραν, εστεφανωμένον ακάνθινω στεφάνω και βαστάζοντα τον ίδιον σταυρόν επί ώμου αυτού, ίνα ει παράδειγμα τοις άλλοις και πάσι τοις κακοποιοίς μεθ’ ού βούλομαι συνάγεσθαι δύο ληστάς φονείς και εξέρχεσθαι δια της πύλης Γιαμπαρόλας, της νυν Αντωνιανής, αναχθήναι δε Αυτόν τον Χριστόν παρρησία επί το όρος των κακούργων ονόματι Κολβάριον, ούτινος σταυρωθέντος μείναι το σώμα εν τω σταυρώ εις κοινόν
θεώρημα πάντων των κακούργων, και άνω του σταυρού τίτλου τεθήναι γεγραμμένου τρισί γλώσσας τον ΙΗΣΟΥΣ ΑΛΟΝ Ο ΙΛΗΣ ΙΟΔΑΜ (Εβραϊστί) ΙΗΣΟΥΣ Ο ΝΑΖΩΡΑΙΟΣ ΒΑΣΙΛΕΥΣ ΙΟΥΔΑΙΩΝ (Ελληνιστί) ΙΕΖΟΥΣ ΝΑΖΩΡΑΙΟΥΣ ΡΕΞ ΙΟΥΔΑΙΟΡΟΥΜ (Ρωμαϊστί).
Ορίζομεν ουν μηδένα των ηστινοσούν τάξεις και ποιότητος τομήσαι απερισκέπτως της τοιαύτην εμποδίσαι δίκην, ως υπ’ εμού ωρισμένην μετά πάσης σεμνότητος εις ποινήν της αυτομολίας τούτου, Εβραίου όντος κατά τα ψηφίσματα και τους Νόμους της των Ρωμαίων Βασιλείας.

ΜΑΡΤΥΡΕΣ ΤΗΣ ΗΜΕΤΕΡΑΣ ΑΠΟΦΑΣΕΩΣ
- Από της φυλής Ισραήλ: Ρωδιέ, Δανιήλ, Ραμπινήλ, Ιονακείν, Μπανικάν, Ροτάμ, Ιουταβέλ και Περκουλάμ.
- Από της Βασιλείας και ηγεμονίας Ρωμαίων: Λούκιος, Σεξτίλιος και Μαξιμίλιος.
- Από των Φαρισσαίων: Μπαρμπάς Συμεών και Μπονέλη.
- Από των υπάτων και δικαστών των Ρωμαίων: Λούκιος, Μπαντάνης, και Μακαρόλας.
- Από της αρχιερωσύνης: Ρωάν, Ιουάδους και Μπουκασόλης.
- Νομικός δημόσιος από των εγκλημάτων των Εβραίων: Μπουτάν”.

Σάββατο, 27 Απριλίου 2013


Η ιστορία της Λειτουργίας των Προηγιασμένων Τιμίων Δώρων

Του Αρχιμανδρίτη π. Χρυσόστομου Τελίδη
Μπορούμε να ονομάσουμε χωρίς υπερβολή τη λειτουργία αυτή, μαζί με τα λειτουργικά χειρόγραφα, «Λειτουργία της Μεγάλης Τεσσαρακοστής», γιατί πραγματικά αποτελεί την πιο χαρακτηριστική ακολουθία της ιεράς αυτής περιόδου. Είναι δυστυχώς αλήθεια ότι πολλοί από τούς χριστιανούς αγνοούν τελείως την ύπαρξη της, η την γνωρίζουν μόνο από το όνομα, αφού ελάχιστες φορές θα έτυχε να την έχουν παρακολουθήσει.
Η Λειτουργία των Προηγιασμένων τελείται σήμερα στούς ναούς μας το πρωί αλλά και το απόγευμα των καθημερινών της Τεσσαρακοστής, συνήθως Τετάρτη και Παρασκευή, για να δίδεται η ευκαιρία στους πιστούς, της καθημερινής προσευχής αλλά και της συχνής Θείας Κοινωνίας.
Το όνομά της η Λειτουργία αυτή το πήρε από την ίδια τη φύση της. Είναι στην κυριολεξία λειτουργία «προηγιασμένων δώρων». Δεν είναι δηλαδή λειτουργία όπως οι άλλες γνωστές λειτουργίες του Μεγάλου Βασιλείου και του ιερού Χρυσοστόμου, στις οποίες έχουμε προσφορά και καθαγιασμό τιμίων δώρων. Τα δώρα είναι καθαγιασμένα, προηγιασμένα, από άλλη λειτουργία, που ετελέσθη σε άλλη ημέρα. Τα προηγιασμένα δώρα προτίθενται κατά την λειτουργία των Προηγιασμένων για να κοινωνήσουν απ α?τά και να αγιασθούν οι πιστοί. Με άλλα λόγια η λειτουργία των προηγιασμένων είναι Θεία Μετάληψις και Θεία Κοινωνία.
Για να κατανοήσουμε την γενεσιουργό αιτία της λειτουργίας των Προηγιασμένων πρέπει να ανατρέξουμε στην ιστορία της. Οι ρίζες της βρίσκονται στην αρχαιοτάτη πράξη της Εκκλησίας μας. Σήμερα έχουμε τη συνήθεια να κοινωνούμε κατά αραιά χρονικά διαστήματα. Στούς πρώτους όμως αιώνες της ζωής της Εκκλησίας οι πιστοί κοινωνούσαν σε κάθε λειτουργία, και μόνον εκείνοι που είχαν υποπέσει σε διάφορα σοβαρά αμαρτήματα απεκλείοντο από τους ιερείς για ένα ορισμένο χρονικό διάστημα από την Μετάληψη των Αγίων Μυστηρίων.
Κοινωνούσαν δηλαδή οι πιστοί απαραιτήτως κάθε Κυριακή και κάθε Σάββατο και ενδιαμέσως της εβδομάδος όσες φορές ετελείτο η Θεία Λειτουργία. Αν πάλι δεν ήταν δυνατόν να τελεσθεί ενδιαμέσως της εβδομάδος η Θεία Λειτουργία, τότε οι πιστοί και ιδιαίτερα οι μοναχοί που ήταν σε απομακρυσμένες περιοχές, κρατούσαν μερίδες από την Θεία Κοινωνία της Κυριακής και κοινωνούσαν μόνοι τους ενδιαμέσως της εβδομάδος, έθιμο που το επιδοκιμάζει και ο Μέγας Βασίλειος.
Στις μέρες μας βέβαια δεν συντρέχουν τέτοιοι λόγοι, αφού οι ναοί μας στην απανταχού Ορθοδοξία, λειτουργούνται σχεδόν καθημερινά και η πρόσβαση των πιστών στην Θεία Κοινωνία είναι εύκολη, οπότε και δεν χρειάζονται τέτοιου είδους πρακτικές, που μάλλον είναι και επικίνδυνες.
Έτσι λοιπόν εκείνη την εποχή και ιδιαίτερα στα μοναστήρια μας, αρχίζει να διαμορφώνεται σιγά-σιγά μία μικρά ακολουθία. Όλοι μαζί προσεύχονταν πριν της Θείας Κοινωνίας και όλοι μαζί ευχαριστούσαν τον Θεό  που τούς αξίωσε να μεταλάβουν των Θείων Δώρων. Αν υπήρχε και ιερεύς, αυτός τούς προσέφερε την Θεία Κοινωνία. Αυτό γίνονταν μετά την ακολουθία του εσπερινού η της Θ” ώρας (3 μ.μ.), γιατί οι μοναχοί έτρωγαν συνήθως μια φορά την ημέρα, μετά τον εσπερινό.
Η συχνή πρακτική όμως αυτού του συμβάντος, οδήγησε γρήγορα στην ένταξη αυτής παράδοξης τακτικής, της λήψης της Θείας Κοινωνία τους, στα πλαίσια μιας ακολουθίας, που να υπενθυμίζει την Θεία Λειτουργία. Κατά τον τρόπο αυτόν διαμορφώθηκε η ακολουθία των Τυπικών (δηλαδή κατά τον τύπον της Θείας Λειτουργίας), προς το τέλος της οποίας κοινωνούσαν. Αυτή είναι η μητρική μορφή της Προηγιασμένης.
Ας έρθουμε τώρα στην Αγία και Μεγάλη Τεσσαρακοστή. Η Θεία Λειτουργία κατά την περίοδο αυτή ετελείτο μόνον κατά τα Σάββατα και τις Κυριακές. Παλαιό έθιμο επικυρωμένο από εκκλησιαστικούς κανόνες απαγόρευε την τέλεση της Θείας Λειτουργίας κατά τις υπόλοιπες ημέρες της εβδομάδος, γιατί αυτές ήσαν ημέρες νηστείας και πένθους.
Η τέλεση της Θείας Λειτουργίας ήταν κάτι το ασυμβίβαστο προς τον χαρακτήρα των ημερών αυτών. Η Λειτουργία είναι πασχάλιο μυστήριο, που έχει έντονο τον πανηγυρικό, τον χαρμόσυνο και τον επινίκιο χαρακτήρα. Αυτό όμως γεννούσε ένα πρόβλημα. Οι χριστιανοί έπρεπε να κοινωνήσουν δύο φορές τουλάχιστον ακόμη κατά την εβδομάδα, το λιγότερο, δηλαδή κατά τις ενδιάμεσες ημέρες, την Τετάρτη και την Παρασκευή, που μνημονεύει και ο Μέγας Βασίλειος.
Η λύσις ήδη υπήρχε και αρχικά ξεκίνησε από τα μοναστήρια μας για να βρει όμως πρόσφορο έδαφος και στις νεοϊδρυθείσες  μορφές «Ενοριών» εκείνης της εποχής.  Οι πιστοί θα κοινωνούσαν από προηγιασμένα Άγια Δώρα τις ενδιάμεσες ημέρες του Σαββάτου και της Κυριακής, που ήσαν ημέρες απόλυτης νηστείας, δηλαδή την εποχή εκείνη σήμαινε πλήρη αποχή τροφής μέχρι την δύση του ηλίου. Η κοινωνία λοιπόν θα έπρεπε να «κατακλείσει» την νηστεία, να γίνει δηλαδή μετά την ακολουθία του εσπερινού.
Στο σημείο αυτό συνδέεται η ιστορία με την σημερινή πράξη. Η Θεία Λειτουργία των Προηγιασμένων είναι σήμερα η Ακολουθία του Εσπερινού, στην οποία προστίθεται η παράθεσις των Θείων Δώρων, οι προπαρασκευαστικές ευχές, η Θεία Κοινωνία και η Θεία Ευχαριστία ύστερα από αυτήν.
Η διαμόρφωση της αναγκαίας, για εκείνη την εποχή, Θείας Λειτουργίας Προηγιασμένων Δώρων, που δεν έπαψε όμως ούτε στις μέρες μας να έχει την πρακτική της, μέσα στο όλο πλαίσιο της Μεγάλης Τεσσαρακοστής, της έδωσε ένα έντονο «πενθηρό», κατά τον Θεόδωρο Στουδίτη, χαρακτήρα (ερμηνεία της Θείας Λειτουργίας των Προηγιασμένων). Με τον εσπερινό συμπλέκονται τροπάρια κατανυκτικά, οι ιερείς φέρουν πένθιμα άμφια, η Αγία Τράπεζα και τα Τίμια Δώρα είναι σκεπασμένα με μαύρα ή μώβ καλύμματα, οι ευχές είναι γεμάτες ταπείνωση και συντριβή.«Μυστικώτερα εις παν η τελετή γίνεται»(κατά τον Θεόδωρο Στουδίτη).
Σε επόμενα άρθρα της ιστοσελίδας του ναού  μας (intheopatoron.blog.spot.gr), των Αγίων Θεοπατόρων Ιωακείμ και Άννης, των Ανθοκήπων της Ευκαρπίας, στην όμορφη Δυτική Θεσσαλονίκη, θα αναλύσουμε και άλλες Ακολουθίες της Μεγάλης Τεσσαρακοστής, άλλες πένθιμες και άλλες χαρμόσυνες, την Κυριακή της Ορθοδοξίας  με την Λιτανεία των Εικόνων, το Σωτήριο μήνυμα του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου, την Σταυροπροσκύνηση, αλλά και τους Χαιρετισμούς της Παναγίας μας, τα καθημερινά Μεγάλα Απόδειπνα, τα Ευχέλαια στα σπίτια και στους Ναούς όλης της Ορθοδοξίας και άλλες Ακολουθίες και ευλογημένες συνήθειες των χριστιανών.
Όμως όσες αναλύσεις και να κάνουμε ποτέ να μην ξεχνάμε πως η μεγαλύτερη θεολογία της περιόδου που διανύουμε από σήμερα Καθαρά Δευτέρα μέχρι και την Μεγάλη Εβδομάδα, βρίσκεται στην ευχή του Οσίου Εφραίμ του Σύρου που επαναλαμβάνεται ξανά και ξανά στις εκκλησιές μας για να την κάνουμε βίωμα και αυτοσκοπό, κατά την Ακολουθία του Όρθρου, των Ωρών, των Μεγάλων Αποδείπνων, των Κατανυκτικών Εσπερινών, πάντα και παντού…
Κύριε και Δέσποτα της ζωής μου,
πνεύμα αργίας, περιεργίας, φιλαρχίας,
και αργολογίας μη μοι δως.
Πνεύμα δε σωφροσύνης, ταπεινοφροσύνης,
υπομονής και αγάπης
χάρισαί μοι τω σω δούλω.
Ναι, Κύριε Βασιλεύ,
δώρησαί μοι του οράν τα εμά πταίσματα,
και μη κατακρίνειν τον αδελφόν μου,
ότι ευλογητός ει εις τους αιώνας των αιώνων.
Αμήν.

