Παρασκευή, 28 Ιουνίου 2013

                                        ΜΙΑ ΑΞΙΟΛΟΓΗ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑ ΣΤΑ ΚΥΘΗΡΑ

Χτές  27 Ιουνίου 2013,  είχα την μεγάλη χαρά και τιμή να  παρακολουθήσω  σε ένα υπέροχο μοναστηράκι του Καραβά  Κυθήρων, την προσπάθεια του Σεβασμιότατου μητροπολίτου Κυθήρων κ,κ Σεραφείμ, μαζί με μια ομάδα κληρικών , και τις  κυρίες του νησιού, που με πολύ αγάπη και ταπείνωση, μαζεύονται μια φορά τον μήνα και μιλούν για τα προβλήματα των αναξιοπαθούντων του νησιού μας. Αναφέρονται σε τι διαδικασίες έχουν κάνει για να λυθούν από οικονομικά κυρίως θέματα, αλλά και συμπαράστασης , ανθρώπων που η ζωή δεν τους ευνόησε να έχουν έστω και τα αναγκαία, η δεν έχουν δυνάμεις να διεκδικήσουν μια σύνταξη, η να έχουν μια ασφάλεια για τα παιδιά τους. Μου έκανε εντύπωση ότι δεν υπήρχε η διάθεση κουτσομπολιού, ούτε όμως και ρατσισμού. Όλοι όσοι μένουν στο νησί έχουν την ίδια μεταχείριση. Με το υστέρημα  τους, βοηθούν, μια και οι καιροί  για όλους είναι δύσκολοι, αλλά και με την προσωπική τους παρουσία όπου χρειαστεί. Για όλα υπάρχει λεπτομερείς καταγραφή και πλήρης έλεγχος και διαφάνεια. Και το έργο τους δεν σταματά, εκεί. Μοιράζουν τρόφιμα, τρέχουν σε δημόσιες υπηρεσίες , στο γηροκομείο και στο νοσοκομείο του νησιού… Θερμά συγχαρητήρια, παράδειγμα προς μίμηση, και άξιο να το στηρίξουμε και να βοηθήσουμε και εμείς. Ο Θεός δεν θα μας ζητήσει λόγο για την ποσότητα, αλλά για την προαίρεση μας . Σαν την χήρα με το δίλεπτο   του ευαγγελίου , λοιπόν ας προσφέρουμε ότι μπορούμε, σαν μνημόσυνο, για τους νεκρούς μας, σαν ευλογία για μας, και το σπίτι μας, σαν καθήκον μας στον θεό και στους συνανθρώπους μας.  Γιατί όποιος ελεεί  φτωχό ελεεί τον ίδιο τον θεό. Μπορείτε να επικοινωνείτε απ ευθείας με την Μητρόπολη Κυθήρων και τον Σεβασμιότατο κ.κ Σεραφείμ, 2736031281  αλλά και με τον πατέρα Πέτρο Μαριάτο, στο τηλέφωνο: 2736033339.


   ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΘΩΜΑΣ: ΑΠΟ 11 ΧΡΟΝΩΝ ΕΡΗΜΙΤΗΣ ΣΤΟ ΑΓΙΟ ΟΡΟΣ


.Toυ Γιώργου Θεοχάρη

Ο γέροντας Θωμάς ανοίγει τη καρδιά του στο "Αγιορείτικο Βήμα''.

Έχει άλλα παιδάκια στο Άγιον Όρος για να παίζουμε ποδόσφαιρο; ρώτησε ο μικρός   Αντώνης  τον πατέρα του και τον πνευματικό τους γέροντα όταν εκείνοι του πρότειναν να πάει να μονάσει στον Αθω μαζί με τον γέροντα.
Απο τότε περάσανε περί τα εξήντα ολόκληρα χρόνια και ο μικρός Αντώνης έγινε γέροντας…και ανοίγει  σήμερα την καρδιά του στο ''Αγιορείτικο Βήμα'', μιλά για την ασκητική  ζωή του στην ''ερημο''  του Αγίου Ορους,τις πνευματικές εμπειρίες που έζησε στο απόκρυμνο κελί του και το συγκλονιστικό όνειρο με την Παναγία που του ειπε…
 

Ο γέροντας Θωμάς από το ξακουστό κελί της αδελφότητας των Θωμάδων από την ηλικία τω έντεκα χρονών εγκαταβοιεί στην απόκρυμνη Μικρά Αγία Αννη, εκεί που βλέπει μόνο ο ΘΕΟΣ.  Μία ερημική περιοχή κοντά στη Μεγίστη Λαύρα.

Πρωτοψάλτης και αργυροχρυσοχόος ο γέροντας.Απο τα έργα τέχνης…που δημιουργεί ζει κι η αδελφότητα του,οι τέσσερις μοναχοί του κελιού του.

Γέροντα Θωμά, μια ολόκληρη ζωή ασκητεύετε στο Άγιο Όρος. Ο μοναχισμός πώς προέκυψε στην πορεία του βίου σας;
 
altΗ οικογένειά μου ήτο θεοφιλής. Ο πατέρας μου επιθυμούσε ένα από τα τρία παιδιά του να γίνει κληρικός. Ήμουν ένδεκα ετών, όταν επισκέφθηκε το χωριό μας το Στεφανοβίκειο Βελεστίνου, ο αείμνηστος Γέροντας Θωμάς δια πνευματικούς λόγους. Ο πατέρας μου όταν τον συνάντησε του εκμυστηρεύτηκε την επιθυμία του. Ο πρώτος αδελφός μου ως μεγαλύτερος βοηθούσε τον πατέρα μου στις εργασίες του και δεν ήτο δυνατόν να λείψει. Ο δεύτερος αδελφός είχε κάποιο μικρό πρόβλημα στα πόδια του κι ο Γέροντας δεν δέχθηκε να τον πάρει, αν και το ήθελε ο αδελφός μου, διότι στο Άγιο Όρος και μάλιστα στην έρημο, έχει δύσκολους δρόμους και δύσβατα μονοπάτια. Ερώτησαν τέλος εμένα, αν θέλω να πάω με τον παππούλη στο Άγιον Όρος. Κι εγώ απάντησα με μια ερώτηση.
Έχει άλλα παιδάκια στο Άγιον Όρος για να παίζουμε ποδόσφαιρο; Παιδί μου, εκεί είναι μοναστήρι, είναι έρημος και βράχια και δεν παίζουν παιχνίδια, απάντησε ο Γέροντας.
 
Τότε κι εγώ δεν έρχομαι, απάντησα. Γιατί θέλω να παίζω με τους φίλους μου. Ο σεβάσμιος Γέροντας μας χαιρέτισε και έφυγε. Εκείνη όμως τη νύχτα και ενώ κοιμόμασταν τα τρία αδέλφια μαζί, είδα μία θαυμάσια και παράδοξη οπτασία. Εμφανίσθηκε μία υψηλή και μεγαλόπρεπη γυναίκα, σεβάσμια, ιεροπρεπής και μου έδειξε ένα ωραίο παραδεισένιο περιβόλι. Ήτο ένας πραγματικός παράδεισος, δένδρα καρποφόρα, άνθη φανταχτερά, λουλούδια εύοσμα, ρυάκια δροσερά και κυρίως παιδάκια που έπαιζαν σ’ αυτή την πρασινάδα. Ενώ εγώ έβλεπα συγκλονισμένος και ενθουσιασμένος, η Παναγία, διότι πιστεύω ότι Αυτή ήτο, μου είπε:

Παιδί μου τα βλέπεις όλα αυτά; Αν πας με τον παππούλη θα τα απολαύσεις όλα, αν δεν πας θα τα χάσεις. Εκείνη τη στιγμή ξύπνησα και αμέσως ξύπνησα τη μάνα μου. Μάνα πού είναι ο παππούλης; Θέλω να πάω μαζί του στο Μοναστήρι. 

Μετά λίγες ημέρες, ο Γέροντας πέρασε απ’ το χωριό μας, μόλις τον είδα πέταξα την σχολική «σάκα» και τον έπιασα από το ράσο του παρακαλώντας τον να φύγουμε το ίδιο βράδυ, φοβόμουν μήπως τα άλλα παιδιά, οι φίλοι μου, με επηρεάσουν αρνητικά. Πράγματι, εκείνο το βράδυ φύγαμε, με τις ευχές των γονέων μου. 

 Όταν εφθάσαμε στον αρσανά της Αγίας Άννης και ανεβήκαμε λίγο είδα τις πηγές και τα πανύψηλα δένδρα κι αισθάνθηκα ότι εισέρχομαι στον παράδεισο, ότι άρχισα να απολαμβάνω την υπόσχεση της Κυρίας Θεοτόκου.

Νομίζω ότι η Θεοτόκος μου έδειξε μέσω της ωραίας και παραδόξου εικόνος την πνευματική διάσταση και ομορφιά του Αγίου Όρους, που οφείλω να αναζητώ, να ανακαλύπτω και να ζω καθ’ όλην την διάρκειαν της ζωής μου.

Στο σημείο αυτό, πρέπει να προσθέσω, ότι όταν έφθασα στο Ησυχαστήριο των Θωμάδων, βρήκα έναν επίσης νέον μοναχόν, 18 περίπου ετών τον π. Κυπριανόν. Και τους δυό μας ανέλαβαν οι σοβαροί και πολύ σοφοί Γέροντες. Ο Γέρων Θωμάς και ο Γέρων Παύλος. Από αυτούς μάθαμε τα πάντα, ιδιαίτερα μας έδειξαν τις δύο τέχνες, την αργυροχρυσοχοίαν και την μουσική. Η πνευματική τους προστασία, η αγάπη, η στοργή ήσαν παροιμιώδεις. Δεν παύω να μνημονεύω ευγνομώνως τα ονόματά τους, οι γονείς μας μάς χάρισαν το ζην, αλλά αυτοί μάς δώρισαν το ευ ζην.

Πήρατε αυτά που περιμένατε από το μοναχισμό εδώ στην έρημο;

alt

Στην έρημο βρήκα αυτό που με εντυπωσιάζει πάντοτε, βρήκα καλοσύνη και αρετή στους ερημίτες Αγιορείτες. 

Λόγω της νεαράς μου ηλικίας με εντυπωσίαζαν όλα. Οι ακολουθίες οι ολονύχτιες αγρυπνίες στις οποίες συγκεντρώνονται όλοι οι Πατέρες. Ιδιαίτερα με προσείλκυσε η Εκκλησιαστική Βυζαντινή μουσική, η αργυροχρυσοχοία και το ψάρεμα στον ήρεμο αιγαιοπελαγίτικο Κόλπο του Αγίου Όρους.

Στη συνέχεια, με πολύ κόπο μεταφέραμε νερό από απόσταση 5 χιλιομέτρων, από τους πρόποδες του Άθωνα, μέσα από βράχους, δένδρα και ακανθώδεις θάμνους και ζιζάνια. 

Ακολούθησε μετά η ανοικοδόμηση του Ησυχαστηρίου και του Ναού μας.
 

Εάν η ζωή σας άρχιζε ξανά από την αρχή θα επιλέγατε πάλι να υπηρετήσετε το μοναχισμό; Εάν ναι, γιατί;
 
Με τις εμπειρίες που έχω θα επέλεγα την ίδια ζωή, διότι δεν βλέπω κάτι σημαντικότερο επί τόσα χρόνια. Όταν ζήσει κανείς την κοινοβιακή ζωή, θέλγεται από την επικοινωνία με τον Πολύσοφο Γέροντα και τους αδελφούς. Έλεγε ο Δαβίδ ότι είναι καλό και τερπνό να ζουν αδελφοί επί το αυτό και ο Χριστός λέγει «όποι εισίν δύο ή τρεις συνηγμένοι στο όνομά μου, εκεί ευρίσκομαι κι εγώ εν μέσω αυτών».
        
Η συγκατοίκηση σε μία ερημιτική συνοδεία, έχει δυσκολίες, είχαν άσκηση αλλά τα αποτελέσματα είναι άγια.


Τι πιστεύετε θα χάνατε εάν βρισκόσασταν στον κόσμο και δημιουργούσατε οικογένεια;
 
Η οικογένεια είναι ιερό μυστήριο και θα το χαιρόμουνα, αλλά η ελευθερία της ησυχίας είναι πολύ σημαντική. Ο μοναχός δεν είναι απόκοσμος και ενάντιος στην οικογένεια. Όμως όπως οι Άγιοι Πατέρες διδάσκουν αληθινά, η μοναχική ζωή είναι η αρίστη και τελειοτάτη οδός. Χαίρομαι που πολλές φορές ενώ είμεθα ερημίτες, συμπαραστεκόμεθα σε διάφορες οικογένειες που ζητούν την προσευχή μας και τη συμβολή μας στα διάφορα θέματά τους και προβλήματα που ανακύπτουν.
 
Μετά από τόσα χρόνια στο μοναχισμό έχετε επαφή με τα συγγενικά σας πρόσωπα, αδέλφια, ανίψια..;
         
Με τα αδέλφια μου και τα ανίψια μου έχω εξαιρετική επικοινωνία. Χαίρομαι για το σεβασμό και την αγάπη τους.
 
Το 24ωρο σας πώς είναι;
 
Το 24ωρο χωρίζεται σε τρία μέρη: ΠΡΟΣΕΥΧΗ-Εργασία-ξεκούραση. Στους μοναχούς το κύριο έργο είναι η προσευχή και η μελέτη, πάρεργον θεωρείται η εργασία. Ο κίνδυνος ελλοχεύει πάντοτε να μη γίνει το πάρεργον κύριον έργον. Ο μοναχός προσπαθεί να κάνει το έργον του επιμελώς, είτε προσευχή είτε εργασία είναι αυτό και επίσης διατηρεί την υ γεία του, διότι δεν είμαθε σωματοκτόνοι αλλά παθοκτόνοι, κατά τον Αββά Ποιμένα.        
 
alt
 Ασχολείστε και με την αργυροχρυσοχοία; 

Το Ησυχαστήριό μας έχει παράδοση στην αργυροχρυσοχοία. Δημιουργούμε έργα καινούρια ή διορθώνουμε παλαιά σκεύη εκκλησιαστικά από τα μοναστήρια που είναι αριστουργήματα. Ο Ιερομόναχος Παρθένιος έφερε από την Κων/πολη την τέχνη αυτή το 1880 και συν Θεώ την διατηρούμε μέχρι σήμερα. Από τα ιερά σκεύη που υπάρχουν στο Άγιον Όρος, Βυζαντινά ή Ρωσικά, συλλέξαμε τα πιο καλά σχέδια και κάναμε νέες δημιουργίες, όλα χειροποίητα με τα απλά παραδοσιακά μέσα που διαθέτουμε στην έρημο που ζούμε.
 
            Γέροντα Θωμά, δεν αποτελεί ρουτίνα να κάνεις καθημερινά και εφ’ όρου ζωής τα ίδια πράγματα;
 
Στην αρχή της μοναχικής ζωής υπάρχει μικρή κόπωση από την μονοτονία, αλλά στη συνέχεια αυτή η μονοτονία γίνεται γλυκιά και δημιουργεί ήρεμη πνευματική κατάσταση. Η παραμονή επί πολλά έτη στο Μοναστήρι προσφέρει εμπειρίες και κατά τον Άγιο Βασίλειο, η ησυχία είναι αρχή καθάρσεως. Στις μέρες μας θεωρείται πολύ μοντέρνο και επίκαιρο να μπορεί κανείς να αποφεύγει τις αιτίες των λαθών των παθών, «εκ του οράν τίκτεται το εράν». Οπότε δεν είναι ρουτίνα, αλλά μέγα έργον η ησυχία, κάτι που αγάπησαν Μεγάλοι Άγιοι, φιλόσοφοι και επιστήμονες, για να προσφέρουν στην κοινωνία τόσα ευεργετήματα.
 
Στο ησυχαστήριό σας δέχεστε επισκέψεις από προσκυνητές; Πώς βλέπετε τον κόσμο; Τι τους προβληματίζει περισσότερο;
 
Δεχόμεθα καλούς, ευσεβείς και ευλαβείς προσκυνητάς αλλά και ασχέτους περί την πίστη. Η φιλοξενία με επίγνωση είναι πολύ καλό κήρυγμα. Είναι βεβαίως κόπος και άσκηση αλλά και μία προσφορά προς τον αδελφό, που σήμερα δείχνει πολύ κουρασμένος και ψάχνει τον άγνωστο εαυτό του.
 
Πολλαπλά και σημαντικά προβλήματα που ταλαιπωρούν σήμερα τον κόσμο. Τι λέτε ότι φταίει; Και πώς πιστεύετε ότι μπορούν να αντιμετωπιστούν;
 
Τα προβλήματα παρουσιάζονται όταν λείπει η εν Χριστώ ζωή. Όταν προσεγγίζει κανείς τον Χριστό, ανατέλλει σ’ αυτόν ο ήλιος της ελπίδας. Αυτός είναι, νομίζω, και ο λόγος της προσελεύσεως πλήθους ανθρώπων στον Άθω. Εχόρτασαν οι άνθρωποι ορθολογισμό και λογική σκέψη και ψάχνουν το Θαύμα. Ο άνθρωπος είναι ένα θαύμα. Είναι το μόνο ον που αγγίζει τον Θεόν και ευρίσκει ανάπαυση μόνον όταν ενώνεται με τον ακατάληπτον Θεόν, μέσω των Αγίων Μοναστηρίων και των εντολών.
alt

alt
alt
alt
Ο γέροντας Θωμάς και οι τέσσερις μοναχοί της αδελφότητας του ζούν απο τα ερχόχειρα της αργυροχρυχοϊας.Για παραγγελίες στο τηλέφωνο 23770-23336.

Μπορείτε να ζητήσετε και τον ίδιο.

Πέμπτη, 27 Ιουνίου 2013

   ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΟ: ΗΡΘΑ ΚΑΙ Μ' ΕΔΙΩΞΕΣ!


1Τον βρήκε φοβερή καταιγίδα και πάλευε με τα ορμητικά ρεύματα που πλημμύρισαν τους δρόμους.

Όταν το νερό έφτασε ως τη μέση του, τον πλησίασε μία αυτοσχέδια βάρκα και ο βαρκάρης τον κάλεσε να μπει μέσα.

-Όχι απάντησε εκείνος. Είμαι πιστός. Και ο Θεός δε θα με αφήσει.

Αργότερα, όταν το νερό έφτασε ως το στήθος του ξανάρθε ο βαρκάρης.

-Φύγε, του είπε και πάλι. Είμαι πιστός και ο Θεός θα με σώσει.

Όταν το νερό έφτασε πλέον ως το λαιμό του, ξανάρθε ο βαρκάρης αλλ΄εκείνος και πάλι αρνήθηκε και σε λίγο πνίγηκε.

Όταν έφτασε στον Παράδεισο ρώτησε το Θεό γιατί δεν ήρθε να τον σώσει.

- Ήρθα του είπε. Ήρθα τρεις φορές σαν βαρκάρης και μ' έδιωξες.

   ΚΑΤΙ ΠΟΥ ΔΕΝ ΠΟΥΛΙΕΤΑΙ...


.Κάποτε ο διάβολος το έριξε στο εμπόριο. Άνοιξε ένα μεγάλο κατάστημα, ένα σούπερ - μάρκετ, όπως θα λέγαμε σήμερα. Και κάθε μέρα διαφήμιζε και πουλούσε τα προϊόντα του.

Ανάμεσα στα εμπορεύματά του, υπήρχε και ένα εργαλείο με πολύ παράξενο και προκλητικό σχήμα. Επάνω στο εργαλείο αυτό ο διάβολος είχε βάλει μία πινακίδα που έλεγε: ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΠΟΥΛΙΕΤΑΙ.

Πολλοί από τους πελάτες του ενδιαφέρθηκαν να το αγοράσουν, το παράξενο αυτό εργαλείο. Αλλά ο διάβολος έμεινε άκαμπτος και ανυποχώρητος. Μην κάνετε κουβέντα! έλεγε. Ότι άλλο θέλετε, μπορώ να το πουλήσω. Αυτό όχι! Αυτό είναι το πιο χρήσιμο, από όσα έχω. Και είναι πραγματικά παράξενο. Με αυτό κατορθώνω, εκείνα που δεν θα μπορούσα να κατορθώσω με κανένα άλλο τρόπο. Μην κάνετε λοιπόν συζήτηση. Γιατί πουλώντας το εργαλείο αυτό, εγώ το έκλεισα το μαγαζί μου!...

Ποιο ήταν αυτό το εργαλείο; Ένας που θέλησε να το περιεργασθεί λίγο καλύτερα, διάβασε το όνομά του! Το έλεγαν: ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΣΩΤΗΡΙΑ.. Και πράγματι. Όταν στην καρδιά ενός ανθρώπου ριζώσει ο λογισμός, ότι δεν υπάρχει σωτηρία, δεν υπάρχει Θεός, δεν υπάρχει παράδεισος, τότε ο άνθρωπος είναι ικανός για όλα! Γι' αυτό και ο κύριος αγώνας μας πρέπει να είναι, να αχρηστέψουμε το όπλο αυτό του διαβόλου. Πως όμως θα το αχρηστέψουμε;

Ας δούμε, τι μας λέξει ο άγιος Θεοφάνης ο έγκλειστος: Η έλλειψη πίστης στον Θεόν προέρχεται από τον εχθρό μας. Αυτός χτίζει έναν τοίχο ανάμεσα σε μας και στον Θεό. Με σκοπό να μας χωρίσει για πάντα από τον Θεό! Αυτόν τον τοίχο τον γκρεμίζει η μετάνοια και η εξομολόγηση. Ο διάβολος αυτό το ξέρει. Και για αυτό αγωνίζεται με όλες τους τις δυνάμεις, να μη μας αφήσει να στραφούμε με πίστη στον Χριστό.
Πως; *

Άλλοτε σπέρνει μέσα στην ψυχή μας αμφιβολίες.

Άλλοτε μας κάνει να σκεπτόμαστε, ότι εμάς δεν θα μας συγχωρήσει ο Χριστός! Οι χειρότερες παγίδες του διαβόλου είναι η αμφιβολία και η απελπισία.

Αν λοιπόν θέλετε να σωθείτε, φυλαχθείτε από αυτές, όσο πιο πολύ μπορείτε! Μη πιστεύετε ποτέ σε τέτοιους λογισμούς!.... Και αν ο διάβολος δεν σας παραδίδει το όπλο του αυτό, αρπάχτε το με τη βία!... Διώχτε και καταφρονήστε τους λογισμούς αυτούς.

Μην ξεχνάτε ποτέ ότι: Ο Κύριος θέλει την σωτηρία όλων μας. Και συνεπώς και την δική σας. Μας προσκαλεί κοντά του όλους μας. Και το ενδιαφέρον σας για τη σωτηρία σας αυτό δείχνει: ότι ο Χριστός σας φωνάζει: "Δεύτε προς με.... καγώ αναπαύσω υμάς". Μη νομίζετε, ότι το ενδιαφέρον σας αυτό προέρχεται από σας τους ίδιους; Όχι ο Κύριος το έσπειρε αυτό στην ψυχή σας. Και αφού Αυτός το έσπειρε, δεν επιτρέπεται να αμφιβάλλουμε, ότι θα μας χαρίσει αυτό, στο οποίο ο ίδιος μας καλεί.

Πλησιάστε λοιπόν με θάρρος. Και μην αφήνετε τον εχθρό, να σπέρνη στην ψυχή σας ζιζάνια αμφιβολίας και απιστίας. Ούτε να σας λέει, ότι δεν πρόκειται να σωθείτε. Μην τον πιστεύετε. Τον πλάνο. Τον ψεύτη. Μην ξεχνάτε, ότι "ο Θεός θέλει πάντας σωθήναι".

Και έχει άνα πόθο. Να ελεεί. Να ελεεί. Να ελλεί.  

Τετάρτη, 26 Ιουνίου 2013

   ΕΝΑΣ ΦΤΩΧΟΣ ΑΛΛΑ ΣΠΟΥΔΑΙΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ!


15Ο Dobre κατάγεται από τη Βουλγαρία και είναι 99 ετών. Όλη του τη ζωή την πέρασε δύσκολα, πολλές φορές σε συνθήκες απόλυτης φτώχειας. Ζούσε σε τρώγλες και τρεφόταν με ό,τι έβρισκε στα σκουπίδια ή του έδιναν οι «καλοί άνθρωποι» στο σδρόμο όπως λέει ο ίδιος. Ζει σε μια μικρή πόλη της χώρας, το Bajlo, και κάνει καθημερινά πάνω από 30 χιλιόμετρα για να φτάσει στη Σόφια.

Εκεί στέκεται για πολλές ώρες στο προαύλιο μιας ορθόδοξης εκκλησίας και ζητιανεύει. Όχι για τον εαυτό τους, αλλά για τους άλλους. Ό,τι χρήματα συγκεντρώσει τα δωρίζει στην εκκλησία, σε γηροκομεία, ορφανοτροφεία αλλά και σε φτωχές οικογένειες «που έχουν μεγαλύτερη ανάγκη από εμένα», όπως επισημαίνει.

Πρόκειται για τον ιδιώτη που κάνει αυτή τη στιγμή τις μεγαλύτερες δωρεές στην εκκλησία, ενώ μέχρι τώρα έχει δωρίσει πάνω από 30.000 ευρώ, χωρίς να κρατήσει τίποτα για τον εαυτό του. Ο ίδιος είναι αυτάρκης, ζει με μια πενιχρή σύνταξη των 80 ευρώ που παίρνει και δείχνει να μην ενοχλείται καθόλου από τις δυσκολίες.

Στην πόλη όλοι τον γνωρίζουν με το προσωνύμιο ο «δίκαιος από το Bajlo», αφού και ο ίδιος είναι υπέρμαχος της δικαιοσύνης και της αγάπης. Γιατί ο άνθρωπος αυτός ικετεύει τον συνάνθρωπο όχι για τον εαυτό του αλλά για τους αναξιοπαθούντες. Και συνεχίζει… «Για όσο ζω», λέει ο ίδιος!

alt

   ΟΣΙΟΣ ΝΙΚΟΔΗΜΟΣ ΑΓΙΟΡΕΙΤΗΣ: ΠΩΣ ΝΑ ΦΥΛΑΓΟΝΤΑΙ ΟΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ ΑΠΟ ΤΑ ΜΑΓΙΚΑ



15Γιά νά φυλάγεσθε από τά μαγικά καί τήν ενέργεια τών δαιμόνων, νά έχετε όλοι – μικροί καί μεγάλοι, άνδρες καί γυναίκες – κρεμασμένο στό λαιμό σας τόν τίμιο Σταυρό. Τρέμουν οι δαίμονες τόν τύπο τού Σταυρού καί φεύγουν μακριά όταν τόν βλέπουν. Αλλωστε, όπως ομολόγησαν οι ίδιοι στόν άγιο Ιωάννη τόν Βοστρινό, πού είχε εξουσία κατά τών ακαθάρτων πνευμάτων, τρία πράγματα φοβούνται περισσότερο: τό Σταυρό, τό άγιο Βάπτισμα καί τή θεία Κοινωνία.