Ποιός έφτιαξε Τον Θεό;

Ένας νέος πήγε σ’ έναν σοφό Γέροντα και τον παρακάλεσε θερμά:
-Πώς είναι ο Θεός; Υπάρχει Θεός; Ειπέ μου, σε παρακαλώ! Εσύ το πιστεύεις ότι υπάρχει Θεός;
-Και βέβαια το πιστεύω, του απάντησε ο γέροντας.
-Και ότι ο Θεός δημιούργησε τον κόσμο, το πιστεύεις κι αυτό;
-Και βέβαια, το πιστεύω.
-Και τον Θεό ποιος τον έφτιαξε;
-Εσύ, του απάντησε σοβαρά και ξερά ο γέροντας.
Ο νεαρός σοκαρίστηκε με την απάντηση του γέροντα. Τον ρώτησε και πάλι λοιπόν:
-Γέροντα, εγώ σε ρωτάω σοβαρά, του είπε. Κι εσύ μου λες πως εγώ έφτιαξα το Θεό.
-Μα κι εγώ σοβαρά σου μιλάω, του απάντησε ο γέροντας. Πολύ σοβαρά. Και πρόσεξε γιατί. Εσύ μ’ όλ’ αυτά που με ρωτάς, δείχνεις πως δεν ψάχνεις να βρεις το Θεό όπως είναι. Εσύ ψάχνεις να βρεις έναν Θεό όπως τον θέλεις εσύ, όπως τον φαντάζεσαι εσύ, κομμένον στα μέτρα σου. Αυτόν τον Θεό λοιπόν θα τον έχεις φτιάξει εσύ. Δεν θα είναι ο αληθινός Θεός. Και πρόσθεσε ο άγιος αυτός γέροντας:
-Ψάξε να βρεις τον αληθινό Θεό, παιδί μου. Να Τον δεχτείς όπως είναι. Μην Τον θέλεις όπως εσύ τον φαντάζεσαι.

Πέμπτη, 18 Απριλίου 2013


                            Άδειασε το ποτήρι να κεράσει ο Θεός
 
Άδειασε το ποτήρι να κεράσει ο Θεός facebook share
Ήθελα μέρες να σου γράψω, φίλε και φίλη, αλλά νέες καταστάσεις που προέκυψαν στην ζωή μου, δεν μου αφήνουν τα περιθώρια που είχα παλαιότερα να σκέφτομαι και κυρίως να γράφω.
Θα μου πεις αυτό ίσως είναι ευλογία. Δηλαδή ένας νους που δεν σκέφτεται.

Ναι θα ήταν ευλογία εάν ο νους αυτός ήταν άδειος ή ακόμη και περά από άδειος, κενός ή ουτε κενός, ώστε να γεμίσει με την παρουσία του Θεού και του μυστηρίου της Χάριτος Του.

Όμως συνήθως εμείς, όταν αδειάζουμε τον νου μας από μια ενέργεια ή εργασία ή ασχολία, σκέψεις και λογισμούς, τρέχουμε γρήγορα, με φόβο θα έλεγε κανείς, να τον ξαναγεμίσουμε με κάτι άλλο. Γιατί έτσι έχουμε μάθει από μικρά παιδιά.  Ο νους να είναι πάντα γεμάτος από σκέψεις, εικόνες, εικασίες, σενάρια και φαντασίες.

Φοβόμαστε ο άδειασμα του νου, γιατί δεν το έχουμε μάθει, γιατί δεν μπορούμε να μείνουμε στην σιωπή των λογισμών, δεν γνωρίζουμε τον τρόπο να εισερχόμαστε στο μυστήριο του Θεού και να αναπαυόμαστε στην παρουσία Του, μια και αυτή την έχουμε κωδικοποιήσει και συγκεκριμενοποιήσει.

Εκείνο λοιπόν που έχει σημασία δεν είναι να μην έχουμε κακούς λογισμούς ή σκέψεις, αλλά πρέπει να φτάσουμε στο σημείο να μην έχουμε ούτε καλούς. Ο γέρο Παίσιος έλεγε ούτε καλούς, ούτε κακούς λογισμούς να έχετε. Διότι και οι καλοί τόπο και χώρο πιάνουν μέσα στην καρδιά και το όλον μας.

Και ξέρεις κάτι, το ποτήρι όταν είναι γεμάτο ακόμη κι ας μην έχει μέσα δηλητήριο, είναι γεμάτο. Ειτε κρασί έχει, είτε δηλητήριο είναι γεμάτο, και εμείς θέλουμε να μείνει άδειο, ώστε να βρει χώρο και τόπο να κεράσει ο Θεός την παρουσία Του.

π. Λίβυος

Τετάρτη, 17 Απριλίου 2013


Μήνυμα αξιοπρέπειας


Μολις την είχε σωσει από μια πυρκαγιά στο σπίτι της, την εσωσε μεταφεροντας την έξω από το σπίτι στην μπροστινη αυλή του σπιτιου, ενώ αυτος συνέχισε να δινει μαχη με τη φωτιά. Είναι έγκυος.
Ο πυροσβεστης την φοβόταν στην αρχή, γιατί δεν είχε ποτέ βρεθει κοντά σε ένα Ντοπερμαν. Όταν τελικά βρηκε το θαρρος να τη πλησιασει και να την βγαλει απο τη φωτιά,μετά κάθισε να πάρει μια ανάσα και να ξεκουραστει για λιγο.
Ένας φωτογράφος εφημεριδας που βρισκοταν εκει … παρατήρησε αυτό το κόκκινο Ντοπερμαν στο βάθος να κοιταει τον πυροσβέστη. Την ειδε να πηγαινει κατευθειαν προς το πυροσβέστη και αναρωτήθηκε τι πήγαινε να κάνει???
Σηκωσε την καμερα του,το Ντοπερμαν πήγε κοντά στον κουρασμένο πυροσβεστη ο οποίος είχε σώσει τη ζωή της και τη ζωή των μωρών της, και τον ΦΙΛΗΣΕ. Εκείνη την στιγμή τραβηχτηκε αυτη η φωτογραφια…

Τρίτη, 16 Απριλίου 2013

ΠΟΙΑ ΧΑΡΑ...

1Ένας δόκιμος μοναχός στο μοναστήρι τού Αγ. Παντελεήμονος συνήθισε να προσεύχεται αδιαλείπτως να του συγχωρέση ο Θεός τίς αμαρτίες.

Κι άρχισε να συλλογίζεται για την Ουράνια Βασιλεία και σκεφτόταν: «εγώ ίσως θα σωθώ αν παρακαλώ θερμά τον Θεό να συγχωρέση τις αμαρτίες μου, αν όμως δεν δω στον Παράδεισο τους γονείς μου τότε θα στενοχωριέμαι γι αυτούς γιατί τούς αγαπώ.

Ποιά χαρά λοιπόν μπορώ να έχω στον παράδεισο αν θα στενοχωριέμαι για τους αγαπημένους μου που θα βρίσκονται ίσως στον Άδη;»

Αυτός ο αμαρτωλός υποτακτικός σκεφτόταν για την Βασιλεία τού Θεού «όπως στη γη αν απουσιάζουν οι γονείς ή οι συγγενείς, δεν υπάρχει γιορτή χαρμόσυνη, έτσι και στον παράδεισο θα στενοχωρούμαι αν δεν βλέπω τους αγαπημένους μου συγγενείς»

Έτσι σκεφτόταν για έξι μήνες. Και να , μια μέρα την ώρα του εσπερινού ο υποτακτικός εκείνος κύτταξε την εικόνα του Σωτήρα και είπε την προσευχή «Κύριε Ιησού Χριστε , ελέησον με τον αμαρτωλόν» και βλέπει πως η εικόνα έγινε ο ζωντανός Σωτήρας και γέμισε η ψυχή και το σώμα του υποτακτικού από άφατη γλυκύτητα, κι η ψυχή του γνώρισε τον Κύριο μας Ιησού Χριστό και πως ο Κύριος έχει άρρητο κάλλος και κατάλαβε η ψυχή.

Αρχιμανδρίτου Σωφρονίου, ο γέροντας Σιλουανός , έκδοση δεύτερη, μτφ απο τα ρωσικά, 1978, σελ 497

Αγωνίσου, όσο μπορείς, ν’ αγαπήσεις κάθε άνθρωπο

 
“Εγώ σας λέω”, είπε ο Κύριος
Αγαπάτε τους εχθρούς σας
Ευεργετείτε όσους σας μισούν
Προσεύχεστε για όσους σας βλάπτουν (Ματθ. 5, 44).
Γιατί έδωσε αυτές τις εντολές;
Για να σε ελευθερώσει από το μίσος, τη λύπη
Την οργή και τη μνησικακία
Και να σε αξιώσει ν’ αποκτήσεις την τέλεια αγάπη.
Αυτή είναι αδύνατον να την έχει
Όποιος δεν αγαπάει εξίσου όλους τους ανθρώπους
Όπως και ο Θεός τους αγαπάει όλους εξίσου.
Όποιος έχει την τέλεια αγάπη, δεν κάνει διακρίσεις στους ανθρώπους.
Ξέρει πως όλοι μας έχουμε την ίδια ανθρώπινη φύση
Και γι’ αυτό ανεξαίρετα τους αγαπάει όλους το ίδιο.
Τους ενάρετους τους αγαπάει ως φίλους
Ενώ τους κακούς τους αγαπάει ως εχθρούς
Και τους ευεργετεί και μακροθυμεί και υπομένει, αν τον βλάψουν
Χωρίς να υπολογίζει καθόλου το κακό που του γίνεται.
Αντίθετα, αν τον καλέσει η περίσταση, πάσχει για χάρη τους, για να τους κάνει κι αυτούς φίλους, αν είναι δυνατόν.
Κι αν αυτό δεν το κατορθώσει, δεν αλλάζει τη διάθεσή του
Αλλά συνεχίζει να τους αγαπάει όλους εξίσου.
Αγωνίσου, όσο μπορείς, ν’ αγαπήσεις κάθε άνθρωπο.
Αν αυτό δεν μπορείς να το κάνεις ακόμα, τουλάχιστον μη μισήσεις κανέναν.

Δευτέρα, 15 Απριλίου 2013


Θαύμα στην Αίγυπτο που προκαλεί ρίγος...


Ένας Μουσουλμάνος στην Αίγυπτο σκότωσε τη γυναίκα του και την έθαψε με τα δύο κοριτσάκια τους: το ένα ήταν μωρό και το άλλο 8 ετών. Τα κορίτσια τα έθαψε ζωντανά
!! Ύστερα κατήγγειλε στην αστυνομία ότι τα κορίτσια τα σκότωσε ένας θείος τους.

Μετά από 15 μέρες πέθανε ένα άλλο μέλος από το σόι τους. Οι δικοί του αποφάσισαν να τοποθετήσουν τη σορό στον τάφο όπου βρισκόταν η μητέρα και τα δύο κοριτσάκια. Όταν άνοιξαν τον τάφο για την κηδεία, οι παρευρισκόμενοι δεν πίστευαν στα μάτια και στα αυτιά τους: βρήκαν κάτω από το χώμα τα δύο κοριτσάκια ΖΩΝΤΑΝΑ!!!

Το εκπληκτικό γεγονός διαδόθηκε σαν αστραπή σ’ όλη τη χώρα και ο πατέρας των παιδιών ετοιμάστηκε για τη θανατική ποινή. Όπως ήταν φυσικό, οι ερωτήσεις έπεσαν βροχή πάνω στο μεγαλύτερο παιδί προκειμένου να τους διαφωτίσει για το πώς επέζησαν.

- Ένας άνδρας, ο οποίος φορούσε λευκά ρούχα που έλαμπαν σαν τον ήλιο, με χέρια ματωμένα από πληγές, ερχόταν και μας έδινε φαγητό, ήταν η απάντηση της μικρής. Ακόμη, ο άνθρωπος αυτός ξυπνούσε και τη μαμά μου για να περιποιηθεί την αδελφή μου.

Το εθνικό αιγυπτιακό κανάλι, το οποίο πήρε τη συνέντευξη, μετάδωσε μέσω της (μουσουλμάνας) δημοσιογράφου: «Ο άνδρας αυτός δε μπορεί να ήταν άλλος από τον ΙΗΣΟΥ, διότι κανείς άλλος δεν κάνει τέτοιου είδους πράγματα!».

Μπορεί μεν οι μουσουλμάνοι να δέχονται ότι ο «ISA» (Ιησούς) τα έκανε όλα αυτά, αλλά οι πληγές δείχνουν ότι πραγματικά σταυρώθηκε, όπως επίσης είναι ξεκάθαρο ότι ο Ιησούς ΖΕΙ. Εξάλλου, κανείς δε διανοήθηκε να μη βασιστεί στα λόγια του κοριτσιού, γιατί ούτε αυτή ούτε η αδελφούλα του θα ήταν δυνατό να επιζήσουν αν δε συνέβαινε ένα πραγματικό θαύμα.