Νά έχετε επίσης στό σπίτι σας, αλλά καί μαζί σας, τό άγιο Ευαγγέλιο. Καί φυσικά νά τό μελετάτε. Σ' όποιο σπίτι υπάρχει Ευαγγέλιο δέν μπαίνει ο διάβολος.

Τά ανδρόγυνα, γιά νά μή φοβούνται τό “δέσιμο”, πρίν παντρευτούν πρέπει νά εξομολογούνται, νά νηστεύουν τρείς ημέρες, νά συνδυάζουν τό μυστήριο τού γάμου μέ τήν τέλεση θείας Λειτουργίας καί νά μεταλαμβάνουν έτσι τά άχραντα Μυστήρια. Προπαντός τά ανδρόγυνα νά έχουν πίστη στερεή καί ακλόνητη στόν Κύριο, κι Αυτός θά διαλύσει τίς ενέργειες τών δαιμόνων.

Αν, γιά τήν ολιγοπιστία μερικών Χριστιανών, οι δαίμονες παρουσιάζουν διάφορα φαντάσματα, είτε σέ τάφους είτε σέ σπίτια είτε αλλού, νά καλείται ιερέας, νά γίνεται αγιασμός καί νά ραντίζεται ο τόπος. Ετσι, μέ τή θεία χάρη, διαλύεται κάθε δαιμονική ενέργεια.

Τέλος, όταν ένας Χριστιανός πρόκειται νά χτίσει σπίτι ή νά κατασκευάσει καΐκι κ.τ.ό., άς προσκαλεί έναν ιερέα νά τού κάνει αγιασμό καί νά διαβάσει τήν κατάλληλη γιά τήν περίσταση ευχή τής Εκκλησίας μας.

Επίλογος

Οι μάγοι, οι μάγισσες καί όσοι καταφεύγουν σ' αυτούς δέν έχουν θέση στήν βασιλεία τών ουρανών. Χάνουν τόν παράδεισο. Καί πού στέλνονται; ?Αλλοίμονο! Στήν αιώνια κόλαση μαζί μέ τούς άπιστους, τούς ασεβείς καί τούς ειδωλολάτρες (Αποκ. 21:8). Νά πώ καί κάτι φοβερότερο; Θά κολάζονται χειρότερα κι από τούς ειδωλολάτρες. Γιατί αυτοί, έτσι γεννήθηκαν στήν ασέβεια, έτσι καί πέθαναν. Δέν βαπτίσθηκαν στό όνομα τής αγίας Τριάδος. Δέν πίστεψαν στό Χριστό. Οι Χριστιανοί όμως, οι βαπτισμένοι, πού έγιναν παιδιά τού Θεού “κατά χάριν”, πού τράφηκαν μέ τό Σώμα καί τό Αίμα τού Κυρίου, πώς τόλμησαν κατόπιν καί τά καταφρόνησαν καί τ' αρνήθηκαν καί καταπιάστηκαν μέ τά μαγικά;

Γιά τήν αγάπη τού Χριστού, λοιπόν, καί γιά τήν σωτηρία τής ψυχής σας, φυλαχθείτε, αδελφοί μου, φυλαχθείτε από τή μαγεία. Καί πάλι σάς λέω, φυλαχθείτε! Μήν πηγαίνετε σέ μάγους καί μάγισσες. Σ' όλες τίς περιστάσεις καί γιά όλες σας τίς ανάγκες νά προστρέχετε στήν βοήθεια τού Θεού, στήν προστασία τής Θεοτόκου καί στίς πρεσβείες τών αγίων. Έτσι καί από τίς ασθένειες καί τίς ανάγκες σας θά ελευθερωθείτε, καί από τήν αιώνια κόλαση θά λυτρωθείτε, καί τήν ουράνια βασιλεία θά κληρονομήσετε, “ής γένοιτο αξιωθήναι πάντας ημάς χάριτι τού Χριστού. Αμήν”.  

Τρίτη, 25 Ιουνίου 2013

   ΓΙΑΤΙ ΑΛΛΑΖΕΙ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΟΥ ΚΑΠΟΙΟΣ ΟΤΑΝ ΓΙΝΕΤΑΙ ΜΟΝΑΧΟΣ;


1Στους οσιότατους μοναχούς που υπόσχονται να ζουν ενάρετη ζωή επικράτησε η αλλαγή του ονόματός τους. Αυτό γίνεται για δύο σπουδαιότατους λόγους. Πρώτος λόγος είναι η απάρνηση ολοκληρωτικά της προηγούμενης ζωής και η συνεχής ενθύμηση της μεταβολής της, και δεύτερον, για να έχουμε παράδειγμα τον άγιο στην πορεία της ζωής μας, του οποίου φέρουμε το όνομα.

Η αλλαγή του ονόματος, μας βοηθά να ξεχνούμε το παρελθόν και συνεχώς υπενθυμίζει την μεταβολή που έγινε σ’ αυτόν που άλλαξε τον τρόπο της ζωής του και τις ανειλημμένες υποχρεώσεις, που οφείλει να εκπληρώνει με πολλή αγάπη και προθυμία. Το όνομα είναι τόσο πολύ συνδεδεμένο με το πρόσωπο, ώστε να μη μπορούμε να ξεχωρίσουμε την προσωπικότητά μας από αυτό.

Γι’ αυτό και η ενθύμηση του ενός φέρνει στην μνήμη το άλλο και η αναφορά στο ένα γίνεται ταυτόχρονα και προς το άλλο. Εφόσον έχουμε το παλιό όνομα υπάρχει αναπόσπαστη η μνήμη του παλαιού ανθρώπου, αντίθετα όταν ακούμε το νέο όνομα υπάρχει μνήμη του νέου ανθρώπου.

Επικράτησε να γίνεται η αλλαγή του ονόματος, για την ηθική δύναμη που έχει. Η αλλαγή όμως χάνει τη δύναμή της, όταν η θέλησή μας αδρανεί να εκτελεί και να εφαρμόζει τις υποσχέσεις, που υπενθυμίζει το νέο όνομα στους μοναχούς.

Αυτό δε συμβαίνει, διότι ζει μέσα τους ο παλαιός άνθρωπος και αγαπούν περισσότερο αυτόν από τον νέο, γι’ αυτό και αδιαφορούν στις συνεχείς υπομνήσεις που γίνονται σ’ αυτούς όταν τους καλούν με το νέο όνομα.

Η αδιαφορία αυτή προς τις υποχρεώσεις, τις οποίες υπενθυμίζει στους μοναχούς το όνομα, μαρτυρεί την ύπαρξη ενός άλλου κακού, την αθέτηση της φωνής της συνειδήσεως. Διότι σε κάθε αθέτηση του καθήκοντος της νέας ζωής, που υπενθυμίζει πάντοτε το νέο όνομα, η συνείδηση επαναστατεί και διαμαρτύρεται, αλλά δεν εισακούεται, διότι κυριαρχεί ο παλαιός άνθρωπος, ο οποίος περιφρονεί τις αξιώσεις του νέου ανθρώπου, που εκφράζονται από τη φωνή της συνειδήσεως. Η περιφρόνηση αυτή φθάνει μέχρι τέτοιο σημείο, ώστε και να αποδοκιμάζει τη φωνή της συνειδήσεως, ότι αξιώνει ανόητα και παράλογα, και στο τέλος της επιβάλλει τη σιωπή.

Η κατάσταση αυτή μοιάζει με την πώρωση της συνειδήσεως. Ο δε μοναχός που περιφρόνησε τη φωνή για την τήρηση των υποχρεώσεών του, αυτός έπαθε, ό,τι υποφέρουν όσοι έχουν πώρωση συνειδήσεως και αλλοίμονο σ’ αυτόν. Αυτός θα κατακριθεί, διότι δεν έζησε κατά Θεόν, και έβαλε το εγώ του και τη δική του γνώση πάνω από τη γνώση των Οσίων Πατέρων, και διότι δεν έκανε καλή προσφορά.

Πρόσφεραν στον Θεό θυσίες οι αδελφοί Κάιν και Άβελ, αλλά ο Κάιν δεν έκανε καλή προσφορά και αποδοκιμάστηκε από τον Θεό. Πρόσφερε ο Οζίας θυμίαμα στο Θεό με χρυσό θυμιατήριο, αλλά κατακρίθηκε, γιατί δεν έκανε καλή προσφορά. Και ο Σαούλ πρόσφερε θυσίες στο Θεό αλλά κατακρίθηκε και αποδοκιμάστηκε αυτός και ο οίκος του, γιατί δεν έκανε καλή προσφορά. Πρόσφεραν και οι Ιουδαίοι θυσίες, αλλά ο Θεός τις αποδοκίμασε και έλεγε «μισεί αυτάς η ψυχή μου»· ώστε δεν είναι αρκετό για να ευαρεστήσει κάποιος το Θεό να προσφέρει μόνο θυσίες, δώρα και προσευχές, αλλά να κάνει καλή προσφορά δηλαδή να έχει συναίσθηση της ατέλειας και της αναξιότητάς του. Αλλά για -να υπάρχει τέτοια συναίσθηση απαιτείται τέλεια αυταπάρνηση και υποταγή στις εντολές του Θεού, και ταπείνωση και αδιάλειπτη πνευματική εργασία. Εάν λοιπόν μόνον έτσι προσφέρουμε επάξια θυσίες στο Θεό, πρώτη δε και μέγιστη θυσία του προσφέρουμε την καρδιά μας, πώς η θυσία και η προσφορά μας θα γίνουν ευπρόσδεκτες στον Θεό, όταν δεν είμαστε άξιοι να προσφέρουμε θυσία ευάρεστη, ούτε τα προσφερόμενα είναι ως προσφορά άξια για τον Θεό; Γι’ αυτό μην επαναπαυόμαστε στις δεήσεις και προσφορές μας, εάν προηγουμένως δεν φροντίσουμε με πολλή επιμέλεια να κάνουμε τους εαυτούς μας άξιους πιστούς και τις θυσίες μας ευπρόσδεκτες στο Θεό. Γι’ αυτό βρίσκονται σε μεγάλη πλάνη όσοι νομίζουν ότι κάθε λατρεία και θυσία είναι ευάρεστες στο Θεό.

Λατρεία ευάρεστη και θυσία ευπρόσδεκτη στο Θεό είναι «πνεύμα συντετριμμένο και καρδία συντετριμμένη», και όχι πνεύμα υπερήφανο και αλαζονικό και καρδία άτεγκτη και εμπαθής. Αυτά λοιπόν επιζητεί η αλλαγή του ονόματος κατά πρώτο λόγο. Κατά δε τον δεύτερο λόγο επιζητεί την υποχρέωση να έχει υπόδειγμα αρετής και τελειότητας τον βίο και το πολίτευμα του αγίου, του οποίου το όνομα φέρουμε, και σ’ όλη μας τη ζωή να αγωνιζόμαστε για να γίνουμε τέλειοι ακολουθώντας το παράδειγμά του. Το υπόδειγμα της αρετής του αγίου ενισχύει πάρα πολύ τον αγωνιζόμενο. Απ’ αυτό διδάσκεται, να ταπεινώνεται ακόμα και εάν κατάγεται από βασιλική οικογένεια· μαθαίνει να υπομένει και εάν τα δεινά είναι αφόρητα· μαθαίνει ν’ αγαπά και αυτούς που τον μισούν· μαθαίνει να τιμά και αυτούς που τον προσβάλουν· μαθαίνει να ζει υπέρ των αδελφών και ν’ αποθνήσκει υπέρ του νόμου του Θεού και των θείων εντολών του· μαθαίνει να αγαπά την έσχατη θέση και χαίρεται στην αφάνεια. Και τί δεν μαθαίνει; Εάν απαριθμήσω ένα-ένα όσα μαθαίνουμε από το παράδειγμα τον αγίων, δεν θα με φθάσει ούτε ο χρόνος, ούτε το χαρτί για να τα αναφέρω.

Αγ. Νεκταρίου, «35 Ποιμαντικές επιστολές»,σ. 87-91, εκδ. Υπακοή

Κυριακή, 23 Ιουνίου 2013

Το σφράγισμα... Αυτό το μέλλον επιφυλλάσουν για τα παιδιά μας...

ΑΥΤΟ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΕΠΙΦΥΛΛΑΣΟΥΝ ΓΙΑ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΑΣ...
RFID, ο αντικαταστάτης του barcode.
Χρησιμοποιείται πλέον στις επιχειρήσεις για την αναγνώριση αντικειμένων (προϊόντων, παλετών κλπ).

Τετάρτη, 19 Ιουνίου 2013

   Ο ΚΟΠΟΣ ΠΟΥ ΓΙΝΕΤΑΙ ΓΙΑ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟ ΣΚΟΠΟ ΠΛΗΡΩΝΕΤΑΙ


altΣτην ιερά αυτή Σκήτη, της Αγίας Άννης με πίστη και αφοσίωση, όπως και σ' όλη την περιφέρεια του Αγίου Όρους, έχουν αφιερώσει τη ζωή τους πολλοί ευλαβείς χριστιανοί, από όλα τα μέρη της Ελλάδος, καθώς και από άλλα ακόμη Ορθόδοξα χριστιανικά Κράτη, όπως είναι Ρώσοι, Ρουμάνοι, Σέρβοι και Βούλγαροι και κατά καιρούς έχουν ασκητέψει.

Ειδικά στη Σκήτη αυτή της Αγίας Άννης έχουν συνασκητέψει πολλά κατά σάρκα αδέλφια, με αρετή και πνευματική προκοπή, όπως ήταν οι αδελφοί «Καρτσωναίοι» τέσσερα κατά σάρκα αδέλφια και οι τέσσερις πνευματικοί, οι «Λεονταίοι», ό Παπά -Χαράλαμπος με τον Παπα - Θεοδόσιο, ό Γαβριήλ με τον Ιωάννη οί Μυτιληνιοί, πέντε άλλα αδέλφια στην Καλύβα «Αγία Τριάς» και πολλοί άλλοι για τους οποίους ακούσαμε, αλλά δεν αξιωθήκαμε να τους γνωρίσουμε, γι' αυτό και δεν αναφέρονται εδώ με τα ονόματα τους.
Για να στερεωθεί περισσότερο ή πίστη των Πατέρων και αδελφών αυτών και να μένουν μέχρι τέλους της ζωής τους στα βράχια αυτά, με διάφορα σημεία και θαύματα, ό Πανάγαθος Θεός δυνάμωνε και στερέωνε την πίστη και αγάπη τους για τα ιερά και αγιασμένα μέρη αυτά του Αγίου Όρους.


Σε διάφορα σημεία του Αγίου Όρους, συναντάμε στο δρόμο μικρά προσκυνηταράκια, μικρές εικόνες ή σταυρούς, πού το καθένα απ' αυτά έχει την ιστορία του. Γι' αυτά σας παραθέταμε όσα οι Πατέρες προφορικά μας παρέδωκαν:
α) Στη Σκήτη της Αγίας Άννης, από τη θάλασσα ό δρόμος είναι πολύ ανηφορικός και κοπιαστικός.

Οι Πατέρες, κατά την περίοδο του Αυγούστου, ανέβαζαν με την πλάτη το σιτάρι τους και ότι άλλο ήταν απαραίτητο για τροφή και συντήρηση και ανέβαιναν μετά κόπου πολλοί βαρεία φορτωμένοι, γιατί πριν από 50 - 60 χρόνια δεν επιτρεπόταν να έχει κανείς υποζύγια.


Μετά από λίγα χρόνια και μέχρι σήμερα, ή πίστη μας λιγόστεψε, ή φύση μας αδυνάτισε ή στις ανέσεις σιγά - σιγά γυρίσαμε και στις ευκολίες της ζωής; Δεν γνωρίζω ποιο άπ' όλα συντέλεσε να μη συνεχίζεται μέχρι σήμερα εκείνη ή ωραία, αυστηρή, αλλά και πολύ βαριά και δυσβάστακτη Παράδοση, κατά την οποία δεν επετρέπετο ή μεταφορά των αγαθών με υποζύγια, άλλ' ας ίδωμεν την συνέχεια, που με διάφορες θαυματουργικές επεμβάσεις της Κυρίας Θεοτόκου και της θείας Προνοίας δυνάμωνε και ανεζωπυρώνετο ή πίστη και αυταπάρνηση των Πατέρων μας.


Μια μέρα, ένας υποτακτικός νέος. ενώ ανέβαζε το φορτίο με τα τρόφιμα στην πλάτη, από τη θάλασσα, να το πάει στην Καλύβα πού ήταν στη Σκήτη, κουρασμένος κάθισε να ξεκουραστεί λίγο.
Τότε ο Σατανάς δεν έχασε καιρό κι άρχισε να τον πειράζει με διάφορους λογισμούς, και να του βάζει στο μυαλό, πώς άδικα κοπιάζει κι ότι οι κόποι αυτοί θα πάνε χαμένοι, γιατί γίνονται για το σώμα κι όχι για την ψυχή και με άλλα παρόμοια του βασάνιζε το νου.

Αυτά του φέρανε κάποια απροθυμία και στενοχώρια με ψυχική θλίψη. Εκείνη ακριβώς τη στιγμή άκουσε μια φωνή, πού πληροφορήθηκε πώς ήταν φωνή της Παναγίας, να του λέγει: «Γιατί στενοχωριέσαι και θλίβεσαι παιδί μου;   

   ΓΙΑΤΙ Ο ΘΕΟΣ ΔΕΝ ΑΠΟΤΡΕΠΕΙ ΤΟ ΘΑΝΑΤΟ ΑΘΩΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ;


.
Μετά το προπατορικό αμάρτημα, ο Θεός θυσίασε ένα αθώο ζώο όπου με το αίμα του εξάγνισε το αποτέλεσμα μιας πολύ θλιβερής ημέρας.

Ταυτόχρονα έντυσε το αμαρτωλό ζευγάρι και τους οδήγησε σε μια προσωρινότητα για να “απολαύσουν” την ανεξαρτησία που οι ίδιοι διάλεξαν.


Καλώς ή κακώς σε αυτόν τον κόσμο έχουμε την εξουσία από Εκείνον να διοικούμε. Το ότι συμμαχήσαμε με τον πονηρό, αυτό ήταν δική μας απόφαση. Όλα μα όλα όσα συμβαίνουν είναι δικό μας φταίξιμο. Είμαστε όλοι γνήσιοι απόγονοι του Κάιν. Μόνο οι αθώοι που η δική μας κοινωνία αδίκησε επιστρέφουν στην αληθινή ζωή και στο πραγματικό μας σπίτι.

Υπάρχουν άνθρωποι ανάμεσά μας που σκοτώνουν για πλάκα, που ασελγούν σε μικρά παιδιά, που χαίρονται όταν κάνουν το κακό, που τρελαίνονται για πόλεμο και χάος. Οταν ένας άνθρωπος δολοφονεί κάποιον άλλον, αυτό σημαίνει μόνο ένα πράγμα. Κάπου, κάποια στιγμή άφησε στη ζωή του το κακό να μπει! Δεν είναι απλά δαιμονισμένος, αλλά είναι επίσης σε επίγνωση αυτού και με τη θέλησή του βυθίζεται στο σκότος. Οταν κάποιος έχει σκοπό να σκοτώσει, συνήθως διαλέγει αθώα και αδύναμα θύματα. Αυτό όσο παράλογο και αν ακούγεται, πολλές φορές το επιτρέπει ο Θεός.

Το αθώο θύμα μετά από αυτή την προσωρινή ζωή θα οδηγηθεί στο υπέρτατο σκαλί του Παραδείσου. Εκεί που δεν υπάρχει πια πόνος και θλίψη αλλά μόνο αγάπη και .ανύψωση. Εκεί που όλα ανθίζουν και τίποτα δεν πεθαίνει. Ο δολοφόνος θα κριθεί επίσης. Αλλά από αυτήν του την πράξη θα έχει προκαλέσει άθελά του την δημιουργία ενός ακόμα Αγίου.

Η απάντηση έχει ως εξής. Για να εξαγνιστεί η αμαρτία, είτε των θυμάτων είτε των γονέων τους και συγγενών τους -γιατί ως γνωστόν, αμαρτίες γονέων παιδεύουσι τέκνα-, είτε ολόκληρης της διεφθαρμένης κοινωνίας που ζούμε, θα πρέπει να χυθεί αίμα αθώου. Είτε μας αρέσει είτε όχι, έτσι λειτουργεί το πράγμα και αν σήμερα σας φαίνεται άδικο, θα σας φανεί δίκαιο όταν έρθει η ώρα. Αυτό το αίμα του αθώου είναι που θα τον συνοδεύσει εύκολα και ανώδυνα στην αγκαλιά του Δημιουργού του. Και είναι το ίδιο αίμα και ο ίδιος αθώος που θα βασανίζει τη συνείδηση του θύτη και φονιά του εις τον αιώνα τον άπαντα σε μια απόλυτη κόλαση.

Θεωρούμε άδικη αυτήν την ζωή για τους αγαθούς εν καρδία ανθρώπους? Περιμένετε και θα δείτε τι φαντασμαγορική υποδοχή θα έχουν από τους αγγέλους του Κυρίου όταν φύγουν από αυτήν την νοσηρή και απεχθή διάσταση.

Θεωρούμε άδικο να ζουν ατιμώρητοι ως τα βαθιά γεράματα οι φονιάδες μικρών παιδιών και γυναικών? Περιμένετε και θα δείτε πόσο φριχτά θα τιμωρηθούν αμέσως μόλις κλείσουν τα μάτια τους και τους εγκαταλείψουν οι σκοτεινοί τους σύμμαχοι. Γιατί είναι γνωστό πως ούτε ένας κόκκος άμμου δεν μετακινείται, ούτε μια σταγόνα νερού δεν σχηματίζεται, ούτε ένα φύλλο δεν πέφτει από το δέντρο χωρίς να το γνωρίζει Εκείνος!  

Παρασκευή, 14 Ιουνίου 2013

   ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΣΠΗΛΑΙΟ ΤΟΥ ΜΑΡΜΑΡΩΜΕΝΟΥ ΒΑΣΙΛΙΑ ΙΩΑΝΝΗ- ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΕΣ ΜΑΡΤΥΡΙΕΣ (VIDEO)


1Αγιορείτες Γέροντες, λένε πως ο Μαρμαρωμένος Βασιλιάς είναι ο Άγιος Ιωάννης Δούκας Βατάτζης ο Ελεήμων, ο Αυτοκράτορας δηλαδή Νικαίας, ο οποίος βρέθηκε παντελώς άφθαρτος στον τάφο του στην Μικρασία, τόσο ο ίδιος, όσο και τα βασιλικά του ενδύματα!

Όμως με τις αλώσεις των Φράγκων και των Τούρκων, χάθηκαν τα ίχνη του αγίου άφθαρτου και ολόσωμου λειψάνου, το οποίο βρίσκεται όπως φαίνεται στην Κωνσταντινούπολη, κεκρυμμένο, σε μυστικό σπήλαιο, το οποίο γνωρίζουν μόνο λίγοι κρυπτοχριστιανοί, που φυλούν το ιερό μυστικό για αιώνες, αναμένοντας την έγερση του μαρμαρωμένου!

Η ΜΑΡΤΥΡΙΑ ΤΟΥ ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΕΦΡΑΙΜ ΑΜΕΡΙΚΗΣ - δεκαετία 1950

  Την πρώτη βάσιμη και αξιόπιστη μαρτυρία την έχουμε δια στόματος του μεγάλου Γέροντος Εφραίμ της Αμερικής, τέως  Καθηγουμένου της Ι. Μ. Φιλοθέου Αγίου Όρους, ο οποίος έχει διηγηθεί ότι την πληροφορία για την ύπαρξη του Ιωάννη, τους την μετέφερε πριν το 1955 στο Άγιον Όρος ο Αρχιερεύς Ιερόθεος εκ Μικρασίας, ο οποίος μάλιστα τον είχε χειροτονήσει! Αυτός ο Αρχιερέας Ιερόθεος τους είπε πως είχε δει με τα ίδια του τα μάτια τον κοιμώμενο Βασιλέα Ιωάννη!

  Να τι είχε διηγηθεί συγκεκριμένα ο Γέροντας Εφραίμ της Αμερικής, το οποίο πρωτακούσαμε άφωνοι πριν 14 σχεδόν χρόνια στο Άγιον Όρος από κασέτα με τη φωνή του ίδιου του γέροντα:

   " …Υπάρχει κοιμώμενος Στρατηγός ονόματι Ιωάννης, ο οποίος, τότε ο Αρχάγγελος Μιχαήλ θα υποδείξει εις τους Χριστιανούς ότι αυτός θα βασιλεύσει τώρα. Θα τους υποδείξει με το δάχτυλό του τον τόπο και θα τον καλέσουν να ηγηθεί και να βασιλεύσει εις τον ελληνικό και ορθόδοξο λαό. Και θα γίνει αυτό.

1

   Πριν από χρόνια εις το Άγιον Όρος ήταν ένας Αρχιερέας ονόματι Ιερόθεος. Αυτός ήρθε από την Μικρά Ασία. Και το Οικουμενικό Πατριαρχείο τον έβαλε στο Άγιον Όρος να κάνει χειροτονίες, μνημόσυνα, Λειτουργίες, κλπ. Ήταν ένας άγιος Αρχιερέας, στον τύπου του Αγίου Νικολάου. Από αυτόν τον άγιον Αρχιερέα αξιώθηκα της Ιεροσύνης. Από την Μικρά Ασία. Ευλογημένος άνθρωπος του Θεού!

   Ένα θα σας πω. Αγρυπνίες που κάμναμε! Δεκαπέντε ώρες αγρυπνία, αυτός ο άνθρωπος, ογδοηκοντούτις γέρων, δεν εκάθετο καθόλου στο κάθισμα. Από το θρόνο κατέβαινε στο στασίδι πάλι όρθιος. Και στην Λειτουργία τρεις ώρες που ακολουθούσε μετά την πολύωρη Ακολουθία του Όρθρου, όρθιος! Τον βάζαμε μια καρέκλα να καθίσει και δεν ήθελε. Έλεγε «ακόμη η Παναγία μας δεν με κούρασε» και ας έτρεμε όλος από την κούραση.

   Αυτός ο άγιος Αρχιερέας, αυτός μας είπε. Αυτός είδε τον κοιμώμενο αυτόν Στρατηγό Ιωάννη, που θα αναστηθεί όταν θα γίνει ο 3ος μεγάλος αυτός Παγκόσμιος Πόλεμος! Τον είδε!. Διότι χείλη αρχιερέως και ιερέως ου ψεύδονται.