Οι ηγέτες των μουσουλμάνων βρίσκονται αντιμέτωποι μ’ ένα αδιέξοδο, καθώς ούτε την αυθεντικότητα του θαύματος μπορούν να αμφισβητήσουν ούτε και να περιορίσουν την έκταση που πήρε η δημοσιότητα της όλης ιστορίας.
                                                     ΚΑΛΗΜΕΡΑ !!!!!!
Μην αφήσετε να περάσει η μέρα αυτή χωρίς μια πράξη καλοσύνης. Όπως μας υποσχέθηκε ο Κύριος θα το βρούμε και σ αυτή την ζωή εκατονταπλάσιο, αλλά και στην άλλη την ώρα της φοβερής κρίσης, όταν η ψυχή μας θα ανεβαίνει το στερέωμα, για να κριθή από τον Πλάστη της. Με αγωνία τότε μου έλεγε _ ο γέροντας Αμβρόσιος Λάζαρης- η ψυχή στα χέρια του αγγέλου θα δείχνει τις καλοσύνες που είχε κάνει σ αυτή την ζωή σαν αντίδοτο στις κακίες για να ξεπερνά τα εμπόδια που θα του βάζουν οι δαίμονες. Αλλά πέρα από αυτό είναι η μόνη σίγουρα πράξη που θα μας κάνει χαρούμενους πραγματικά. Γιατί στην προσφορά και την καλοσύνη, ακόμα και την μικρότερη, κρύβεται το χέρι του ελεήμονα Χριστού, και γινόμαστε μέτοχοι της θείας αγάπης, και της επουράνιας βασιλείας. Γινόμαστε μικροί Θεοί.

Κυριακή, 14 Απριλίου 2013

   ΓΓΙΑ ΝΑ ΒΑΛΕΙ Ο ΘΕΟΣ ΤΟ ΧΕΡΙ ΤΟΥ, ΠΡΕΠΕΙ ΠΡΩΤΑ ΝΑ ΤΡΑΒΗΞΟΥΜΕ ΕΜΕΙΣ,
                                                                        ΤΟ ΔΙΚΟ ΜΑΣ


Μη φοβηθείς ποτέ  στη ζωή σου, όταν τα πάντα γύρω σου αλλάζουν, σε προσωπικό επίπεδο. Ο Θεός αυτούς που αγαπά δεν τους αφήνει ποτέ να κάθονται στο θρόνο της συνήθειας, και σε σταθερές βάσεις. Τούς δοκιμάζει. Πριν γίνει όμως αυτό παρατήρησε, αδελφέ, με τι σε έχει θωρακίσει. Σε έχει διδάξει, και σου έχει δώσει μαθήματα κάτω από διαφορετικές συνθήκες, σου έχει δώσει δείγματα της πρόνοιας και της παρουσίας Του. Αν αδελφέ μου δεν τα θεωρήσεις ΅τυχαία΅ , τότε αυτά θα γίνουν όπλα βοήθειας. Μα και τυχαία αν τα θεωρήσεις, την κατάλληλη στιγμή που θα βγουν στην επιφάνεια, το λιγότερο είναι να θαυμάσεις και να προβληματιστείς. Και αφού σου ανατρέψει τα καλώς κείμενα της ζωής σου, σε παρακολουθεί σαν τον καθηγητή την ώρα του διαγωνίσματος χωρίς να επεμβαίνει, αλλά μόνο σε προσέχει. Εκεί ότι και να συμβαίνει δεν πρέπει να σκεφτείς, ότι σε εγκατέλειψε ο Θεός. Εκείνος προγνωρίζει και έχει εξετάσει μέχρι την τελευταία λεπτομέρεια την δοκιμασία σου. Το πρώτο που πρέπει λοιπόν να κάνεις, είναι να ΔΕΧΤΕΙΣ ΤΗΝ ΚΑΤΆΣΤΑΣΗ ΩΣ ΈΧΕΙ, χωρίς να βαρυγκομίσεις ούτε μια στιγμή. Δόξασε τον Κύριο, και κάνε ότι περνά από το χέρι σου. Κι αν δεν γίνεται τίποτα από το επιθυμητό; Μην απελπίζεσαι. Κάθισε ΗΣΥΧΟΣ και περίμενε να δεις πως έχει οικονομήσει ο Κύριος για το πρόβλημα. Για να δεις αυτό όμως και να το ονομάσεις ΘΑΥΜΑ, θα πρέπει να έχεις πλήρη εμπιστοσύνη στο Θεό σου. Μην σταματάς να προσεύχεσαι. 'Κύριε, σώσε με κατά το όφελος της ψυχής μου πρώτα, αλλά και της ζωής μου'.Και ότι κι αν σου φέρει να ξέρεις ότι είναι το καλύτερο για σένα και την περίπτωση σου. Καμιά φορά οικονομεί ο Κύριος πράγματα που δεν φανταζόμαστε, πολύ καλύτερα, αλλά και διαφορετικά από ότι θέλουμε. Ένα είναι απολύτως σίγουρο.Αυτό είναι η σωστή λύση, για μας. Το πιο κατάλληλο γιο την περίπτωσή μας και την συγκεκριμένη κατάσταση. Θα μας βοηθήσει στην άνοδό μας στον ουράνιο Θεό. Έχε αδελφέ μου λοιπόν πίστη, στο Θεό, και άσε Εκείνον, να κάνει ότι εσύ δεν μπορείς, με εμπιστοσύνη.ΓΙΑ ΝΑ ΒΑΛΕΙ Ο ΚΥΡΙΟΣ ΤΟ ΧΕΡΙ ΤΟΥ ΠΡΕΠΕΙ ΠΡΩΤΑ ΕΜΕΙΣ ΝΑ ΤΡΑΒΗΞΟΥΜΕ ΤΟ ΔΙΚΟ ΜΑΣ Η σωτηρία περνά μόνο από το Δικό του έλεος, εμείς απλά σαν ελεύθερα πλάσματα Του, επιλέγουμε το δρόμο, και πως θα τον διανύσουμε.

                                     Εσύ είσαι η Αγάπη Μου!
 
Εσύ είσαι η Αγάπη Μου! facebook share
Όσο η Θυσία δεν είναι παρούσα στο μυστήριο της αγάπης, κάτι ουσιαστικό λείπει, κάτι ουσιαστικό είναι απόν από αυτή και η αγάπη είναι καταδικασμένη στην καταστροφή.
Θυσία σημαίνει να είσαι φτιαγμένος άγια, να κομίζεις τον εαυτό σου ως μία προσφορά προκειμένου οι άλλοι να πληρωθούν μέσα σε τέλεια αμοιβαία ενατένιση. Αυτό ακριβώς πραγματώνεται μέσα στην ενδοτριαδική σχέση του Θεού μας (μεταξύ Πατρός, Υιού και Αγίου Πνεύματος).

Αυτό μας δίνει ένα εκπληκτικά δυναμικό όραμα του Θεού μας, ενός Θεού που είναι ζωντανός όχι επειδή είναι φτιαγμένος κατ’ αυτόν τον τρόπο και ανίκανος για οτιδήποτε άλλο από το θριαμβικό Του Φως, αλλά ενός Θεού που είναι αγάπη, ενός Θεού θυσιαστικής αγάπης, τέτοιας που σημάδεψε τον Σταυρό, ενός Θεού που αποδέχεται, καταφάσκει και επιλέγει τον θάνατο ως μία έκφραση αγάπης, ενός Θεού στον οποίο είναι εγγενές το μυστήριο της Ανάστασης, της νίκης καταπάνω στον θάνατο.

Όταν η αγάπη κάνει την εμφάνισή της, ο πόθος του ανθρώπου να επιβεβαιώσει τον εαυτό του παραμένει στο ξεκίνημα ακόμα δυνατός. Λέμε «εσύ είσαι η αγάπη μου» και τονίζουμε τρομερά τη λέξη «μου» εκλαμβάνοντας το «εσύ» σαν αντικείμενο και χρησιμοποιώντας τη λέξη «αγάπη» όχι ως όνομα ζωογόνου δυναμικής αλλά σαν έναν απλό και σκέτο σύνδεσμο που συνδέει το «εσύ» με το «μου».

Όταν όμως η αγάπη προκόβει, όταν ανακαλύπτοντας τον άλλο, αυξάνεται ο θαυμασμός, η εκστατικότητα, η λατρεία και ο σεβασμός του προσώπου του, τότε το «μου» αρχίζει να συρρικνώνεται, το «εσύ» να αποκτά ολοένα και μεγαλύτερη σημασία και η σχέση μεταξύ των δύο δεν είναι πια μία απλή σχέση συνδέσμου αλλά γίνεται μία σχέση αληθινά δυναμική. Σ’ αυτή τη σχέση ο άλλος αποκτά μία ολοένα μεγαλύτερη σημασία και ταυτόχρονα η δική μου σημασία γίνεται ολοένα και λιγότερη, έτσι ώστε σταδιακά το αγαπημένο πρόσωπο να σημαίνει τα πάντα και το «εγώ» να μη σημαίνει τίποτα πια για μένα.

Αυτό εννοούσε και ο Χριστός όταν έλεγε πως κανείς δεν έχει μεγαλύτερη αγάπη από αυτόν που είναι πρόθυμος να θυσιάσει τη ζωή του για τον αγαπημένο του, τον πλησίον του.

Αnthony Bloom

Παρασκευή, 12 Απριλίου 2013


Συγκλονιστικό: Ένας θαυμάσιος άνθρωπος


Κάποιο Σάββατο είχα πάει να εκκλησιαστώ σ’ένα κεντρικό νοσοκομείο. Μετά το τέλος της Λειτουργίας γνώρισα έναν άνθρωπο που μου έκανε πολύ μεγάλη εντύπωση. Ήταν με τις πιτζάμες του (άρα ασθενής και τρόφιμος στο νοσοκομείο) και ένα μπουφάν. Το χαρακτηριστικό του ήταν το χαμόγελό του. Ακτινοβολούσε χαρά αυτός ο άνθρωπος!
Αφού τέλειωσε, λοιπόν, η Λειτουργία του ευχήθηκα “περαστικά” και, χαμογελώντας με νόημα, μου λέει:
- Μα δεν έχω τίποτα!
- Α, για εξετάσεις ήρθες μόνο;
- Όχι. Είμαι εδώ κάμποσες μέρες και θα με κρατήσουν και αρκετές ακόμα.
- Τι σου διέγνωσαν οι γιατροί;
- Άκου, παλικάρι μου. Από το 1994 έχω σκλήρυνση κατά πλάκας.
Εκεί συγκλονίστηκα. Και συνέχισε λέγοντας:
- Οι γιατροί μου είπαν ότι η αρρώστια έχει προχωρήσει, αλλά εγώ νιώθω μια χαρά!
- Πολύ χαίρομαι, του λέω.
- Ναι. Το παν είναι να ‘χεις καλή ψυχολογία! Και είμαι μια χαρά! Και τις βόλτες μου πάω και όλα. Πριν μερικά χρόνια έχασα το φως μου απ’το αριστερό μάτι, μα από θαύμα επανήλθε! Οι γιατροί δεν το πίστευαν.
- Φοβερό!
- Όσο και να ζήσω, παλικάρι μου, ξέρω ότι η ζωή μου δεν είναι στα χέρια μου. Αλλά στα χέρια Του. Εκείνος ξέρει καλύτερα από μένα.
- Ω, πόσο σωστό.. Να μη στεναχωριέσαι όσο γίνεται…
- Μα δε στεναχωριέμαι καθόλου! Αφού δεν είναι κάτι που να εξαρτάται από μένα, τ’αφήνω όλα στα χέρια του Θεού.
Μιλήσαμε λίγο ακόμη και μετά αποχαιρετιστήκαμε. Ποτέ δε θα ξεχάσω αυτό τον άνθρωπο… Παρόλο που είχε μια τόσο δύσκολη ασθένεια, δεν γόγγυσε. Δεν τα’βαλε με το Θεό. Παρόλο που έχει σκλήρυνση κατά πλάκας, η ψυχούλα του δεν είναι σκληρή! Είναι φωτεινή, είναι γεμάτη ελπίδα, γεμάτη αγάπη!
Ας το θυμόμαστε αυτό το περιστατικό κάθε φορά που μας συμβαίνουν δυσκολίες στη ζωή μας. Ο πόνος μπορεί να κάνει την ψυχή και την καρδιά μας ολοφώτεινη! Αρκεί να τον δεχτούμε σωστά και ν’αφηνομαστε στο πάνσοφο σχέδιό Του…
Δύσκολα πράγματα, μα αξίζουν τον κόπο.
Πηγή: Παναγιά Μηλιώτισσα

Έρωτας... facebook share
"Κραταιά ως θάνατος, η αγάπη". Στην εμπειρία του αληθινού Έρωτα είμαστε όλοι πρωτόπλαστοι. 
Πότε θα μπορούσαν να υπάρξουν οι δύο άνθρωποι που μπορούν να φυλάξουν τη μεθυστική γιορτή του Έρωτα, αναιρώντας τον τρόπο της φύσης και με επίγνωση της απάτης της; Πώς μπορούν δύο άνθρωποι να ζουν, μέρα με τη μέρα, το θαύμα της ερωτικής έκπληξης, με αυταπάρνηση και αυτοπροσφορά; Ο αληθινός Έρωτας αρχίζει εκεί που τελειώνουν οι ατομικές διεκδικήσεις.