   Λοιπόν μας είπε την αλήθεια. Και τον ρωτήσαμε. Διότι ζούσε τότε και ο μακαριστός μου και ο άγιος γέροντάς μου (σ.σ. ο περίφημος Ιωσήφ Ησυχαστής και Σπηλαιώτης) και όλοι μαζί συνοδεία, τον είχαμε πάρει στο εκκλησάκι μας και εκεί καθίσαμε και τον κάμναμε τις ερωτήσεις. Και μας τα έλεγε. Τα ακούσαμε με τα αυτιά μας.

   Λέει «υπάρχει αυτός ο κοιμώμενος βασιλεύς και θα αναστηθεί»!

   Του λέμε «ποτέ Γέροντα; Πότε άγιε Αρχιερέα του Θεού»;

   Λέει, «όταν θα γίνει ο 3ος Παγκόσμιος Πόλεμος»!

   Και επίσης μας είπε ότι «το δεξί του χέρι είναι στη λαβή του σπαθιού! Το οποίο σπαθί είναι μες στην θήκη».

   Και μας έλεγε «όταν το σπαθί βγει από τη θήκη του, τότε θα αρχίσει ο 3ος Παγκόσμιος Πόλεμος».

   Και εμείς από την περιέργεια μας του λέγαμε:

   «Σεβασμιότατε πόσο απέχει το σπαθί από την θήκη»;

   «Ολίγοι πόντοι εναπέμειναν για να βγει» λέει…"!

   Η αποκάλυψη αυτή του Αρχιερέως Ιεροθέου έγινε λίγο πριν τα γεγονότα του Πογκρόμ του 1955 σε Κωνσταντινούπολη και Σμύρνη, ζώντος του οσίου Γέροντος Ιωσήφ Ησυχαστή του Σπηλαιώτη, ο οποίος κοιμήθηκε στις 15 Αυγούστου του 1959 μ.Χ..


 Η ΜΑΡΤΥΡΙΑ ΤΟΥ ΚΑΘΗΓΗΤΗ - δεκαετία 1970

   Η παρακάτω μαρτυρία έχει δημοσιευθεί στο διαδίκτυο:
"Η διήγηση που ακολουθεί περιγράφει την επίσκεψη ενός Καθηγητού του Πανεπιστημίου στην Κωνσταντινούπολη μέσα στη δεκαετία του 70.

   Εκεί είχε φίλους δύο Τούρκους καθηγητές του Πανεπιστημίου της Κων/πολης. Σε συζήτηση που είχε μαζί τους για τα επερχόμενα ήρθε και το θέμα της επανάκτησης της Πόλης.

   Τότε οι Τούρκοι καθηγητές (που απ΄ τη συνέχεια φαίνεται ότι ήταν κρυπτοχριστιανοί) του είπαν:

   "Θέλεις να σε πάμε να δεις κάτι μοναδικό, με την προϋπόθεση ότι θα σου δέσουμε τα μάτια καθ΄όλη την διαδρομή, ώστε να μην μπορείς να εντοπίσεις το μέρος. Γιατί αυτό που θα αντικρύσεις, αποτελεί επτασφράγιστο μυστικό"!

    Εκείνος δέχτηκε καί ξεκίνησαν με ένα τζίπ, αυτός με δεμένα τα μάτια, αλλά από την ώρα πού έκαναν να φτάσουν στόν προορισμό τους, υπολόγισε πως πρέπει να ήταν περί τα 10 χιλιόμετρα έξω απ΄ την Κων/πολη. Τον κατέβασαν με δεμένα μάτια και τον οδήγησαν σε ένα μέρος που απ΄ την υγρασία κατάλαβε ότι ήταν σπήλαιο.

   Προχώρησαν αρκετά μέσα στο σπήλαιο και όταν έφθασαν σε μια εσωτερική στοά του σπηλαίου του άνοιξαν τα μάτια. Αυτό που αντίκρυσε υπερέβαινε ό,τι μπορούσε να είχε πρίν φανταστεί! Η στοά ήταν αρκετά μεγάλη και σε κάποιο σημείο υπήρχε ένας ανοικτός τάφος χωρίς κανένα διακριτικό. Μέσα στόν τάφο είδε ένα άνδρα ντυμένο με ρούχα βασιλικά της Ρωμαΐκής αυτοκρατορίας, διέκρινε δύο πορφυρούς σταυρούς στούς ώμους, αλλά το συγκλονιστικό ήταν ότι ο άνδρας αυτός ήταν σαν ζωντανός που κοιμάται, είχε δηλαδή ροδαλό χρώμα σαν ζωντανός. Έφερε πλήρη πολεμική εξάρτιση της εποχής και είχε το χέρι του στο ξίφος το οποίο ήταν βγαλμένο σχεδόν όλο απέμεναν δε λίγα εκατοστά για να αποσπαστεί από τή θήκη του. καί ενώ παρατηρούσε άναυδος, οι φίλοι του του είπαν:

   "Αυτός είναι ο δούξ Ιωάννης Βατάτζης, βασιλεύς της Νίκαιας, αυτός θα ηγηθεί του γένους των Ρωμιών. Το μυστικό αυτό μεταδίδεται από γενιά σε γενιά, σε κάποιους έμπιστους και η παράδοση λέει ότι όταν θα βγεί το σπαθί του τελείως απ΄ το θηκάρι, οι Έλληνες θα πάρουν πίσω ότι έχασαν τότε. Καί είναι γεγονός, το έχουμε παρατηρήσει ότι το ξίφος μετακινέιται κατα ενα-δύο χιλιοστα την πενταετία" (δεν είναι βέβαιο το διάστημα).

  Του έδεσαν τα μάτια πάλι και επέστρεψαν. Φίλος φίλου του καθηγητού και αυτόπτου μάρτυρος, το έχει διηγηθεί γύρω στο 1992 απ' ευθείας σε αδελφικό μου φίλο, γιατρό, αναπληρωτή διευθυντή κλινικής, πιστό και σοβαρό άνθρωπο, ο οποίος μου το μετέφερε.

   Τότε ήμασταν πολύ δύσπιστοι. Μάλιστα εγώ το είπα στόν γέροντά μου που είναι δυσκολόπιστος σ΄αυτά και έχει διάκριση και το άκουσε με προσοχή. "Γιατί όχι;" τον άκουσα έκπληκτος να μου λέει, "το κρατάμε στην καρδιά μας αφού είναι προσδοκία μας και εφ΄ όσον οι άγιοί μας έχουν πεί ότι θα γίνουν αυτά, δεν ψεύδονται". Ναί αλλά είναι ο Βατάτζης ο αγαθός βασιλεύς και θα αναστηθεί; τον ρώτησα. "Πολύ πιθανόν" μου απήντησε. Ξέροντας τον γέροντά μου κι εγώ κι ο φίλος μου θεωρήσαμε την απάντησή του σαν απόλυτη επιβεβαίωση. Παρ΄ όλα αυτά ήμασταν ακόμα επιφυλακτικοί.

   Πολύ αργότερα το διασταυρώσαμε με ένα βίντεο όπου μιλάει ο γέρων Εφραίμ, κτήτωρ πολλών μοναστηριών στην Αμερική και λέει πώς στο Αγ. Όρος είχε γνωρίσει έναν άγιο αρχιερέα τον Μηλιτουπόλεως Ιερόθεο που ζούσε τότε μονάζοντας στο Αγ. Όρος και του είχε διηγηθεί ότι σε επισκεψή του το 1952 στην Κων/πολη είχε δει (κάτω από ποιές συνθήκες δεν ξέρω) ακριβώς τα ίδια που περιγράψω πιό πάνω. Μάλιστα έλεγε "στον γ. Εφραίμ ότι "...λίγα εκατοστά παιδάκι μου είχε για να βγει το σπαθί απ΄το θηκάρι του...". Του το διηγήθηκε το 1955 και φοβόταν (με την εκδίωξη των Ελλήνων απ΄την Πόλη) μήπως είχε έρθει η ώρα του μεγάλου πολέμου. Στό βίντεο αυτό ο γέρων Εφραίμ τονίζει:"...και χείλη Αγίου Αρχιερερέως ού ψεύδονται...""

   Και η παραπάνω μαρτυρία επικαλείται την αποκάλυψη του Γέροντος Εφραίμ της Αμερικής.


Η ΜΑΡΤΥΡΙΑ ΤΟΥ ΣΤΡΑΤΗΓΟΥ - δεκαετία 1980

   Η επόμενη μαρτυρία δημοσιεύθηκε σε άρθρο της δημοσιογράφου Ελένης Κυπραίου – πρώτης παρουσιάστριας της Ελληνικής Τηλεόρασης -  παραμονή της Αλώσεως, 28 Μαΐου του 1990. Ανάμεσα στα άλλα, αναφέρει μια συνταρακτική αποκάλυψη:

  "Πριν μερικά χρόνια λοιπόν, λιγότερα από δεκαετία, υπηρετούσαν, απ’ τη μια κι’ από την άλλη πλευρά του Έβρου, στα σύνορα, που διαιρούν τη Θράκη μας στα δύο, αντίστοιχα, Έλλην και Τούρκος στρατηγός. Οι δύο άνδρες είχαν συνδεθεί με στενή μεταξύ τους φιλία. Πολύ περισσότερο που ο Τούρκος στρατηγός, είχε σύζυγο Ελληνίδα.

   Όταν έφθασε ο καιρός να μετατεθούν για άλλη υπηρεσία, προσκάλεσε ο Τούρκος τον Έλληνα συνάδελφό του.

   «Τόσον καιρό», του είπε, «περάσαμε ανέφελα μαζί. Οι διαφορές που έχουν οι δύο χώρες μας , μεταξύ τους, δεν επηρέασαν τη φιλία μας. Αλλά κι’ εμείς οι Τούρκοι θεωρούμε τη φιλία ιερή. Θα ήθελα αύριο το βράδυ να σου το αποδείξω».

   Την επόμενη, στις 10 ακριβώς, ο Έλλην επιβιβαζόταν στο ιδιωτικό αυτοκίνητο του Τούρκου. Νύχτα αφέγγαρη ήταν. Ερημικοί οι δρόμοι. Ανοιχτή κι η λεωφόρος ταχείας κυκλοφορίας προς την Πόλη. Κοντά μεσάνυχτα πρέπει να πλησίασαν στις παρυφές της, Ύπνος βαθύς είχε καθηλώσει στα κρεβάτια τους κατοίκους της. Ησυχία στους δρόμους.

   Γρήγορος, ο οδηγός Τούρκος, μπήκε, βγήκε από στενά, από περιπεπλεγμένα σαν κουβάρι καλντερίμια. Νύχτα αφέγγαρη. Έσβησε τη μηχανή, σταμάτησε μπροστά σε καγκελόπορτα με γραφές στα Ελληνικά.

   Ο γοργός ρυθμός, η αγωνία, η περιέργεια, δεν άφηναν στον Έλληνα περιθώρια να ψάξει, ούτε καν να προβληματισθεί. Ακολουθούσε τον Τούρκο πειθήνια, σαν αυτόματο, χωρίς φόβο, με περίσσια εμπιστοσύνη. Ούτε καν που του πέρασε απ’  το μυαλό, πως μπορούσαν να ’ναι και κακές οι προθέσεις του.

   Στάθηκαν μπροστά σε διπλομανταλωμένη σιδερένια στενή θύρα. Έβγαλε κλειδί απ’ την τσέπη του ο Τούρκος. Ξεκλείδωσε. Άνοιξε. Υπόγειο ήταν. Μούχλα ανέδιναν οι τοίχοι. Μούχλα και κλεισούρα. Λησμονιά, καταχωνιασμένη στα έγκατα της γης. Περπάτησαν κι οι δύο, σε διαδρόμους, χωρίς να σκοντάφτουν. Τους βάραινε η σιωπή, η αναμονή. Που πήγαιναν, έτσι στα τυφλά; Που κατευθύνονταν; Ανάστροφα στο χρόνο. Σε ποιον χρόνο; Τον ανθρώπινο ή τον Θεϊκό;

   Ο Τούρκος ήξερε. Αλλά δεν ήξερε ακόμη ο Έλληνας. Δεν μπορούσε να δικαιολογήσει την περιπλάνηση. Μα ούτε και πρόφταινε να προβληματιστεί. Ακολουθούσε. Με την βεβαιότητα, πως η στιγμή ήταν μοναδική. Πως δεν θα ’χε την ευκαιρία, ποτέ ξανά, να την ξαναζήσει. Ακολουθούσε. Ονειρευόταν άραγε; Υπνοβατούσε; Φτερωμένη η φαντασία του, ανάπλαθε μονοπάτια, που μόνο σε ελαφρύ ύπνο βαδίζει κανείς; Ένα ήταν σίγουρο: Δεν θα ξανάβρισκε ποτέ τον δρόμο. Δεν θα τον ξανάβρισκε χωρίς οδηγό.

   Είχαν φτάσει στο τέρμα. Θύρα και πάλι αρματωμένη μπροστά τους. Βαριά σιωπή. Η σιγή της ύστατης ώρας. Που ήρθε να διακόψει μόνο το τρίξιμο της κλειδαριάς. Το γκρίνιασμα του σκουριασμένου σίδερου.

   Μισάνοιξε η βαριά θύρα. Ισχνό φως στο εσωτερικό. Υπερκόσμιο. Μυστηριακό. Υπόγειο; Μπουντρούμι; Κενοτάφιο;

   Και τότε, τότε μόνον μίλησε ο Τούρκος:

   «Εσείς οι Έλληνες, δεν πιστεύετε στον θρύλο του Μαρμαρωμένου Βασιλιά; Δεν λέτε και ξαναλέτε μεταξύ σας, πως βόλι εχθρού δεν τον άγγιξε; Πως δεν τον κατάπιε το μανιασμένο πλήθος των πορθητών της Πόλης; Αλλά πως τον τράβηξε η Παναγιά στην αγκαλιά της, για να τον κάνει Αθάνατο. Δεν είστε βέβαιοι πως ΖΕΙ Ο ΜΑΡΜΑΡΩΜΕΝΟΣ ΒΑΣΙΛΙΑΣ; Δεν είναι θρύλος. Ψεύτικη ελπίδα. Ονειροφαντασία. Είναι ΑΛΗΘΕΙΑ. Δες και μόνος σου».

   Στο πάτωμα, μισοανασηκωμένο στον ένα αγκώνα ο Έλληνας είδε, είδε με τα μάτια του, τον ΜΑΡΜΑΡΩΜΕΝΟ ΒΑΣΙΛΙΑ. ΑΝΑΣΗΚΩΜΕΝΟ.

   Ρίγος μεταφυσικό τον διαπέρασε. Θόλωσαν απ’ τα δάκρυα τα μάτια μου. Θαμπώθηκε η όραση του. Έκανε το σταυρό του. Μπροστά του, εκεί, σε απόσταση ανάσας, το ΘΑΥΜΑ. Κι ήταν αυτός, ο τυχερός, που είχε αξιωθεί να το ζήσει με τις αισθήσεις του. Σε συγκεκριμένο χώρο και χρόνο.

   Πηχτή η σιωπή, σχεδόν, κοβόταν με το μαχαίρι.

   Μίλησε και πάλι ο Τούρκος:

   «Πριν μερικά χρόνια κειτόταν στο έδαφος ο ΜΑΡΜΑΡΩΜΕΝΟΣ ΒΑΣΙΛΙΑΣ. Τον τελευταίο καιρό άρχισε σιγά – σιγά ν’ ανασηκώνεται. Πάμε».

   Ξανάκλεισαν τη θύρα. Την ξανακλείδωσαν. Αντίστροφα βγήκαν μέχρι την αυλή απ’ τα υπόγεια. Ξαναπέρασαν την καγκελένια πόρτα.

   Δεν άφησαν πίσω ίχνη απ’ τις πατημασιές τους. Κανείς δεν τους είχε δει. Μπήκαν στο αυτοκίνητο πήραν τον δρόμο του γυρισμού. Σιωπηλοί. Χωρίς ν’ ανταλλάξουν κουβέντα.

   Δεν είχε ακόμη ξημερώσει σαν έφτασαν στον Έβρο. Προτού αποχωρισθούν, φιλήθηκαν σταυρωτά.

   Το ποτάμι κυλούσε ορμητικά προς το Αιγαίο.

   «Γυρίζει πίσω το ποτάμι», μονολόγησε ο Έλλην στρατηγός «Γυρίζει όταν το θελήσει ο Θεός».

   Υπηρέτησε αργότερα στο Κέντρο.

   Προτού αποστρατευθεί θεώρησε υποχρέωση του ν’ αποκαλύψει το μεγάλο μυστικό στην προσωπικότητα που μας το εμπιστεύθηκε, κατονομάζοντας και τον στρατηγό, κάτω από το βλέμμα του Θεού και της Παναγιάς. Κάναμε και μείς το σταυρό μας μουρμουρίζοντας «Η ΠΟΛΙΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΑΛΩ»"!

   Ο Στρατηγός αναφέρεται πως κοιμήθηκε το 2001 και τη μαρτυρία επιβεβαίωσε η αδελφή του Ελένη, η οποία ανέφερε επιπρόσθετα πως ο αδερφός της είχε δει και μια επιγραφή πάνω από το κεφάλι του  Μαρμαρωμένου Βασιλέα, που έγραφε το όνομα "Ιωάννης"! Η  εξακρίβωση των παραπάνω περιγράφεται και στο βιβλίο http://www.marmaromenosautokratoras.gr/marmaromenos10th.pdf σελ. 32


ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΕΣ ΠΡΟΦΗΤΕΙΕΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΜΑΡΜΑΡΩΜΕΝΟ ΒΑΣΙΛΙΑ

   Σύμφωνα με τις παραπάνω μαρτυρίες (πολλά στενάκια - ελληνικά γράμματα) ο Μαρμαρωμένος πρέπει να βρίσκεται κάπου στην Κωνσταντινούπολη και το όνομά του είναι πράγματι ΙΩΑΝΝΝΗΣ!

   Αφού υπάρχουν και διάφοροι Βυζαντινοί Χρησμοί και Προφητείες Αγίων μας, που μιλούν επακριβώς για αυτόν, αναφέροντας το όνομα "Ιωάννης" και προσδιορίζουν το μέρος που βρίσκεται:



   1. Η ΠΡΟΦΗΤΕΙΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΜΕΘΟΔΙΟΥ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΠΑΤΑΡΩΝ γράφει: "απέλθετε επί τα δεξιά μέρη της Επταλόφου, και εκεί ευρήσεται άνθρωπον επί δύο κίονας, ιστάμενον εν κατηφεία πολλή (έσται δε λαμπρός το είδος, δίκαιος, ελεήμων, φορών πενιχρά, τη όψει αυστηρός και τη γνώμη πράος) έχοντα επί τον δεξιόν αυτού πόδα καλάμου τύλωμα, και φωνή υπό του αγγέλου κηρυχθήσεται, συνήσατε αυτόν Βασιλέα, και δώσουσιν αυτώ εις την δεξιάν χείρα ρομφαίαν, λέγοντες αυτώ, ανδρίζου Ιωάννη, και ίσχυε και νίκα τους εχθρούς σου, και επάρας την ρομφαίαν παρά αγγέλου, πατάξει τους Ισμαηλίτας Αιθίοπας, και πάσαν γενεάν άπιστον"!



   2. Η ΠΡΟΦΗΤΕΙΑ ΓΡΑΜΜΕΝΗ ΜΕ ΚΩΔΙΚΑ ΣΎΜΦΩΝΩΝ (χωρίς φωνήεντα) ΣΤΟΝ ΤΑΦΟ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΟΥ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ (την οποία αποκωδικοποίησε ο Πατριάρχης Γεννάδιος) γράφει: "σπεύσατε πολλά σπουδαίως εις τα δεξιά μέρη άνδρα εύρητε γεναίον θαυμαστόν και ρωμαλέον τούτον έξετε δεσπότην"!



   3. Η ΠΡΟΦΗΤΕΙΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΑΝΔΡΕΑ ΤΟΥ ΔΙΑ ΧΡΙΣΤΟΝ ΣΑΛΟΥ αναφέρει: " Εν γαρ ταις εσχάτοις ημέραις αναστήσει Κύριος ο Θεός βασιλέα από πενίας και πορεύεται εν δικαιοσύνη πολλή..."



   4. Η ΠΡΟΦΗΤΕΙΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΤΑΡΑΣΙΟΥ γράφει σχετικά: "Και τότε εξυπνήσει ο Άγιος Βασιλεύες, ο εν αρχή μεν του ονόματος αυτού το ι, και εν δε τω τέλει σ, έχων, α σημαίνουσι σωτηρίαν...." δηλαδή το όνομα Ιωάννης.



   5. ΑΝΑΛΥΤΙΚΗ ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ ΤΟΥ ΜΑΡΜΑΡΩΜΕΝΟΥ-ΚΟΙΜΩΜΕΝΟΥ ΒΑΣΙΛΕΩΣ ΔΙΝΟΥΝ ΧΡΗΣΜΟΙ ΤΟΥ ΛΕΟΝΤΟΣ ΤΟΥ ΣΟΦΟΥ:

   "Περί τοΰ θρυλουμένου πτωχού καί εκλεκτού βασιλέως, τοϋ γνωστοΰ καί άγνωστου, τοϋκατοικοϋντος έν τη άκρα τής Βυζαντίδος. Ό αληθινός βασιλεύς... ον έδιωξαν τής οικίας αύτοΰ οί άνθρωποι... είς τό τέλος τών Ίσμαηλιτών άποκαλυφθήσεται... έν ήμερα Παρασκευή, ώρα τρίτη... αποκαλυφθήσεται..."

   Και σε άλλο σημείο: "Ερωτώσι  δε τον Βασιλέα, γέλοντες πώς ακούει το όνομά σου; ο δε αποκριθείς λέγει, ο πτωχός, ο πτωχολέων, το όνομά μου Ιω, των πάντων ήμην δραπέτης, και ήλθον να πληρώσω μόνον τας λστ' ημέρας. εγώ ειμί ο ο βασιλεύς ο πένης. π ελεών πτωχούς και πένητας, το δε όνομά μου, ιώτα και ω, συν τη μακρά, ο λέγεται Ιω, και ελήλυθα εις τον κόσμον εις Χριστιανών πρεσβείαν, ίνα φυλάττω χρόνους λστ'. Έπειτα πορεύομαι, όθεν εξήλθον, είτα έρχεται και ο λύκος ολόγας τινάς ημέρας"! "Ιω" όμως σημαίνει "Ιωάννης" και ως "λύκος" νοείται ο "Αντίχριστος", ο οποίος θα έρθει μετά τον Άγιο Βασιλέα, επειδή πρέπει να προηγηθεί ο ευαγγελισμός στην Ορθοδοξία όλης της ανθρωπότητας! Όσης απομείνει από τον φονικό Πόλεμο...


 6. Η ΠΡΟΦΗΤΕΙΑ ΑΓΙΟΥ ΑΝΔΡΟΣ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΒΑΣΙΛΕΑ ΜΑΝΟΥΗΛ ΠΑΛΑΙΟΛΟΓΟ γράφει: "Τότε άγγελος εξ  ουρανού καταβήσεται δια νεύσεως Θεού, έχων εν τη χερί αυτού σκήπτρον και ξίφος του Αγιωτάτου Βασιλέως Κωνσταντίνου, και τον ειρηνικόν στέψει βασιλέα. Ος και αυτόν μέσον πάντων εστίν εν τω πολέμω, δώσει δε αυτώ το σκήπτρον και το ξίφος, και το όνομα αυτού Ελεήμονα καλέσει"! Αυτό είναι όμως το προσωνύμιο του Αγίου Ιωάννου Γ΄ Δούκα Βατάτζη του Ελεήμονος, Αυτοκράτορος Νικαίας!



   ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΗΜΩΝ ΚΕΚΡΥΜΜΕΝΟΥ ΒΑΣΙΛΕΩΣ ΙΩΑΝΝΗ ΠΟΛΛΑ ΤΑ ΝΕΑ ΕΤΗ. ΑΜΗΝ!







Πέμπτη, 13 Ιουνίου 2013

   ΑΣΘΕΝΗΣ ΚΑΙ ΩΔΙΠΟΡΟΣ Η ΑΣΘΕΝΗΣ ΚΑΙ ΟΔΟΙΠΟΡΟΣ;


15Του Αρχιμ. Γεωργίου Xρυσοστόμου
Η πιο παρεξηγημένη Ιερή Παροιμία: «Ασθενής και ωδιπόρος αμαρτίαν ουκ έχει» και όχι «Ασθενής και οδοιπόρος αμαρτίαν ουκ έχει»

"Σε ποιες περιπτώσεις μπορούμε θεμιτά και νόμιμα να καταλύσουμε την νηστεία; είναι ένα σύνηθες ερώτημα πιστών προς τους ιερείς και ιδιαίτερα προς τους πνευματικούς - εξομολόγους. "Aσθενής και οδοιπόρος αμαρτίαν ουκ έχει", είναι μια εξίσου συνηθισμένη απάντηση.

Πρόκειται όμως για μια παρεξήγηση. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι οι παροιμίες αποτελούν καταστάλλαγμα της μακρόχρονης εμπειρίας των ανθρώπων. Kαι για τον λόγο αυτό αναγνωρίστηκαν παντού και πάντοτε ως αναμφισβήτητες αλήθειες.
Mία από τις παροιμίες αυτές είναι και η "ασθενής και ωδιπόρος (ή ωδειπόρος) αμαρτίαν ουκ έχει". Mε απλούστερα λόγια: "Ο άρρωστος και η έγκυος γυναίκα δεν αμαρτάνει εάν δεν νηστέψει".

Σήμερα όμως, οι περισσότεροι παρανοούν την έννοια της παραπάνω ρήσης, είτε από άγνοια της αρχαίας ελληνικής γλώσσας, είτε από την ανορθόγραφη καταγραφή της λέξης ωδιπόρος (και όχι οδοιπόρος = ταξιδιώτης). Έτσι, η ρήση μετατράπηκε σε "ασθενής και οδοιπόρος αμαρτίαν ουκ έχει" δηλαδή: "Ο άρρωστος και ο ταξιδιώτης δεν έχει αμαρτάνει εάν δεν νηστέψει". Σύμφωνα με την παραπάνω λανθασμένη γραφή, ανάγνωση ή ερμηνεία, ο κάθε ταξιδιώτης (άσχετα εάν έχει ταξιδέψει με αεροπλάνο, πλοίο, τρένο ή αυτοκίνητο) μπορεί να καταλύσει κάθε νηστεία, χωρίς να αμαρτήσει.