Εκεί που θανατώνεται το "μερικό" εγώ και οι σάρκινες αντιστάσεις του και μεταποιείται σε "όλον". Σπαρμένος μέσα στη φύση του ανθρώπου, στην ψυχή και το σώμα του, είναι ο Έρωτας. Επιθυμία απερίσταλτης ζωής, χωρίς όρια ζωής, χωρίς ανάγκη μέσου για να εκφραστεί. Υπέρβαση του μεριστού Έρωτα για χάρη του ολόκληρου. Όποιος ζει τον Έρωτα ζει τη μετάνοια. Αλλαγή του νου. Αλλαγή του Κόσμου. Αρχίζει η γιορτή. Απλώνει σε κύκλους όπως το βότσαλο στη λίμνη. Ερωτευόμαστε όχι μόνο το πρόσωπο του άλλου. Αλλά το ρίγος του πόθου μας παραμονεύει σε ό,τι αγγίζει, στη μουσική που αγαπά, στο δρόμο που περπατά, στον τόπο που κοιτά. Έρωτας είναι η μουσική του σώματος που ξεκινά από τη φωνή.

Τη ζεστασιά της, το τρέμουλο της επιθυμίας της, το "ράγισμά της". Ένσαρκη μουσική που μεταγράφεται στη χάρη και το ρυθμό της κίνησης. Άυλη συγχορδία. Ανοιξιάτικη μέθη που παλαβώνει. Ο Έρωτας είναι η ίδια η κινητήριος δύναμη της δημιουργίας του κόσμου από τον Θεό. Το θαυμαστό απήχημα της ζωής. Η γη ως κτιστή μελωδία αντηχεί τον Έρωτα του Δημιουργού της.  Στον αληθινό Έρωτα υπάρχεις μόνο επειδή αγαπάς και μόνο στο μέτρο που αγαπάς. Ο άνθρωπος είναι ύπαρξη ερωτική, γι'  αυτό εκκλησιαστική, όπως ο ίδιος ο Θεός είναι ύπαρξη τριαδική, δηλαδή ερωτική. "Ο Θεός τους Έρωτας τούτους εγκατέσπειρε" (Αγ. Ιω. Χρυστοστόμου).

Ο Έρωτας είναι θεόσδοτος και όταν παραμένει έτσι στη γη, οδηγεί στον ουρανό. Τότε μόνο οδηγεί στον ουρανό. Τότε μόνο είναι ατελείωτος, άπειρος, άτρωτος, αναπότρεπτος, αδιανόητος, απέραντος, απροϋπόθετος, ανιδιοτελής, απερίγραπτος, αληθινός, ελεύθερος.

ΒΑΣΙΛΗΣ ΤΣΑΜΠΡΟΠΟΥΛΟΣ

   ΠΩΣ ΘΑ ΜΠΟΡΕΣΟΥΜΕ ΝΑ ΖΗΣΟΥΜΕ ΟΤΑΝ ΔΕΝ ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΠΟΥΛΑΜΕ ΚΑΙ ΝΑ ΑΓΟΡΑΖΟΥΜΕ;

15Tου π. Δανιήλ από την Μονή Ραρέου-Ρουμανία
Οι χριστιανοί αντιμετωπίζουν και θα αντιμετωπίσουν, πολλές αντίχριστες ενέργειες (ηλεκτρονικέςταυτότητες, σφράγισμα, οικουμενισμός, πορνογραφία, ομοφυλοφιλία) τις οποίες θα αντιμετωπίσουν μόνο με την βοήθεια του Θεού.
Ο Θεός επιτρέπει αυτούς τους πειρασμούς ,συμπεριλαμβανομένου του τσιπαρίσματος, για να μετανοήσουμε, να πάμε στην εκκλησία, να κοινωνήσουμε των αχράντων μυστηρίων και να σωθούμε.

Εάν δεν θα μπορούμε να αγοράσουμε και να πουλήσουμε χωρίς το σφράγισμα, πώς θα ζήσουμε;
Αυτοί είναι προβληματισμοί ανθρώπων αμαρτωλών και απίστων, οι οποίοι εμπιστεύονται μόνο την λογική τους.
Ο Θεός όμως, με το στόμα του προφήτη Ιερεμία λέει: «ΕΠΙΚΑΤΑΡΑΤΟΣ ο άνθρωπος, ός τήν ελπίδα έχει επ’ άνθρωπον καί στηρίζει σάρκα βραχίονος αυτού επ’ αυτόν, καί από Κυρίου αποστή η καρδία αυτού».

Από μικροί μαθαίνουμε να εμπιστευόμαστε τους γονείς μας ή κάποιος πλούσιους συγγενείς μας, τον Θεό όμως Τον ξεχνάμε. Ο Θεός για να μας σώσει επιτρέπει να μας εγκαταλείψουν, να μας προδώσουν, κάποιες φορές ακόμη και να μας διώξουν ,για να τρέξουμε στο Θεό και να σωθούμε.
Ο Θεός μας δίνει την ζωή, τη δύναμη, την υγεία, την τροφή. Αυτός μας δίνει τον ήλιο και την βροχή και όχι οι κυβερνήσεις. Αυτές μόνο διαχειρίζονται τα υλικά αγαθά και δυστυχώς είναι διεφθαρμένες. Μόνο στο Θεό ανήκει κάθε δόξα, τιμή και προσκύνηση και όχι στους ανθρώπους.

Εάν δεν έχουμε πραγματικό φόβο Θεού, τότε ο φόβος προς το Θεό διαστρέφεται και φοβόμαστε τους δαίμονες, τους ανθρώπους, τον θάνατο, τους διωγμούς, την απώλεια της επίγειας περιουσίας μας, τον αντίχριστο και όλες τις αντίχριστες ενέργειες τις οποίες πρέπει να απαρνηθούμε.
Για την απώλεια του πιο σημαντικού πράγματος όμως-την ψυχή-δεν φοβόμαστε.

Ο Θεός μας όμως  λεει «μηδέν φοβού ά μέλλεις παθείν. ιδού δή μέλλει βαλείν ο διάβολος εξ υμών εις φυλακήν ίνα πειρασθήτε, καί έξετε θλίψιν ημέρας δέκα. γίνου πιστός άχρι θανάτου, καί δώσω σοι τόν στέφανον τής ζωής.»(Αποκ.2,10).

Πώς θα μπορέσουν να ζήσουν οι ορθόδοξοι χριστιανοί στα χρόνια του Αντίχριστου εάν δεν κάνουν αντίχριστους συμβιβασμούς, εάν δεν μπορούν να αγοράσουν και να πουλήσουν χωρίς το τσιπάρισμα και το σφράγισμα;

Η λύση είναι υπερφυσική: Με τη βοήθεια του Θεού.

Με πίστη και ελπίδα στο Θεό. Ο Θεός είναι ο Πατέρας μας, Εκείνος δημιούργησε τον ορατό και τον αόρατο κόσμο από το τίποτα, μόνο με τον Λόγο και θυσίασε τον Μονογενή Του Υιό για την δική μας σωτηρία. Είναι Παντοδύναμος και μπορεί να μας θρέψει από τον Ουρανό και την γη ή μπορεί να μας χορτάσει με λιγότερη τροφή ή όπως Εκείνος θεωρεί ότι είναι το καλύτερο για την σωτηρία μας.

Ρώτησε κάποιος τον γέροντα Παίσιο για τα χρόνια του Αντίχριστου

-Γέροντα, εάν δεν μπορούν να πουλήσουν και να αγοράσουν (χωρίς το σφράγισμα) πώς θα ζήσουν;
-Ο Θεός γνωρίζει έναν τρόπο. Με απασχόλησε και εμένα αυτό το θέμα και έλαβα...τηλεγράφημα(πληροφορία)... Να δεις πως τα οικονομεί ο Θεός.

Εμείς θα θέλαμε να ξέρουμε ακριβώς να ξέρουμε πώς θα ζήσουμε χωρίς το σφράγισμα, αλλά αυτό δεν είναι πίστη, αλλά ανθρώπινη λογική.

Ο γέροντας Παίσιος δεν μας λέει ακριβώς πως θα ζήσουμε επειδή εδώ πρόκειται για την πίστη και την ελπίδα στον Θεό για την οποία δεν μπορούν να υπάρξουν εξηγήσεις και λογικές λύσεις. Ο Θεός είναι ο Πατέρας μας και η δύναμή Του είναι ανυπολόγιστη.

«Τίς Θεός μέγας ως ο Θεός ημών; συ εί ο Θεός, ο ποιών θαυμάσια»(Ψαλμ 76,13).
Οι πραγματικοί χριστιανοί οι οποίοι θέλουν να σωθούν, θα ζήσουν με πίστη και ελπίδα στο Θεό, απλά. Ίσως στα ίδια μέρη ή σε άλλα, ίσως στις ίδιες κατοικίες ή σε πιο ταπεινές, ίσως θα τραφούν το ίδιο ή λιγότερο και πιο υγιεινά, ίσως θα έχουν τις ίδιες δουλειές ή άλλες, όπως ο Θεός θα θελήσει για τον καθένα για να φτάσει στην σωτηρία.

Επίσης δεν θα περάσουν όλοι στην αιώνια ζωή με τον ίδιο τρόπο. Ο Θεός θα διαλέξει αυτούς που είναι άξιοι να πεθάνουν με μαρτυρικό θάνατο, άλλοι θα ζήσουν στις πόλεις και θα τους φυλάτει και θα τους σκέπει η θεία χάρη, άλλοι θα ζήσουν στα βουνά και στα δάση, για τον καθένα ο Θεός θα ορίσει τι είναι το καλύτερο για την σωτηρία της ψυχής του. έτσι έγινε και κατά τους διωγμούς των χριστιανών τους πρώτους αιώνες.

Όταν μας πειράζουν αντίχριστοι άνθρωποι πρέπει να αναζητούμε την Θεία Χάρη, παρούσα στα Ιερά Μυστήρια(Θεια Κοινωνία, εξομολόγηση, προσευχές κ.τ.λ )για να καθαριστούμε από τις αμαρτίες, να βγάλουμε από μέσα μας τους δαίμονες και να ενισχύσουμε την πίστη μας και την ελπίδα μας στην βοήθεια του Θεού.

Στα χρόνια του Αντίχριστου οι πιστοί θα μπορούν να δουν τη δύναμη και τα θαύματα του Θεού. Θα μας φροντίζει και θα μας θρέφει εάν θα Τον προσκυνούμε, Τον δοξάζουμε και προσευχόμαστε σ 'Αυτόν. Είμαστε κατά χάριν υιοί του Θεού(Ιωαν.1,12/Α Ιωαν.3,1)για τους οποίους θυσίασε τον μονάκριβο Υιό Του.
Εάν μέχρι τον ερχομό του Αντίχριστου όλοι ελπίζουμε να ζήσουμε 70,80,90 χρόνια, όταν ο Αντίχριστος θα γίνει παγκόσμιος κυβερνήτης θα μας μείνουν 42 μήνες,3 χρόνια και έξι μήνες(Αποκ.13,5)

Ο Αντίχριστος με την σατανική του δύναμη θα «ποιεί σημεία μεγάλα, καί πύρ ίνα εκ τού ουρανού καταβαίνη εις τήν γήν ενώπιον τών ανθρώπων καί πλανά τούς κατοικούντας επί τής γής διά τά σημεία ά εδόθη αυτώ ποιήσαι ενώπιον τού θηρίου, λέγων τοίς κατοικούσιν επί τής γής ποιήσαι εικόνα τώ θηρίω, ός είχε τήν πληγήν τής μαχαίρας καί έζησε.(Αποκ 13,13-14).
Αυτά τα ψεύτικα θαύματα, τα μάγια, δεν θα είναι ορατά από τους πιστούς, λέγει ο Άγιος Λαυρέντιος του Τσερνιγκώβ και με την θαυμαστή βιωτή τους θα  βρίσκονται ήδη στον θαυμαστό κόσμο του Θεού.

Τι κάνει ένας πιστός χριστιανός εάν μάθει ότι έχει μία ανίατη ασθένεια και ότι θα πεθάνει σε λίγες εβδομάδες;Συμφιλιώνετε με τον Θεό και τον πλησίον του. Κάνει ελεημοσύνη, εξομολογείται και κοινωνάει, ετοιμαζόμενος για την αιώνια ζωή.
Ο άπιστος όμως προσπαθεί να ικανοποιήσει τα πάθη του για να μην λυπάται που δεν εκπλήρωσε όλες τις επιθυμίες του σε αυτήν την ζωή.
Να χαιρόμαστε πνευματικά και να ευχαριστούμε τον Θεό που επιτρέπει τον ερχομό του Αντίχριστου ,προαναγγέλλοντας έτσι το τέλος του κόσμου. Έτσι θα μπορούμε να προετοιμαστούμε ακόμη καλύτερα. Για τους χριστιανούς θα είναι δώρο Θεού να ζήσουν σε μία τέτοια εποχή.

Παραδείγματα

Να έχουμε εμπιστοσύνη στο Θεό ο Οποίος  όταν ανελήφθη στους ουρανούς είπε στους Αγίους Αποστόλους και δια μέσω αυτών σε εμάς ότι « μεθ' υμών ειμι πάσας τάς ημέρας έως τής συντελείας τού αιώνος.»(Μτθ 28,20)εαν τηρήσουμε τις εντολές Του.

Ο Θεός θέλει με την ζωή μας και την ομολογία μας να δοξασθεί και με τα θαύματά Του να πιστέψουν οι άπιστοι και οι πιστοί να γίνουν πιο πιστοί.