Bέβαια εάν κάποιος δεν θέλει να νηστέψει, ας φάει, ό,τι θέλει. Δεν είναι εκεί το πρόβλημα. Tο θέμα είναι να μην εφευρίσκουμε δικαιολογίες, για να δικαιολογήσουμε την αδυναμία μας. Aκόμη και εάν το κείμενο εννοούσε "οδοιπόρο" και όχι "ωδιπόρο", θα δικαιολογούνταν η κατάλυση μόνον στην περίπτωση που αυτός ο (τέλος πάντων) "οδοιπόρος" ήταν κάποιος που περπάτησε επί πολλές ώρες, κατάκοπος και εξαντλημένος από τις κακουχίες του ταξιδιού. Φτάνουμε όμως στο σημείο να απαλλάσσονται από τη νηστεία και όσοι πηγαίνουν μία εκδρομή. Δεν νηστεύουν με τη δικαιολογία ότι ταξίδεψαν.

Aλλά ας εξηγήσουμε τι σημαίνει το ορθό "ωδιπόρος". Πρόκειται για λέξη σύνθετη από την "ωδι" και "πόρος". Για τη λέξη "πόρος" λίγο - πολύ ξέρουμε ότι έχει διάφορες σημασίες, όπως στις λέξεις εύπορος, άπορος, οι πόροι του σώματος. Aκόμη έχουμε το μοναδικό νησί αρσενικού γένους, τον Πόρο. Πολλά χωριά με το όνομα Πόρος, διάφοροι οικισμοί, κάποιο βουνό στη Λευκάδα και μία νησίδα στον Πατραϊκό κόλπο, κοντά στο Aιτωλικό (βλ. περιοδικό Eπάλξεις, 2004).

H λέξη όμως "ωδι" προέρχεται από το ρήμα "ωδίνω", που έχει αρκετές σημασίες (κυριολεκτικά): Έχω ωδίνες, κοιλοπονώ, τίκτω, γεννώ, αλλά και (μεταφορικά) επιθυμώ πάρα πολύ να φάω, κάτι όπως η εγκυμονούσα, κάνω κάτι να τρέμει, σαν την ετοιμόγεννη γυναίκα (βλ. Aντιλεξικόν ή Oνομαστικόν της Nεοελληνικής Γλώσσης, εκδ. β', Aθήναι 1990). Πόσες φορές λοιπόν έχουμε ακούσει ότι η έγκυος γυναίκα ζητά να φάει κάτι, για να μην "ρίξει" το παιδί, να μην αποβάλλει;

Δικαιολογείται έτσι η έγκυος να μην νηστέψει, αν το ζητά ο οργανισμός της, γιατί κινδυνεύει να αποβάλλει το παιδί της. Άλλωστε το ορθό "ωδιπόρος" έχει και εννοιολογική συνάφεια με το "ασθενής", καθώς και τα δύο αναφέρονται σε καταστάσεις σωματικής ανάγκης και αδυναμίας, που δικαιολογεί την κατάλυση της νηστείας. Γι' αυτό και τίθεται μεταξύ των δύο λέξεων το συνδετικό "και", που συνδέει παρεμφερείς έννοιες, αλλιώς στην περίπτωση του "οδοιπόρου" θα υπήρχε το διαζευκτικό "ή", που συνδέει έννοιες εννοιολογικά διαφορετικές.
Έτσι, ο ταξιδιώτης δεν δικαιολογείται. Aκόμη και αν ο σοφός που είπε την παροιμία εννοούσε τον πολύ κατάκοπο, τότε θα την έλεγε διαφορετικά. Θα χρησιμοποιούσε ενδεχόμενα λέξεις, όπως: Καταβεβλημένος, εξαντλημένος, καταπονημένος, καταπληγωμένος κ.α.

Bέβαια οι δύσπιστοι πρέπει να έχουν πολύ καλή εγκυκλοπαίδεια, για να συμφωνήσουν μαζί μας. Πάντως θα έχουν ακούσει για τις ωδίνες του τοκετού και ίσως το "ώδινεν όρος και έτεκε μυν". Ίσως πάλι να έχουν αντίρρηση στο συντακτικό, γιατί το θέμα του ρήματος "ωδίνω" είναι "ωδιν" και συνεπώς «ωδιν + πόρος = ωδινπόρος». Aλλά το γράμμα "ν" πριν από το "π" εξαφανίζεται, γιατί δεν έχουμε λέξεις με συνεχόμενα τα γράμματα "ν" και "π". Aντίθετα, έχουμε συνεχόμενα τα "π" και "ν", όπως πνοή. Kάποιες φορές το "ν" μετατρέπεται σε "μ", όπως «σύν + πνοια = σύμπνοια».

Έπειτα από όλα αυτά, ιερείς, θεολόγοι, ιεροκήρυκες, εξομολόγοι και κάθε χριστιανός καλής θελήσεως, ας διαφωτίσουμε και τους υπόλοιπους ότι η σωστή παροιμία είναι: "Ασθενής και ωδιπόρος αμαρτίαν ουκ έχει". Πρόκειται για μια παροιμία πολύ χρήσιμη στην εποχή μας. Είναι πολλοί εκείνοι που νηστεύουν, αλλά δεν λείπουν και εκείνοι που θέλουν να βρίσκουν "νόμιμες" υπεκφυγές, να ζαχαρώνουν το χάπι και να κάνουν την αδυναμία τους ανάγκη.  

Να ξέρεις να πεθαίνεις και να ανασταίνεσαι κάθε μέρα


-Πως δηλαδή;
π.Α.-Να είσαι νεκρός για την αμαρτία! Δεν το δέχομαι αυτό! Καλύτερα να πεθάνω, σου λένε:’ Εγώ κοίταξα έναν νεκρό και δεν γίνεται μου είπαν. Ρώτησε κάποτε έναν γέροντα κάποιο πνευματικό του τέκνο:«Πάτερ, τι είναι η ταπεινοφροσύνη»; «Να βλέπεις τον εαυτό σου κατώτερο από κάθε πλάσμα παιδί μου». «Από κάθε πλάσμα;… και το σκουλήκι πλάσμα είναι»«Και από το σκουλήκι παιδί μου»!
-Πως μπορείς όμως να φτάσεις σ’ ένα τέτοιο μέτρο;
π.Α.-Κοίτα να δεις γιατί είπε έτσι εκείνος ο γέροντας: επειδή το σκουλήκι κινείται συνεχώς, ψάχνει τη ζωή.  Την ψάχνει για να ζήσει, να δοκιμάσει.  Λέει ο Χριστός να είμαστε σοφοί όπως ένα φίδι.  Γιατί όπως ένα φίδι. Γιατί μας έδωσε αυτό ακριβώς ως παράδειγμα σοφίας;
-Επειδή εμείς περιφρονούμε τα φίδια …το θεωρούμε κάτι που σέρνεται!
-Ναι, αλλά γιατί; Επειδή το φίδι εάν το κόψεις δέκα κομμάτια δεν πεθαίνει. Εάν όμως το χτυπήσεις στο κεφάλι πεθαίνει. Η κεφαλή μας είναι ο Χριστός, να προστατέψουμε την Κεφαλή μας.
Γι ‘αυτό ο Χριστός είπε« γένεσθε σοφοί όπως οι όφεις»,επειδή εάν ‘χτυπήσεις τον Χριστό τότε η χάρη του Θεού φεύγει από εσένα και βρίσκεσαι στη διάθεση των πονηρών πνευμάτων.

Τετάρτη, 12 Ιουνίου 2013

   «ΟΤΑΝ ΑΝΗΣΥΧΕΙ Ο ΠΑΤΕΡΑΣ Η Η ΜΗΤΕΡΑ ΕΠΕΙΔΗ ΑΜΑΡΤΑΝΕΙ ΤΟ ΠΑΙΔΙ»


15Του Γέροντος Αιμιλιανού του Σιμωνοπετρίτη
Το σκοτάδι, ως συνέπεια της πτώσεως του ανθρώπου, δεν βγάζει ποτέ στο φως. Το φως διαλύει το σκοτάδι, διότι το σκοτάδι είναι ανυπόστατο, δεν έχει ουσία. Υπάρχει όμως μία περίπτωσις την οποία πανσόφως εκμεταλλεύεται ο παντουργός Θεός για το καλό μας, βγάζοντας και από το κακό καλό, από το σκοτάδι φως. Πώς; Δια της μετανοίας. Βλέπω την κακία μου, την αμαρτία μου, μετανοώ, κλαίω, θρηνώ, οδηγούμαι στον Θεόν, αναλαμβάνω τις ευθύνες μου, νήφω, καρτερώ, και μέσα μου καλλιεργείται ο καινούργιος άνθρωπος που βγαίνει από την μετάνοια. Άρα, το καλό δεν βγαίνει από το κακό... αλλά από την μετάνοια, που είναι άλλος νους, ο νους που τον παρέχει ο Θεός μέσα στην καρδιά.

Όταν ανησυχεί, λόγου χάριν, ο πατέρας ή η μητέρα, επειδή αμαρτάνει το παιδί, και το κτυπά, οπωσδήποτε θα βγάλει αντίθετο αποτέλεσμα. Διότι, εάν το παιδί κάνη αμαρτίες, σημαίνει ότι ζητάει την αμαρτία και θα τα βάλει με σένα, που γίνεσαι κήρυξ της αρετής. Και τώρα μεν φοβάται να αμαρτήσει, αλλά μόλις απελευθερωθεί από σένα, θα οδηγηθεί αμέσως στο κακό. Η βία, το κακό, δεν μπορεί να βγάλει καλό.

Πες λοιπόν στο παιδάκι σου το καλό, μάθε του τι είναι ο Θεός. Μίλησέ του από το πλήρωμα της δικής σου καρδιάς, φώτισέ του λίγο την συνείδηση με την δική σου λαχτάρα και θεία εμπειρία, και μπαίνοντας μέσα του ο Θεός, θα τον αγαπήσει. Μπορεί να βρίζει, μπορεί να κάνη αμαρτίες, αλλά έχοντας τα σπέρματα του Θεού, που είναι τόσο ισχυρά, ο Θεός τα καλλιεργεί και βγαίνει η καινούργια φύτρα, το καινούργιο βλαστάρι, το οποίο δίδει καινούργια ζωή. Αυτή είναι η μετάνοια.

Το παιδί δηλαδή αυτό, επειδή το αφήνεις ελεύθερο, επειδή το σέβεσαι, επειδή του είπες την αλήθεια, επειδή του απεκάλυψες τι έχει η καρδούλα σου και τι κόσμοι υπάρχουν μέσα σε αυτήν, λέγει μετά: Μα, τί φρικτή ζωή που κάνω! Τί είναι αυτή η αμαρτία! «Αναστήσομαι και επιστρέψω εις τον Πατέρα» (Λουκ. 15, 18). Και ο βλαστός της μετανοίας βγάζει τον καρπό της καινής ζωής. Έτσι τα καταφέρνει ο Θεός να βγάζει και από το στόμα του λύκου την σωτηρία.

Ο Ιώβ, από την κατάρα στην οποία είχε πέσει, έβγαλε την ευλογία του Θεού και ανεκαινίσθη. Ο Μωυσής ο Αιθίοψ, από τα εγκλήματα και τις ληστείες, έβγαλε την καινούργια ασκητικώτατη ζωή και έγινε αγνώριστος. Δεν τον γνώρισαν καν οι παλαιοί σύντροφοί του και οι άλλοι ληστές΄ τόσο «ανεκαινίσθη ως αετού η νεότης του» (Ψαλμ. 102, 5), έγινε καινούργια η ζωή του.

Επομένως, μπορούμε να πούμε: Όποιος είναι θυμώδης, ας στρέψη όλον τον θυμό, όλη την εσωτερική ένταση του προς τη αγάπη του Θεού, προς την ειρήνη, προς τα σωτήρια λόγια, προς το «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με, τον αμαρτωλόν», χρησιμοποιώντας όποιον τρόπο τον βοηθεί. Κάποιος το έλεγε, κτυπώντας τα χέρια του. Τον είδα και τον ρώτησα: Τί κάνεις εκεί; Και μου απήντησε: Είχα μάθει με τα μηχανήματα να κουνώ τα χέρια μου και δεν μπορώ τώρα να κάνω αλλοιώς. Μπράβο, του λέγω, συγχαρητήρια. Βλέπετε πως το κακό, ο θόρυβος, που είναι το χειρότερο κακό, μπορεί να βγάλει και καλό; Κάποιος θαλασσινός το έλεγε, έχοντας την εντύπωση ότι έπιανε τα κουπιά, γι' αυτό και κουνούσε τα χέρια του. Πραγματικά έπιανε το κουπί, τον Χριστόν.

Άρα, το παν μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε. Ό,τι μας δίνει ο Θεός, ότι μας κάνουν οι άλλοι, ότι παθαίνουμε μέσα μας και γύρω μας, όλα είναι μεταγωγικά προς τον Θεόν. Τόσο απέραντη είναι η αγάπη του Θεού. Μόνον τα αποβράσματα του εγώ μας δεν είναι σωτήρια. Αυτά μας απομακρύνουν από τον Θεόν.

   ΠΩΣ ΠΑΝΤΡΕΥΤΗΚΑΝ... ΚΑΝΕΙ ΘΑΥΜΑΤΑ Η ΠΡΟΣΕΥΧΗ!