Έχουμε πάμπολλα παραδείγματα στην Αγία Γραφή κι στην Ιερά Παράδοση. Όσοι είχαν πίστη έζησαν κατά τρόπο θαυμαστό, αφού ο Θεός τους φρόντιζε τους ενίσχυε, τους παρηγορούσε, τους τάιζε και τους ξεδιψούσε.

Ο εβραϊκός λαός, ο οποίος δεν ήταν βαπτισμένος έζησε στην έρημο 40 χρόνια. Ο Θεός τους έστελνε μάνα εξ ουρανού (Έξ.16,15)και νερό ανάβλυζε από τον βράχο όταν ο Θεός διέταξε τον Μωυσή να χτυπήσει τον βράχο με το ραβδί του(Εξ.17,6).όταν περνούσαν τα ορτύκια, ένα παγωμένο ρεύμα αέρα τα πάγωνε και αυτά έπεφταν κάτω.

Τους  κάτοικους  των Σοδόμων που ήθελαν να κάνουν κακό στον Λωτ και στις κόρες του τους τύφλωσε « από μικρού έως μεγάλου, καί παρελύθησαν ζητούντες τήν θύραν»(Γεν.19,11).

Πώς έζησαν οι τρεις παίδες οι οποίοι δεν απαρνήθηκαν τον αληθινό Θεό και δεν προσκύνησαν τα είδωλα; Ο Ναβουχοδονόσορας, ο οποίος είχε διατάξει να προσκυνήσουν τα είδωλα, βλέποντας ότι «ουκ εκυρίευσε τό πύρ τού σώματος αυτών, καί η θρίξ τής κεφαλής αυτών ουκ εφλογίσθη, καί τά σαράβαρα αυτών ουκ ηλλοιώθη, καί οσμή πυρός ουκ ήν εν αυτοίς»(Δαν.3,27)είπε:

«ευλογητός ο Θεός τού Σεδράχ, Μισάχ, Αβδεναγώ, ός απέστειλε τόν άγγελον αυτού καί εξείλατο τούς παίδας αυτού, ότι επεποίθεισαν επ' αυτώ καί τό ρήμα τού βασιλέως ηλλοίωσαν καί παρέδωκαν τά σώματα αυτών εις πύρ, όπως μή λατρεύσωσι μηδέ προσκυνήσωσι παντί θεώ, αλλ' ή τώ Θεώ αυτών»(Δαν.3,28).Και διέταξε ο βασιλιάς όπως όποιος πει κακό για τον Θεό των τριών παίδων « εις απώλειαν έσονται καί οι οίκοι αυτών εις διαρπαγήν, καθότι ουκ έστι θεός έτερος, όστις δυνήσεται ρύσασθαι ούτως».

Και ο βασιλιάς Ναβουχοδονόσορας διέταξε τους λαούς και τις φυλές «ειρήνη υμίν πληθυνθείη• 3 τά σημεία καί τά τέρατα, ά εποίησε μετ' εμού ο Θεός ο ?Υψιστος, ήρεσεν εναντίον εμού αναγγείλαι υμίν  ως μεγάλα καί ισχυρά• η βασιλεία αυτού βασιλεία αιώνιος καί η εξουσία αυτού εις γενεάν καί γενεάν»(Δαν.3,31-33).

Ο Δανιήλ πώς έζησε στον λάκκο με τα λιοντάρια; Ο βασιλιάς της Περσίας είχε διατάξει να ριχτεί στον λάκκο με τα λιοντάρια όποιος για τριαντα μέρες θα προσευχηθεί σε άλλον Θεό εκτός από τον βασιλιά(Δαν.6,7). Ο Δανιήλ δεν υπάκουσε σε αυτήν την εντολή « καί καιρούς τρείς τής ημέρας ήν κάμπτων επί τά γόνατα αυτού καί προσευχόμενος καί εξομολογούμενος εναντίον τού Θεού αυτού, καθώς ήν ποιών έμπροσθεν»(Δαν.6,11).Ο βασιλιάς τον έριξε στον λάκκο με τα λιοντάρια.(Δαν 6.16-18).

Την επόμενη μέρα πήγε ο Δάρειος στον λάκκο με τα λιοντάρια και ρώτησε «Δανιήλ, ο δούλος τού Θεού τού ζώντος, ο Θεός σου, ώ σύ λατρεύεις ενδελεχώς, ει ηδυνήθη εξελέσθαι σε εκ τού στόματος τών λεόντων»; (Δαν.6,20).Ο Δανιήλ απάντησε « βασιλεύ, εις τούς αιώνας ζήθι.  ο Θεός μου απέστειλε τόν άγγελον αυτού, καί ενέφραξε τά στόματα τών λεόντων, καί ουκ ελυμήναντό με, ότι κατέναντι αυτού ευθύτης ευρέθη εμοί• καί ενώπιον δέ σου, βασιλεύ, παράπτωμα ουκ εποίησα»(Δαν.6,21-23).

«Τότε Δαρείος ο βασιλεύς έγραψε πάσι τοίς λαοίς, φυλαίς, γλώσσαις, τοίς οικούσιν εν πάση τή γή• ειρήνη υμίν πληθυνθείη•  εκ προσώπου μου ετέθη δόγμα τούτο εν πάση αρχή τής βασιλείας μου είναι τρέμοντας καί φοβουμένους από προσώπου τού Θεού Δανιήλ, ότι αυτός εστι Θεός ζών καί μένων εις τούς αιώνας, καί η βασιλεία αυτού ου διαφθαρήσεται, καί η κυριεία αυτού έως τέλους•  αντιλαμβάνεται καί ρύεται καί ποιεί σημεία καί τέρατα εν τώ ουρανώ καί επί τής γής, όστις εξείλατο τόν Δανιήλ εκ χειρός τών λεόντων. καί Δανιήλ κατηύθυνεν εν τή βασιλεία Δαρείου καί εν τή βασιλεία Κύρου τού Πέρσου»(Δαν.6,25-28)

Πώς υπέμειναν τα μαρτύρια εκατομμύρια άγιοι, μάρτυρες και ομολογητές της ορθοδόξου πίστεώς μας; Με πίστη και ελπίδα στο έλεος και στην βοήθεια του Θεού.

Πώς έζησαν χιλιάδες ερημίτες και ησυχαστές για δεκάδες χρόνια σε σπηλιές και σε έρημους τόπους, με ελάχιστη τροφή και νερό;

Όσοι θα έχουν την ελπίδα τους μόνο στο Θεό, θα ζήσουν από αυτήν την ζωή στον θαυμαστό και υπερφυσικό κόσμο του Θεού. Ο Θεός στα χρόνια του Αντίχριστου θα δοξαστεί μέσω μεγάλων σημείων και θαυμάτων. Τότε είναι που θα στείλει στη γη τους προφήτες Ηλία και Ενώχ, οι οποίοι θα κάνουν θαύματα μεγάλα για να επιστρέψουν όσο πιο πολλοί άνθρωποι στο Θεό.

«Καί εί τις αυτούς θέλει αδικήσαι, πύρ εκπορεύεται εκ τού στόματος αυτών καί κατεσθίει τούς εχθρούς αυτών• καί εί τις θέλει αυτούς αδικήσαι, ούτω δεί αυτόν αποκτανθήναι,ούτοι έχουσιν εξουσίαν τόν ουρανόν κλείσαι, ίνα μή υετός βρέχη τάς ημέρας τής προφητείας αυτών, καί εξουσίαν έχουσιν επί τών υδάτων στρέφειν αυτά εις αίμα καί πατάξαι τήν γήν εν πάση πληγή, οσάκις εάν θελήσωσι.»

Τετάρτη, 10 Απριλίου 2013


                                "ΓΕΡΩΝ ΑΜΒΡΟΣΙΟΣ ΛΑΖΑΡΗΣ" 
                           ΤΙ ΘΑ ΣΥΜΒΕΙ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ
                                               VIDEO





http://kotsarikos.com/2013/04/05/%CE%B3%CE%B5%CF%81%CF%89%CE%BD-%CE%B1%CE%BC%CE%B2%CF%81%CE%BF%CF%83%CE%B9%CE%BF%CF%83-%CE%BB%CE%B1%CE%B6%CE%B1%CF%81%CE%B7%CF%83-%CF%84%CE%B9-%CE%B8%CE%B1-%CF%83%CF%85%CE%BC%CE%B2%CE%B5%CE%B9-%CF%83/

Εορτή του Αγίου Γρηγορίου του Ε’ του Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως


Η Ορθοδοξία μας σήμερα 10 Απριλίου, τιμά τη μνήμη του Αγίου Γρηγορίου του Ε’, του Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως.
Ο Άγιος Γρηγόριος, κατά κόσμο Γεώργιος Αγγελόπουλος, γεννήθηκε στη Δημητσάνα το έτος 1745 μ.Χ., από ευσεβείς και ενάρετους γονείς, τον Ιωάννη και την Ασημίνα. Το 1767 μ.Χ. μετέβη στη Σμύρνη, κοντά στον θείο του εκκλησιάρχη Μελέτιο, παρακολουθώντας μαθήματα στην Ευαγγελική Σχολή. Στη συνέχεια παρακολούθησε μαθήματα φιλοσοφίας στην Πάτμο από τον Δανιήλ Κεραμέα.
Μετά τις σπουδές του ήλθε στην αυτοκρατορική μονή της Μεταμορφώσεως των Στροφάδων νήσων, όπου εκάρη μοναχός λαμβάνοντας το όνομα Γρηγόριος. Από εκεί τον κάλεσε ο Μητροπολίτης Σμύρνης Προκόπιος και τον χειροτόνησε αρχιδιάκονό του. Όταν αργότερα χειροτονήθηκε πρεσβύτερος, επέστρεψε στη Δημητσάνα και έδωσε 1.500 γρόσια για την στέγαση των απόρων φοιτητών.
Ο Άγιος Γρηγόριος μυήθηκε στην Φιλική εταιρεία από τον Ιωάννη Φαρμάκη περί τα μέσα του έτους 1818 μ.Χ. στο Άγιον Όρος. «Έδειξεν ευθύς ζωηρότατον ενθουσιασμόν υπέρ τού πνεύματος αυτής» και «ηυχήθη από καρδίας», για την επιτυχία του σκοπού της.
Στις 19 Αυγούστου 1785 μ.Χ. εκλέγεται οικουμενικός Πατριάρχης και παραμένει στον πατριαρχικό θρόνο μέχρι τον Δεκέμβριο του 1798 μ.Χ.. Κατά το έτος αυτό καθαιρείται από την Πύλη, διότι θεωρήθηκε ανίκανος να διατηρήσει την υποταγή των Χριστιανικών λαών κάτω από τον Τουρκικό ζυγό και εξορίζεται στο Άγιον Όρος. Το 1818 μ.Χ. κλήθηκε για τρίτη φορά στον Οικουμενικό θρόνο, στον οποίο και παρέμεινε μέχρι την ημέρα του μαρτυρικού του θανάτου.
Ο Κωνσταντίνος Κούμας αναφέρει ότι ο Άγιος Γρηγόριος δεν ήταν μόνο «σεμνός τό ήθος, λιτός τήν δίαιταν, ταπεινός τήν στολήν, ζηλωτής τής πίστεως, δραστηριότατος εις όλα τά έργα του», αλλά ήταν και «άκαμπτος εις τάς ιδέας του καί δέν τόν έμελε διά κανέν εναντίων, όταν απεφάσιζε τίποτε». Και ο Γρηγόριος αποφάσισε. Έταξε ως σκοπό στην ζωή του να υπηρετήσει πιστά το δούλο Γένος και να βοηθήσει με όλες τις δυνάμεις του και με την ζωή του στην απελευθέρωση από τον Τουρκικό ζυγό. Για την πραγματοποίηση του σκοπού του χρησιμοποιούσε όλη του τη διπλωματική δεξιοτεχνία.
Στην προσπάθειά του ο Εθνομάρτυρας να διασώσει τον Ελληνικό πληθυσμό από την σφαγή και συγχρόνως να παραπλανήσει τον Σουλτάνο και να δώσει την ευκαιρία στους αγωνιστές να εργάζονται ανενόχλητοι, αναγκάσθηκε να αφορίσει τους επαναστάτες.
Συντριπτική απάντηση στους κατήγορους του Γρηγορίου θα δώσει ο Αλέξανδρος Υψηλάντης με τις οδηγίες που έστειλε από το Κισνόβιο της Βεσσαραβίας στους αρχηγούς της Πελοποννήσου:
«Ο μέν Πατριάρχης βιαζόμενος παρά τής Πόρτας σάς στέλλει αφοριστικό καί εξάρχους, παρακινώντας σας νά ενωθήτε μέ τήν Πόρταν. Εσείς όμως νά θεωρήτε ταύτα ως άκυρα καθόσον γίνοντα μέ βίαν καί δυναστείαν καί άνευ θελήσεως τού Πατριάρχου».
«Άς μήν λησμονήσωμεν ότι υπάρχουν περιστάσεις καθ’ άς απαιτούνται θυσίαι μεγαλύτεραι καί αυτής τής θυσίας τής ζωής καί ότι ενίοτε η μαρτυρική ζωή είναι πικρότερον αλλά πλέον επιβεβλημένον καθήκον καί αυτού τού μαρτυρικού θανάτου. Καί αυτήν τήν υπέρτατην θυσίαν προσέφερεν ο αοίδιμος Πατριάρχης, όστις συνησθάνθη συναίσθημα πικρότερον καί αυτού τού θανάτου, όταν θυσιάζων πάντα εγωισμόν καί αποβλέπων εις τό αληθινόν συμφέρον, ηναγκάσθη νά θέση τήν υπογραφήν του κάτωθι εγγράφου καταδικάζοντας τό κίνημα, υπέρ τής επιτυχίας τού οποίου ολοψύχως ηύχετο καί ειργάζετο.
Υπογράφων, απεμάκρυνε τάς υπονοίας τής Πύλης περί συμμετοχής εις τό κίνημα επισήμων κύκλων, μή υπογράφων, θά επεβεβαίου τάς υπονοίας, ότε δεινή επιπίπτουσα η τιμωρία τού τυράννου κατά τών βυσσοδομούντων, θά ενέκρου τό κίνημα πρίν ή εκραγή. Άλλως ο αοίδιμος Πατριάρχης μετά θαυμαστής εγκαρτερήσεως υπέστη τό μαρτύριον, όταν επέστη τό μαρτύριον, όταν επέστη η ώρα, καίτοι ηδύνατο νά σωθή διά τής φυγής».
Είναι χαρακτηριστική η επιστολή που έστειλε ο Άγιος Γρηγόριος στις 26 Δεκεμβρίου 1820 μ.Χ. στον Επίσκοπο Σαλώνων Ησαΐα και πολύτιμη από ιστορική άποψη, γιατί αποδεικνύει πως ο Εθνομάρτυς παρακολουθούσε όλα όσα συνέβαιναν στην Ελλάδα, σε όλες του τις λεπτομέρειες και τις προετοιμασίες για την επανάσταση:
«Αμφοτέρα τάς τιμίας επιστολάς, διά τού αγαθού Φούντα Γαλαξειδιώτου, ασφαλώς εδεξάμην καί τούς εν αυταίς τιμίους λόγους έγνων. Εχεμυθείας, αδελφέ, μεγίστη χρεία καί προφύλαξις περί πάν διάβημα, οι γάρ χρόνοι πονηροί εισι καί εν ταίς φιλοπατριώταις εστι καί μοχθηρών ζύμη, αφ’ ής ως από ψωραλέου προβάτου φυλάττεσθε. Κακόν γάρ πολλοί μηχανώνται διά τό τής φιλοπλουτίας έγκλημα. Διό τήν αγαθήν μερίδα εξελέξω κοινολογών μοι εμπιστευομένοις πατριώταις, τά εχεμυθείας δεόμενα.
Οι Γαλαξειδιώται, ούς επιστέλλεις μοι συνεχώς, πεφροντισμένως ενεργούσι, καί αφ’ ών έγνω αδύνατον αντί παντός τιμίου ουδ’ ελάχιστον λόγον έρκος οδόντων φυγείν. Ου μόνον τά σά, αλλά καί τά τών εν Μορέα αδελφών γράμματα κομίζουσι μοι. Η τού Παπανδρέα πράξις πατριωτική μέν τοίς γινώσκουσι τά μύχια, κατακρίνουσι δέ οι μή ειδότες τόν άνδρα. Κρυφά υπερασπίζου αυτόν, εν φανερώ δέ άγνοιαν υποκρίνου, έστι δ’ ότε καί επίκρινε τοίς θεοσεβέσιν αδελφοίς καί αλλοφύλοις. Ιδία πράυνον τόν Βεζύρην λόγοις καί υπόσχεσιν, αλλά μή παραδοθήτω εις λέοντος στόμα.
Άσπασον ούν ταίς εμαίς ευχαίς τούς ανδρείους αδελφούς, προτρέπων εις κρυψίνοιαν διά τόν φόβον τών Ιουδαίων. Ανδρωθήτωσαν ώσπερ λέοντες καί η ευλογία τού Κυρίου κρατύνει αυτούς, εγγύς δ’ έστι τού Σωτήρος τό Πάσχα. Αί ευχαί τής εμής μετριότητος επί τής κεφαλής σου, αδελφέ μου Ηασαΐα. Γεωργοί ακαμάτως καί όλβια γεώργια δώσοι σοι ο Πανύψιστος».
Ο Άγιος Γρηγόριος συνιστούσε τον αγώνα για την ελευθερία και τον ενίσχυε με κάθε μέσο. Ήταν αποφασισμένος να θυσιασθεί για την Πατρίδα. «Χρεωστούμεν», έλεγε, «νά ποιμαίνωμεν καλώς τά ποίμνιά μας καί χρείας τυχούσης νά κάμωμεν, όπως έκαμεν ο Ιησούς δι’ ημάς διά νά μάς σώση….».
Σε επιστολή που έστειλε προς τον Παλαιών Πατρών Γερμανό, έγραφε: «Συλλειτουργέ εν Χριστώ καί λίαν αγαπητέ αδελφέ. Έλαβον τήν από 20 Απριλίου επιστολήν σου. Η απόφασίς μου περί μελετωμένης ανορθώσεως «σχολής» τής φιλτάτης πατρίδος είναι τοιαύτη, ως η ιδική σας. Όπως θέλης μάθει καί παρά τού ιδίου. Τό κιβώτιον τού ελέους πρέπει νά εμψυχωθή. Καί τήν βουλήν τού Κυρίου ανθρώπιναι δυνάμεις δέν δύνανται νά τήν μεταβάλουν. Γενηθήτω τό θέλημά Του».
Κάτω από την λέξη «σχολήν» υπονοούσαν την Ελληνική Επανάσταση. Οι Φιλικοί μάλιστα ονόμασαν επιστάτες της σχολής τον Οικουμενικό Πατριάρχη Γρηγόριο και τον Πατριάρχη Ιεροσολύμων Πολύκαρπο.
Όταν σε μια συνεδρίαση της Ιεράς Συνόδου του Οικουμενικού Πατριαρχείου, ο Μητροπολίτης Δέρκων Γρηγόριος προέτρεψε τον Πατριάρχη να μεταβούν στην Πελοπόννησο για να τεθούν επικεφαλής της Επαναστάσεως, ο Γρηγόριος ο Ε’ απάντησε: «Καί εγώ ως κεφαλή τού Έθνους καί υμείς ως Σύνοδος οφείλομεν νά αποθάνωμεν διά τήν κοινήν σωτηρίαν.
Ο θάνατος ημών θά δώση δικαίωμα εις τήν Χριστιανοσύνην νά υπερασπίση τό Έθνος εναντίων τού τυράννου. Αλλ’ άν υπάγωμεν ημείς νά θαρρύνωμεν τήν Επανάστασιν, τότε θά δικαιώσωμεν τόν Σουλτάνον αποφασίσαντα νά εξολοθρεύση όλον τό Έθνος».
Όταν μερικοί προσπάθησαν να τον πείσουν να φύγει από την Κωνσταντινούπολη και να σώσει τον εαυτό του, ο καλός ποιμένας απάντησε: «Μέ προτρέπετε εις φυγήν. Μάχαιρα θά διέλθη τάς ρύμας τής Κωνσταντινουπόλεως καί λοιπών πόλεων τών χριστιανικών επαρχιών. Υμείς επιθυμείτε όπως εγώ μεταμφιεζόμενος καταφύγω εις πλοίον ή κλεισθώ εν οικία οιουδήποτε ευεργετικού υμών Πρεσβευτού, ν’ ακούω δέ εκείθεν πώς οι δήμιοι κατακρεουργούσι τόν χηρεύοντα λαόν. Ουχί! Εγώ διά τούτο είμαι Πατριάρχης, όπως σώσω τό Έθνος μου, ουχί δέ όπως θά θεωρήσωσιν αδιαφόρως πώς η πίστις αυτών εξυβρίσθη εν τώ προσώπω μου.
Οι Έλληνες, οι άνδρες τής μάχης, θά μάχωνται μετά μεγαλυτέρας μανίας, όπερ συχνάκις δωρείται τήν νίκην. Εις τούτο είμαι πεπεισμένος. Βλέπετε μεθ’ υπομονής εις ότι καί άν μού συμβή. Σήμερον (Κυριακή τών Βαΐων) θά φάγωμεν ιχθείς, αλλά μετά τίνας ημέρας καί ίσως καί ταύτην τήν εβδομάδα οι ιχθείς θά μάς φάγωσιν… Ναί, άς μή γίνω χλεύασμα τών ζώντων. Δέν θά ανεχθώ ώστε εις τάς οδούς τής Οδησσού, τής Κερκύρας καί τής Αγκώνος διερχόμενον εν μέσω τών αγυιών νά μέ δακτυλοδείκτωσι λέγοντες:
“Ιδού έρχεται ο φονεύς Πατριάρχης”. Άν τό Έθνος μου σωθή καί θριαμβεύση, τότε πέποιθα θά μού αποδώση θυμίαμα επαίνου καί τιμών, διότι εξεπλήρωσα τό χρέος μου… Υπάγω όπου μέ καλεί ο νούς μου, ο μέγας κλήρος τού Έθνους καί ο Πατήρ ο ουράνιος, ο μάρτυς τών ανθρωπίνων πράξεων».
Ο Γρηγόριος ο Ε’, ο φλογερός αυτός Ιεράρχης, ακολούθησε τον δρόμο του. Σάρκωσε ολόκληρο το υπόδουλο Γένος. Επωμίσθηκε το σταυρό του. Ανέβηκε το Γολγοθά του. Δέχθηκε ραπίσματα, χλευασμούς, εμπτυσμούς και τέλος τον θάνατο με απαγχονισμό. Μπροστά στο Πατριαρχείο, την ημέρα του Πάσχα του 1821, οι Τούρκοι κρέμασαν τον Πατριάρχη.
Στο έγγραφο της καταδίκης του (τουρκιστί «γιαφτάς»), αναφέρεται η αιτία του απαγχονισμού του: «.…Αλλ’ ο άπιστος πατριάρχης τών Ελλήνων… εξ αιτίας τής διαφθοράς τής καρδίας του, όχι μόνον δέν ειδοποίησεν ουδ’ επαίδευσε τούς απατηθέντας, αλλά καθ’ όλα τά φαινόμενα ήτο καί αυτός, ως αρχηγός, μυστικός συμμέτοχος τής Επαναστάσεως… αντί νά δαμάση τούς αποστάτας καί δώση πρώτος τό παράδειγμα τής εις τά καθήκοντα επιστροφής τών, ο άπιστος ούτος έγινεν ο πρωταίτιος όλων τών ανεφυεισών ταραχών.
Είμεθα πληροφορημένοι ότι εγεννήθη εν Πελοποννήσω καί ότι είναι συνένοχος όλως τών αταξιών, όσας οι αποπλανηθέντες ραγιάδες έπραξαν κατά τήν επαρχίαν Καλαβρύτων…
Επειδή πανταχόθεν εβεβαιώθημεν περί τής προδοσίας του όχι μόνος εις βλάβην τής υψηλής Πύλης, αλλά καί εις όλεθρον αυτού τού έθνους του, ανάγκη ήτο νά λείψη ο άνθρωπος ούτος από τού προσώπου τής γής καί διά τούτο εκρεμάσθη πρός σωφρονισμό τών άλλων».
Ένα χρόνο μετά τον απαγχονισμό και την μεταφορά του τιμίου λειψάνου του από τον πλοίαρχο Μ. Σκλάβο στην Οδησσό της Ρωσίας, ο Ζακυνθινός ιερωμένος Οικονόμος Νικόλαος Κοκκίνης, μετέπειτα Αρχιεπίσκοπος Ζακύνθου, εφημέριος τότε του παλαίφατου ναού της Οδηγήτριας και φλογερότατος Φιλικός, ευαισθητοποιημένος από την θυσία του Πατριάρχη, συνθέτει Ακολουθία προς τιμήν του νέου Ιερομάρτυρα, κάτι που αποδεικνύει περίτρανα ότι ο Άγιος Γρηγόριος στη συνείδηση του Γένους κατέκτησε αμέσως με το τίμιο αίμα του θέση Αγίου.
Το 1871 μ.Χ. η Εκκλησία της Ελλάδος θεώρησε επιβεβλημένο να μετακομίσει το τίμιο λείψανό του από την Οδησσό στην απελεύθερη Αθήνα. Για τον σκοπό αυτό συστάθηκε Επιτροπή, στην οποία συμμετείχαν ο Αρχιεπίσκοπος Ζακύνθου Νικόλαος Β’ ο Κατραμής και Αρχιμανδρίτης Αβέρκιος Λ. Λαμπίρης, Α’ γραμματεύς της Ιεράς Συνόδου. Στην Οδησσό απεδόθησαν από τα μέλη της Επιτροπής και τους εκεί ομόδοξους τιμές Αγίου στο ιερό λείψανο του Αγίου Γρηγορίου.
Κατά την Πανυχίδα μάλιστα, που τελέσθηκε εκεί κατά την ημέρα της μνήμης του, «εεξεφώνισεν απ’ άμβωνος, κατ’ επίμονον τών ομογενών απαίτησιν, λογύδριον ο Σεβασμιώτατος Αρχιεπίσκοπος Ζακύνθου». Το ιερό λείψανο έφθασε στην Αθήνα την 25η Απριλίου 1871 μ.Χ., όπου οι Αθηναίοι του επεφύλαξαν πάνδημη υποδοχή. Με κατάνυξη και αγαλλίαση εναπετέθη στον Καθεδρικό Ναό του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου, όπου φυλάσσεται μέχρι σήμερα σε περίβλεπτη λάρνακα.
Στις 10 Απριλίου 1921 μ.Χ. ανακηρύχθηκε Άγιος από την Ιερά Σύνοδο της Εκκλησίας της Ελλάδος.
Απολυτίκιο:
Ήχος α’. Της ερήμου πολίτης.
Δημητσάνης τον γόνον βυζαντίου τον πρόεδρον, και της Εκκλησίας απάσης, γέρας θείον και καύχημα. Γρηγόριον τιμήσωμεν πιστοί, ως Μάρτυρα Χριστού πανευκλεή, ίνα λάβωμεν πταισμάτων τον ιλασμόν, παρά Θεού κραυγάζοντες. Δόξα τω δεδωκότι σου ισχύν, δόξα τω σε στεφανώσαντι, δόξα τω εν ευκλεία ουρανών, δοξασαντά σε Άγιε.

Όταν αφαιθείς Στα Χέρια Του Θεού, τα πάντα είναι Ευλογημένα!


«Ήταν κάποτε ένας μορφωμένος άνδρας που επί οκτώ χρόνια παρακαλούσε το Θεό να του στείλει έναν άνθρωπο να τον διδάξει την αλήθεια.
Και κάποτε που ένιωσε αυτή την επιθυμία πολύ έντονη, άκουσε τη φωνή του Θεού να του λέει: ‘Πήγαινε στην εκκλησία, κι εκεί θα βρεις έναν άνθρωπο που θα σου δείξει την οδό της ευλογίας.’ Πήγε εκεί, και βρήκε έναν φτωχό, ξυπόλυτο,με πόδια γεμάτα πληγές και σκόνη, και όλα του τα ρούχα δεν άξιζαν ούτε δυό δεκάρες.
Τον χαιρέτησε, και του είπε:
‘Είθε ο Θεός να σου δώσει καλή ημέρα!’
Κι ο άλλος απάντησε : ‘Ποτέ δε μου έδωσε κακή ημέρα.’
‘Είθε ο Θεός να σου δώσει καλή τύχη!’ ‘Πάντα έχω καλή τύχη.’
‘Είθε να σε κάνει ο Θεός ευτυχισμένο! Μα γιατί απαντάς έτσι;’ ‘Ποτέ δεν είμαι δυστυχισμένος.’
‘Σε παρακαλώ, εξήγησέ το μου αυτό, γιατί δεν το καταλαβαίνω.’
‘Μετά χαράς’, αποκρίθηκε ο φτωχός.
‘Μου ευχήθηκες να έχω καλή ημέρα. Όλες μου οι ημέρες είναι καλές: γιατί αν πεινάω, δοξάζω το Θεό. Αν έχει παγωνιά, χαλάζι, χιόνι, βροχή, αν ο καιρός είναι καλός ή κακός, πάντα δοξάζω το Θεό. Είμαι άθλιος και περιφρονημένος, αλλά δοξάζω το Θεό, κι έτσι πάντα η ημέρα μου είναι καλή.
Μου ευχήθηκες να μου δώσει ο Θεός καλή τύχη. Αλλά ποτέ δεν έχω κακή τύχη, γιατί ξέρω πως να ζω με το θεό, και ξέρω πως αυτό που κάνει είναι το καλύτερο. Και ό,τι ο Θεός δίνει ή επιτρέπει γιά μένα, καλό ή κακό, το παίρνω με χαρά από το Θεό, σαν το καλύτερο που μπορεί να γίνει, κι έτσι ποτέ δεν έχω κακή τύχη.
Μου ευχήθηκες να με κάνει ο Θεός ευτυχισμένο. Μα ποτέ δεν είμαι δυστυχισμένος. Γιατί η μόνη μου επιθυμία είναι να ζω μέσα στο θέλημα του Θεού, κι έχω τόσο απόλυτα παραδοθεί στο θέλημα του Θεού, ώστε θέλω αυτό που θέλει Εκείνος.’
‘Αλλά αν ο Θεός θελήσει να σε ρίξει στην κόλαση,’ ρώτησε ο μορφωμένος, ‘τι θα κάνεις τότε;’ ‘Να με ρίξει στην κόλαση; Η αγαθότητά Του δεν θα το επιτρέψει. Αλλά ακόμα κι αν το κάνει, θα Τον αγκαλιάσω με τα δυό μου χέρια. Το ένα μου χέρι, που είναι η Ταπεινότητα, θα αγκαλιάσει την ανθρώπινη φύση Του, και το άλλο μου χέρι, η Αγάπη, θα αγκαλιάσει τη θεία φύση Του, τόσο σφιχτά, που θα πρέπει να έρθει κι Αυτός στην κόλαση μαζί μου.
Γιατί καλύτερα να είμαι στην κόλαση με το Θεό, παρά στον παράδεισο χωρίς Εκείνον.’
Τότε ο Διδάσκαλος κατάλαβε ότι η αληθινή παραίτηση με την άκρα ταπεινότητα, είναι η συντομώτερη οδός προς το Θεό Και τον ρώτησε: ‘Τι άνθρωπος είσαι συ;’ ‘Είμαι βασιλιάς.’ ‘Πού είναι το βασίλειό σου;’
‘Η ψυχή μου είναι το βασίλειό μου, γιατί είμαι απόλυτα κύριος των εξωτερικών και εσωτερικών μου αισθήσεων, ώστε όλες οι επιθυμίες και οι δυνάμεις της ψυχής μου βρίσκονται σε πλήρη υποταγή, και αυτό το βασίλειο είναι μεγαλύτερο από οποιοδήποτε βασίλειο επί της γης.’
‘Τι σε οδήγησε σε αυτή την τελειότητα;’ ‘Η σιωπή μου, οι υψηλές μου σκέψεις, και η ένωσή μου με το Θεό. Γιατί δε μπορούσα να αναπαυθώ σε κάτι λιγώτερο από το Θεό.
Τώρα έχω βρει το Θεό, και στο Θεό έχω βρει αιώνια ανάπαυση και ειρήνη».

Τρίτη, 9 Απριλίου 2013


                      Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος
        Nτροπή να νιώθεις όταν αμαρτάνεις, μη ντρέπεσαι όταν μετανοείς!!!
 
Nτροπή να νιώθεις όταν αμαρτάνεις, μη ντρέπεσαι όταν μετανοείς!!! facebook share
Yπάρχουν δύο πράγματα η αμαρτία και η μετάνοια. H αμαρτία είναι τραύμα η μετάνοια φάρμακο.

Οπως ακριβώς για τά σώματα υπάρχουν φάρμακα και τραύματα, το ίδιο και γιά την ψυχή υπάρχουν τα αμαρτήματα και η μετάνοια. H αμαρτία μέσα της έχει την ντροπή η μετάνοια έχει το θάρρος και τήν παρρησία. Θέλω να με ακούσεις, σε παρακαλώ, με προσοχή, μήπως και δεν αντιληφθείς πώς είναι η τάξη των πραγμάτων, και χάσεις έτσι την ωφέλεια. Πρόσεξε τί θα πώ! Yπάρχει το τραύμα υπάρχει και τό φάρμακο.

Yπάρχει η αμαρτία υπάρχει και η μετάνοια. Tο τραύμα είναι η αμαρτία το φάρμακο η μετάνοια. Στο τραύμα υπάρχει πύον και μόλυνση υπάρχει ντροπή υπάρχει χλεύη. Στη μετάνοια υπάρχει παρρησία το φάρμακο η δύναμη να καθαρίζει αυτό που έχει μολυνθεί. Στην αμαρτία υπάρχει μόλυνση υπάρχει ελευθερία υπάρχει καθαρισμός του αμαρτήματος. Παρακολούθησε με προσοχή τα λόγια μου!

Mετά την αμαρτία έρχεται η ντροπή μετά τη μετάνοια ακολουθεί το θάρρος και η παρρησία. 'Εδωσες προσοχή σ' αυτό που είπα; Aυτή την τάξη των πραγμάτων την αντέστρεψε ο διάβολος, και έδωσε στην αμαρτία παρρησία, και στη μετάνοια έδωσε ντροπή.

O Θεός όμως, όταν εξαλείφει τα αμαρτήματα, δεν αφήνει σημάδι ούτε επιτρέπει να παραμείνει κάποιο ίχνος επάνω στην ψυχή αλλά μαζί με την υγεία χαρίζει και τήν ομορφιά μαζί με την απαλλαγή από την τιμωρία δίνει και τή δικαιοσύνη κι εκείνον που αμάρτησε, τον κάνει να 'ναι ίσος με αυτόν που δέν αμάρτησε.

Γατί αφαιρεί το αμάρτημα και κάνει όχι μόνο να μην υπάρχει τώρα πια αυτό, αλλά και να μην έχει υπάρξει ούτε και στο παρελθόν. M' αυτόν τον τρόπο ολοκληρωτικά το εξαλείφει. Δεν υπάρχει πλέον ουλή δεν υπάρχει σημάδι δεν υπάρχει ίχνος που να θυμίζει το τραύμα δεν υπάρχει το παραμικρό που να φανερώνει πως υπήρξε πληγή (...). Παρακολούθησε με προσοχή αυτά τα λόγια!

Γιατί για όλους είναι, όλους αφορούν και οδηγούν στη σωτηρία. Παρασκευάζω φάρμακα, που είναι πιο σπουδαία από τα φάρμακα των ιατρών (...). Στα χέρια της μετάνοιας σάς παραδίδω για να γνωρίσετε τη δύναμη που έχει για να γνωρίσετε τί είναι ικανή να κατορθώσει και για να μάθετε πώς δεν υπάρχει αμάρτημα που να μπορεί να τη νικήσει, ούτε παράβαση του νόμου που νά μπορεί να υπερισχύσει πάνω απ' τή δική της δύναμη (...). Γνωρίζοντας, λοιπόν, το φάρμακο αυτό της μετάνοιας, ας απευθύνουμε δοξολογία στο Θεό. Γιατί η δόξα και η δύναμη αιώνια είναι δική Tου. Aμήν.''



                                              Αυτοκυριαρχία!
 
Αυτοκυριαρχία! facebook share
Οι άνθρωποι, που δεν μπορούν να κυριαρχούν στην καρδιά τους, ακόμα λιγότερο μπορούν να κυριαρχούν στη γλώσσα τους.
Οι άνθρωποι, που δεν μπορούν να βάλουν τάξη στην ζωή τους, ακόμα λιγότερο μπορούν να βάλουν τάξη στο κράτος.

Οι άνθρωποι, που δεν μπορούν αν δουν κόσμο μέσα τους, ακόμα λιγότερο μπορούν να δουν τον εαυτό τους στον κόσμο.

Οι άνθρωποι, που δεν μπορούν να συμμετέχουν στον πόνο του άλλου, ακόμα λιγότερο μπορούν να συμμετέχουν στη χαρά του άλλου.

Κράτα όλα τα πράγματα στην κατάλληλη απόσταση, μόνο την ψυχή σου πλησίασε όσο περισσότερο στον Θεό.

Εάν χύσεις νερό στην φωτιά, δεν θα έχεις ούτε νερό ούτε φωτιά.

Εάν επιθυμήσεις το ξένο, θα μισήσεις το δικό σου και θα χάσεις και τα δυο.

Εάν πλησιάσεις την υπηρέτρια όσο και την γυναίκα σου, δεν θα έχεις ούτε υπηρέτρια ούτε γυναίκα.

Εάν πίνεις συχνά στην υγεία του άλλου, θα χάσεις τη δική σου.

Εάν ασταμάτητα μετράς χρήματα του άλλου, όλο και λιγότερο θα έχεις δικά σου. Εάν ασταμάτητα μετράς τις αμαρτίας του άλλου, οι δικές σου θα αυξάνονται!

Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς


  Ο Επίσκοπος που έπεσε σε σαρκικό αμάρτημα!
 
Ο Επίσκοπος που έπεσε σε σαρκικό αμάρτημα! facebook share
Κάποτε, στα βυζαντινά χρόνια ζούσε σε μια πόλη ένας ιδιαίτερα λαοφιλής επίσκοπος, αλλά ξαφνικά του συνέβη κάτι τρομερό. Εξαιτίας μάλλον της αδυναμίας του ή της αφέλειάς του και φυσικά λόγω διαβολικής ενέργειας, αυτός ο επίσκοπος έπεσε σε σαρκικό αμάρτημα.
Την Κυριακή, όταν όλη η πόλη μαζεύτηκε στον ναό για τη θεία Λειτουργία, ο επίσκοπος στάθηκε ενώπιον του λαού, έβγαλε το ωμοφόριό του, σύμβολο του επισκοπικού του αξιώματος και είπε:

«Δεν μπορώ να συνεχίσω να είμαι επίσκοπός σας, επειδή έπεσα σε σαρκικό αμάρτημα».

Στην αρχή επικράτησε απόλυτη σιγή, αλλά έπειτα το πλήθος σε ολόκληρο το ναό ξέσπασε σε λυγμούς. Οι άνθρωποι απλά στέκονταν και έκλαιγαν. Ο επίσκοπος με σκυμμένο το κεφάλι μπροστά στους ενορίτες έκλαιγε και αυτός. Τελικά, όταν σταμάτησαν τα κλάματα, του είπαν:

«Και τώρα τι κάνουμε; Εμείς εξακολουθούμε να σε αγαπάμε! Ξαναφόρεσε τα άμφιά σου και συνέχισε τη Λειτουργία. Παραμένεις επίσκοπος και ποιμένας μας».

Ο επίσκοπος όμως απάντησε:
«Σας ευχαριστώ για τη μεγαλοψυχία σας, αλλά πραγματικά είμαι ανάξιος, για να παραμείνω επίσκοπος. Σύμφωνα με τους κανόνες των αγίων Πατέρων, επίσκοπος που πέφτει σε τέτοιου είδους αμάρτημα απαγορεύεται πλέον να τελεί τη θεία Λειτουργία».

Ο λαός όμως απάντησε:
«Δε γνωρίζουμε όλους τους εκκλησιαστικούς κανόνες, αλλά σίγουρα είναι σωστοί και δίκαιοι. Όμως εμείς, όλα αυτά τα χρόνια που είσαι επίσκοπος στην πόλη μας, σε έχουμε αγαπήσει. Όλα είναι μες στη ζωή. Σε παρακαλούμε να ξαναφορέσεις τα άμφιά σου και να συνεχίσεις τη Λειτουργία. Εμείς σε συγχωρούμε».

Ο επίσκοπος με πικρία χαμογέλασε και τους απάντησε:
«Εσείς με συγχωρήσατε…. Αλλά εγώ δεν μπορώ να συγχωρήσω τον εαυτό μου, ούτε η Εκκλησία θα με συγχωρήσει. Δεν υπάρχει εξιλέωση για μένα ενώπιον του Κυρίου. Γι’ αυτό παραμερίστε, αφήστε με να φύγω σας παρακαλώ, να πάω στην έρημο να κλάψω για την αμαρτία μου και να μετανοήσω».

Ο λαός ωστόσο στάθηκε μπροστά του πιεστικά, ούτε να κατέβει από τον άμβωνα δεν άφηνε τον επίσκοπο.

«Όχι!», επέμεναν όλοι. «Είσαι ο επίσκοπός μας, φόρεσε ξανά τα άμφιά σου και συνέχισε τη Λειτουργία!».

Αυτό συνεχίστηκε έως αργά το βράδυ. Ο λαός ήταν ανυποχώρητος και ο δύσμοιρος επίσκοπος δεν ήξερε τι να κάνει. Βλέποντας ότι οι άνθρωποι δεν πρόκειται να τον αφήσουν, είπε:

«Εντάξει, γεννηθήτω κατά το θέλημά σας! Θα μείνω όμως υπό έναν όρο. Θα ξαπλώσω στην είσοδο κι εσείς θα βγείτε όλοι από τον ναό, ώστε ο καθένας που θα περνάει, έχοντας επίγνωση της αμαρτίας μου, να με λακτίζει για να ξέρουν όλοι πόσο αμαρτωλός είμαι και τι αξίζω».

Επειδή ο επίσκοπος αυτή τη φορά δεν υποχώρησε, ο λαός αναγκάστηκε να υπακούσει. Ο επίσκοπος ξάπλωσε μπροστά στην είσοδο του ναού και όλοι οι ενορίτες, μικροί μεγάλοι, άλλοι με πόνο, άλλοι με δάκρυα έβγαιναν από τον ναό καταφέροντας λακτίσματα εναντίον του.

Την ώρα που ο τελευταίος ενορίτης έβγαινε από τον ναό, μεγάλη φωνή ακούστηκε από τον ουρανό. «Λόγω της μεγάλης του ταπείνωσης, αφίεται η αμαρτία αυτού!».

Τότε οι υποδιάκονοι έφεραν στον επίσκοπο ξανά τα ιερατικά του άμφια και εκείνος συνέχισε τη θεία Λειτουργία.   (σελ..355-357)

Από: Σχεδόν άγιοι, π. Τύχων Σεβκούνωφ

Δευτέρα, 8 Απριλίου 2013


 Μὴν πηγαίνετε εἰς τους μάντεις...... 

Aγιος Νικόδημος Ἁγιορείτης


Οἱ θησαυροί, ἀδελφοί, καὶ τὸ χρυσίον καὶ ἀργύριον εἶναι εἰς τὸ χέρι τοῦ Θεοῦ, καὶ εἰς ὁποῖον θέλει τὸ δίδει, καθὼς εἶναι γεγραμμένον· «ἐμὸν τὸ ἀργύριον, καὶ ἐμὸν τὸ χρυσίον, λέγει Κύριος Παντοκράτωρ» (Ἀγγ. β´ 9)· καὶ ὁ Ἐκκλησιαστὴς λέγει· «καὶ γε πᾶς ἄνθρωπος, ᾧ ἔδωκεν ὁ Θεὸς πλοῦτον, καὶ ὑπάρχοντα» (Ἐκκλ. ε´ 18)· λοιπὸν ἐσεῖς πρέπει νὰ δουλεύετε κατὰ Θεὸν τὰς τέχνας σας, καὶ μέσα εἰς τὸν κόπον τῶν χειρῶν σας, ἐκεῖ εὑρίσκεται ὁ θησαυρός, καὶ τὸ χρυσίον, καὶ τὸ ἀργύριον· κατὰ τὸ παράδειγμα ἐκείνου τοῦ φρονίμου γεωργοῦ, ὅστις ἀποθνήσκων εἶπεν εἰς τὸν υἱόν του πῶς ἔχει μέσα εἰς τὸ χωράφι του θησαυρὸν κεκρυμμένον· ὁ δὲ υἱός του σκάπτωντας βαθέως τὸ χωράφι, καὶ ζητῶντας τὸν θησαυρόν, ἐκ τῆς σκαφῆς καὶ καλλιεργίας, ηὐτύχησε τὸ χωράφι, καὶ οὕτως ἐπλούτησεν ὁ ἄνθρωπος· καὶ ἂν εἶναι συμφέρον διὰ τὴν ψυχήν σας, ὁ Θεὸς σᾶς δίδει καὶ θησαυρόν, καὶ σᾶς κάμνει πλουσίους, χωρὶς ἐσεῖς νὰ ζητήσετε, ἐπειδὴ καὶ αὐτὸς σᾶς προστάζει νὰ μὴ τοῦ ζητῆτε τοιαῦτα, ἀλλὰ νὰ ζητῆτε πρῶτον τὴν βασιλείαν του, καὶ τὰ ἀγαθὰ τῆς γῆς, καὶ ὁ πλοῦτος, αὐτὰ σᾶς προστίθενται χωρὶς ζητήσεως· «ζητεῖτε πρῶτον τὴν Βασιλείαν τοῦ Θεοῦ, καὶ τὴν δικαιοσύνην αὐτοῦ, καὶ ταῦτα πάντα προστεθήσεται ὑμῖν» (Ματθ. στ´ 33)· ἐὰν δὲ ἐχάσετε ζῶα, ἢ δούλους, ἢ ἄλλα τοιαῦτα, μὴ τρέχετε εἰς τοὺς μάγους καὶ δαίμονας, διὰ νὰ σᾶς τὰ φανερώσουν· ὄχι, ἀλλὰ προστρέχετε εἰς τοὺς Ἅγίους, τοὺς θεράποντας τοῦ Θεοῦ, καὶ παρακαλεῖτε αὐτοὺς μετὰ πίστεως,
καὶ ἐκεῖνοι σᾶς τὰ φανερώνουν, ἂν ἀποβλέπῃ εἰς τὸ συμφέρον τῆς ψυχῆς σας ἡ φανέρωσίς των· καὶ μάλιστα προστρέχετε εἰς τὸν Ἅγιον Θεόδωρον τὸν Τήρωνα, ὁ ὁποῖος ἔλαβε τὴν χάριν ταύτην ἐξαιρέτως ἀπὸ τὸν Θεὸν διὰ νὰ φανερώνῃ τὰ κεκρυμμένα πράγματα, καὶ διὰ τοῦτο ἐπιλέγεται φανερωτής· εἰ δὲ καὶ θέλετε νὰ μάθητε καὶ ἄλλα κεκρυμμένα πράγματα, προστρέχετε εἰς τὸν Θεὸν τὸν γνώστην τῶν κρυφίων, καὶ ζητεῖτε νὰ σᾶς φανερώσῃ, ὄχι τί ἔχετε νὰ πάθετε, ἢ τί μέλλουν νὰ σᾶς ἀκολουθήσουν· μάταια γὰρ καὶ μικροπρεπῆ ταῦτά ἐστι, καὶ ἀπὸ τὸν Θεὸν δὲν πρέπει νὰ ζητῆτε τοιαῦτα· ἀλλὰ νὰ ζητῆτε πρῶτον νὰ σᾶς καθαρίσῃ διὰ τῆς χάριτός του, καὶ διὰ τῆς πρακτικῆς ἀρετῆς, καὶ ἔπειτα νὰ σᾶς φανερώσῃ διὰ τῆς θεωρίας, τοὺς ἀποκρύφους λόγους τῶν αἰσθητῶν κτισμάτων καὶ τῶν νοητῶν, τοὺς λόγους τῆς προνοίας του, τῆς κρίσεώς του· μάλιστα δὲ καὶ ἐξαιρέτως ζητεῖτε νὰ σᾶς φανερώσῃ ποῖον εἶναι τὸ θέλημά του τὸ ἀγαθόν, καὶ εὐάρεστον, καὶ τέλειον, διὰ νὰ σωθῆτε, τὸ ὁποῖον εἶναι τὸ πλέον ὑψηλότερον, τὸ πλέον ἀναγκαιότερον, καὶ τὸ πλέον συμφερώτερον εἰς ἐσᾶς.

Τί νὰ πολυλογῶ; φυλαχθῆτε ἀδελφοὶ νὰ μὴν πηγαίνετε εἰς τοὺς μάντεις καὶ δαίμονας, μηδὲ νὰ πιστεύετε εἰς τὰ λόγια των· ἀλλὰ νὰ πιστεύετε εἰς μόνον τὸν Θεὸν τὸν τὰ πάντα γινώσκοντα, καὶ αὐτὸς θέλει σᾶς φανερώσει ἐκεῖνα ὁποῦ πρέπει νὰ εἰξεύρετε· ἔτσι σᾶς συμβουλεύει ὁ Χρυσορρήμων· «μὴ προσέχωμεν μάντεσι, μηδὲ χρησμολόγοις, μηδὲ ἀγύρταις· ἀλλ᾿ ἢ τῷ Θεῷ τῷ πάντα εἰδότι σαφῶς· τῷ τὴν γνῶσιν ἔχοντι τῶν ἁπάντων· καὶ οὕτω πάντα εἰσόμεθα, ἃ εἰδέναι χρή» (Λόγ. η´ εἰς τὴν πρὸς Τιμόθ.)· νὰ εἰπῶ καὶ μεγαλύτερον; κᾂν καὶ ἀλήθειαν λέγουν οἱ μάντεις καὶ δαίμονες, ἐσεῖς τελείως νὰ μὴ τοὺς πιστεύετε· διατί; ἐπειδὴ ὅταν μίαν φορὰν τοὺς πιστεύσητε, ἐκεῖνοι εὑρίσκουν τρόπον, καὶ μαζὶ μὲ τὴν ἀλήθειαν ἀνακατώνουσι καὶ τὸ ψεῦδος, καὶ οὕτω σᾶς πλανοῦν, καὶ σᾶς ἀπολλύουν· ἔτσι σᾶς παραγγέλλει ὁ ἴδιος Χρυσόστομος «διὰ γὰρ τοῦτο οὐ πιστεύω, ἐπειδὴ δαίμονες λέγουσιν· ἀπατῶσι γὰρ τοὺς ἀκούοντας· διὰ τοῦτο καὶ ὁ Παῦλος, καὶ τοιγε ἀληθεύοντας, ἐπεστόμισεν αὐτούς· ἵνα μὴ πρόφασιν λαβόντες, τοῖς ἀληθέσι, καὶ ψευδῆ πάλιν ἀναμίξωσι, καὶ ἀξιόπιστοι γένωνται· ἐπειδὴ γὰρ ἔλεγον οὗτοι οἱ ἄνθρωποι δοῦλοι τοῦ Θεοῦ τοῦ ὑψίστου εἰσὶ καταγγέλλοντες ὑμῖν ὁδον σωτηρίας» (Πράξ. ιστ´ 17)· διαπονηθεὶς τῷ πνεύματι, ἐπετίμησε τῷ πύθωνι, καὶ ἐξελθεῖν ἐκέλευσε· «καὶ τοιγε τί πονηρὸν ἔλεγον;... ἀλλ᾿ ἐπειδὴ πολλοὶ τῶν ἀφελεστέρων ᾀεὶ διακρίνειν οὐκ ἴσασι τὰ παρὰ τῶν δαιμόνων λεγόμενα, καθάπαξ αὐτοῖς ἀπέκλεισε τὸ πιστεύεσθαι... οὕτω καὶ ὁ Χριστὸς ἐποίησε· καὶ λέγουσιν αὐτῷ τοῖς δαίμοσιν· - οἴδαμέν σε τις εἶ (Λουκ. δ´ 31)· - ἐπετίμησεν αὐτοῖς μετὰ πολλῆς τῆς σφοδρότητος, διδάσκων ἡμᾶς, μηδαμοῦ δαίμονι πείθεσθαι, μηδὲ ἄν σοι ὑγιὲς τι λέγει, ἅπερ δὴ καὶ μαθόντες μὴ πειθώμεθα δαίμονι καθόλου· ἀλλὰ κᾂν ἀληθές τι φθέγγηται, φεύγωμεν αὐτὸν καὶ ἀποστρεφόμεθα· τὰ γὰρ ὑγιῆ δόγματα καὶ σωτήρια, οὐ παρὰ δαιμόνων, ἀλλὰ παρὰ τῆς θείας γραφῆς ἐστὶν μετ᾿ ἀκριβείας μαθεῖν» (Λόγ. β´ εἰς τὸν Λάζαρον).