Έβαλε ο π. Πορφύριος μια κοπέλα που αγαπούσε κάποιον και δεν ήξερε αν αυτός την ήθελε, λέει: "Πάτερ, θέλω να τον παντρευτώ. Και της είπε: "Θα κάνεις προσευχή και συ και θα κάνω και γω την τάδε ώρα. Θα κάνουμε και οι δυο προσευχή γι'αυτόν. Και άμα θέλει ο Θεός, θα τον φωτίσει". (Για να δείτε που είναι πρακτικό.Δεν είναι θεωρία). Και έκανε πολύ προσευχή και αυτή και ο π. Πορφύριος. Και αυτός ο άνθρωπος, αυτός ο άντρας εκείνη την ώρα κάτι ένιωθε στην καρδιά του.
Ένιωθε μια θερμότητα, ένα κύμα αγάπης, μια χαρά, κάτι, κάτι... Και πάει στον π. Πορφύριο (γιατί και αυτός τον ήξερε) και του λέει: "Πάτερ, κάτι γίνεται τον τελευταίο καιρό.
Την τάδε ώρα κάθε μέρα, κάτι γίνεται και με πιάνει κάτι στην καρδιά μου".
Του λέει:
-Τι σε πιάνει;
-Ένα μούδιασμα, μια θερμότητα, μια γλυκύτητα. Κάτι γίνεται. Και θέλω να σας πω και κάτι άλλο πάτερ.
Τώρα που ήρθα,έξω από εδώ που ήρθα να εξομολογηθώ, είδα μια κοπέλα που κάθεται. Αυτή η κοπέλα πάτερ είναι ελεύθερη; Μου'κανε πολύ καλή εντύπωση.
- Θα δούμε, λέει ο π. Πορφύριος. Θα τη γνωρίσεις και θα δεις.
Και τελικά, όπως καταλαβαίνετε, παντρευτήκανε. Πώς τα καταφέρανε αυτά; Δεν του μίλησε ούτε έβαλε τη λογική της ούτε την εξυπνάδα της... Δηλαδή εξυπνάδα έβαλε, αλλά εξυπνάδα πνευματικού τύπου. Δεν κινήθηκε ανθρώπινα. Δεν κινήθηκε με την μαεστρία την εγκόσμια, αλλά δια της προσευχής. Πρακτικά πράγματα ε; Έγινε μια ωραία οικογένεια με την προσευχή του π. Πορφυρίου και της κοπέλας που πήγε να εξομολογηθεί στον π. Πορφύριο.
Κάνει θαύματα η προσευχή!

   Η ΒΛΑΣΤΗΜΙΑ ΚΑΙ ΤΟ ΚΟΜΠΟΣΧΟΙΝΙ...


Γράφει ο σοφός και ενάρετος κληρικός π. Επιφάνιος Θεοδωρόπουλος, πως του έλεγε κάποιος:
«Πάτερ, ένα περίεργο πράγμα. Πάω να βιδώσω μια βίδα, δεν βιδώνει. Προσπαθώ, προσπαθώ, προσπαθώ, δεν βιδώνει. Άμα πω μια βλαστήμια, βιδώνει αμέσως»! «Είναι πολύ απλό και ευεξήγητο αυτό που συμβαίνει», διευκρινίζει ο π. Επιφάνιος. «Δεν εμποδίζει τη βίδα κάποιο φυσικό αίτιο, αλλά κάτι άλλο, παραπέρα: η δαιμονική ενέργεια. Για να κάνει τον άνθρωπο να βλαστημήσει. Απ’ τη στιγμή που θα γίνει αυτό, η δαιμονική ενέργεια φεύγει απ’ τη βίδα και υποδουλώνει τον άνθρωπο. Τί να την κάνει τη βίδα πια;
Γι’ αυτό και αυτή βιδώνει τότε μια χαρά. Αντί να βλασφημήσεις», καταλήγει ο π. Επιφάνιος, «δεν λες εκείνη την ώρα, κάνοντας το σημείο του σταυρού, ‘πίσω μου σ’ έχω, σατανά’ ή ‘Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με’; Να δεις, δεν θα βιδώσει η βίδα»;
Πόσο εύκολα καταφεύγουμε στην κάκιστη συνήθεια της βλαστήμιας, όταν κάτι δεν μας πάει καλά! Μήπως έτσι λύνουμε το πρόβλημα; Όχι βέβαια, απλώς το περιπλέκουμε περισσότερο. Γιατί στην τρέχουσα δυσκολία μας προσθέτουμε και την παρέμβαση του διαβόλου. Και με τη δική του επιρροή και ενέργεια τί καλό μπορούμε να περιμένουμε; Όμως μπορούμε σε κάθε στιγμή, και ιδιαίτερα όταν βρισκόμαστε σε ψυχική αναστάτωση (από στενοχώρια, θυμό, αγωνία, φοβία, άγχος και άλλα πολλά), να επαναλαμβάνουμε αδιάκοπα μέσα μας τις σύντομες προσευχές προς το Χριστό και την Παναγία: «Κύριε Ιησού Χριστέ, Υιέ του Θεού, ελέησόν με τον αμαρτωλόν» – «Υπεραγία Θεοτόκε, σώσον ημάς». Ο άγιος Ιωάννης, συγγραφέας της Κλίμακος, συμβουλεύει: «Ονόματι Ιησού μάστιζε πολεμίους». Με το όνομα του Ιησού να μαστιγώνεις τους εχθρούς σου (=τους δαίμονες).
Έτσι εφαρμόζουμε εμπράκτως την προτροπή του Ευαγγελίου: «Αδιαλείπτως προσεύχεσθε». Αν έχουμε μάλιστα κα κομποσχοίνι (πράγμα που έγινε και πολύ της μόδας τελευταία), μπορούμε να το χρησιμοποιούμε ανάλογα. Δεν είναι κάτι μαγικό το κομποσχοίνι για να μας ωφελεί και να μας προστατεύει από μόνο του. Αξία έχει μόνο, όταν γίνεται μέσο προσευχής. Η χρήση του είναι απλούστατη: το κρατάμε στο χέρι περνώντας με τα δάχτυλά μας έναν-έναν τους κόμπους του, λέγοντας στον καθένα μια φορά την προσευχή, που αναφέραμε, προς το Χριστό ή την Παναγία. Το χρησιμοποιούμε, γιατί την ώρα της προσευχής ο διάβολος συγκεντρώνει πάνω μας όλη τη δύναμη πυρός που διαθέτει, για να δημιουργεί στο νου μας αντιπερισπασμό. Γι’ αυτό, όπως λέει και ο αββάς Αγάθων στο Γεροντικό, «το να προσεύχεσαι, χρειάζεται αγώνα μέχρι την τελευταία σου πνοή».
Στην περιστολή των περισπασμών του νου εν ώρα προσευχής βοηθάει σημαντικά και το κομποσχοίνι. Και πρέπει να το αξιοποιούμε δεόντως, αντί να το έχουμε περασμένο απλώς γιο στολίδι στο χέρι μας.
Το κομποσχοίνι λοιπόν για την προσευχή! Και η προσευχή για τη λύση των δυσκολιών, μικρών και μεγάλων. Μακριά από την εύκολη «λύση» της βλαστήμιας.

Πρωτ. Δ. Μ.
(«Λυχνία» Νικοπόλεως, Οκτώβριος 2011)

Δευτέρα, 10 Ιουνίου 2013

   Η ΕΚΤΡΩΣΗ ΕΙΝΑΙ ΦΟΝΟΣ (VIDEO)


15Η αρχή και η πορεία της ανθρώπινης ύπαρξης
Α) Εκτρώσεις

"Το έμβρυο είναι ολοκληρωμένος άνθρωπος, έχει σώμα και ψυχή, και ας μην έχει αναπτύξει ακόμα τη λογική"
(Μέγας Βασίλειος)

"Η πρώτη αιτία θανάτου στην εποχή μας παγκοσμίως, μη φανταστείτε πως είναι οι πόλεμοι ή τα τροχαία, αλλά οι Θεοκατάρατες εκτρώσεις, οι οποίες στη συντριπτική τους πλειοψηφία προέρχονται από προγαμιαίες και γενικότερα εξωγαμιαίες σχέσεις"

Έκτρωση ονομάζεται η φονική εκείνη ενέργεια , κατά την οποία ο άνθρωπος ο οποίος επρόκειτο να γεννηθεί , με τη συγκατάθεση της «μητέρας» του (πολλές φορές και όχι μονάχα εκείνης), καταλήγει στα σκουπίδια με μαρτυρικό τρόπο, ορισμένες φορές μάλιστα ενώ είναι ακόμα ζωντανός!!!

Η πράξη αυτή, η οποία σύμφωνα με την ορολογία που χρησιμοποιεί ο ιατρικός κόσμος ονομάζεται «τεχνητή διακοπή της κύησης», για την Εκκλησία αλλά και για κάθε υγιώς σκεπτόμενο άνθρωπο, ο οποίος σέβεται, τιμά και υπολογίζει τον οποιοδήποτε συνάνθρωπό του, μαύρο ή λευκό, φτωχό ή πλούσιο, ανάπηρο ή αρτιμελή, σε οποιοδήποτε σημείο και αν αυτός βρίσκεται , είτε στο δρόμο, είτε στην εργασία του, είτε στο διπλανό σπίτι, είτε στο ίδιο σπίτι, είτε στην κοιλιά της μητέρας του, αποτελεί την πιο απάνθρωπη μορφή φόνου, γιατί απλούστατα στρέφεται εναντίον ενός παντελώς ανυπεράσπιστου ατόμου, «παγιδευμένου» μέσα στην αγάπη και τη θαλπωρή της μητρικής φιλοξενίας .

Πολλοί βέβαια θα σπεύσουν να υποστηρίξουν, πως όλα αυτά είναι ανόητες ηθικολογίες , διότι στην περίπτωση που εξετάζουμε δεν πρόκειται για άνθρωπο αλλά για ένα έμβρυο, το οποίο δεν είναι βιώσιμο!!!

Δηλαδή ο άνθρωπος εκείνος , ο οποίος δεν είναι προς το παρών σε θέση να επιβιώσει έξω από τη μήτρα της μητέρας του, για αρκετούς ανθρώπους που θέλουν να λέγονται, να δείχνουν, να συμπεριφέρονται και (κυρίως) να πληρώνονται σαν επιστήμονες ,δεν είναι ζωντανός άνθρωπος , ούτε έχει ψυχή!

Όταν όμως κάποια γυναίκα φέρει στον κόσμο πρόωρα το παιδί της , είτε στους έξι, είτε στους επτά, είτε στους οκτώ μήνες της εγκυμοσύνης της , οι ίδιοι «επιστήμονες» θα είναι που θα σπεύσουν να το ονομάσουν ζωντανό άνθρωπο, ο οποίος όμως και αυτός δεν θα μπορεί να επιβιώσει έξω από τη μήτρα της μητέρας του και για το λόγο αυτό, θα του προσφέρουν απλόχερα (και με το αζημίωτο φυσικά), την προστασία της θερμοκοιτίδας .

Αυτός , σύμφωνα με τις «πολιτισμένες» αντιλήψεις τους, θα είναι άνθρωπος με ψυχή, θα είναι άνθρωπος άξιος να ζήσει!!!

Όμως το έγκλημα αυτό δε βαραίνει μόνο τους «επιστήμονες», αλλά και όλους εμάς που ακολουθούμε , που παροτρύνουμε και που δεν αντιδρούμε, στην τακτική και τις ραδιουργίες του διαβόλου και των ανθρώπων του. Εν τω μεταξύ τα επιστημονικά στοιχεία που θα παραθέσουμε παρακάτω, καταδεικνύουν τη ραγδαία ανάπτυξη που παρουσιάζει το παιδί, από τις πρώτες κιόλας ώρες (!) μετά τη σύλληψή του, στέλνοντας έτσι ένα σαφέστατο μήνυμα σε όλους μας, ότι δηλαδή η πορεία της ζωής του ανθρώπου είναι ενιαία, έχοντας για αφετηρία τη στιγμή της σύλληψης και όχι αυτή του τοκετού.

Σύμφωνα λοιπόν με τα επιστημονικά συμπεράσματα, μόλις έξι ώρες μετά τη σύλληψή του, το παιδί αρχίζει να πολλαπλασιάζεται ιλιγγιωδώς και να διαφοροποιείται από τους γονείς του. Τέσσερις ημέρες μετά, μαζί με τα έξι εκατομμύρια γονίδιά του και αφού έχει περάσει μέσα από τις σάλπιγγες, έρχεται η στιγμή που θα εγκατασταθεί στη μήτρα . Τη δεύτερη εβδομάδα έχει ήδη πολλαπλασιαστεί σε πάνω από οκτώ χιλιάδες κύτταρα .

Τότε είναι που σχηματίζεται ο ομφάλιος λώρος και ο πλακούντας (ένα προσωρινό όργανο που παρεμβάλλεται μεταξύ του παιδιού και της μητέρας και ρυθμίζει τη θρέψη του, εξασφαλίζοντάς του παράλληλα και το οξυγόνο). Παρότι όμως τρέφεται και θερμαίνεται από τη μητέρα του, δεν έχουν το ίδιο αίμα .

Μάλιστα η μητέρα αγνοεί ακόμα την ύπαρξή του, αφού περιμένει σε λίγες ημέρες την έμμηνο ροή της .
Την τρίτη εβδομάδα σχηματίζονται η σπονδυλική στήλη , το κεφάλι, οι πνεύμονες, το στομάχι, το έντερο και τα νεφρά του. Το συκώτι του είναι σε θέση να παράγει το αίμα του. Από τη δέκατη όγδοη ημέρα η μικρή καρδιά του αρχίζει να χτυπά!!!

Την τέταρτη εβδομάδα, συμπληρώνοντας τον πρώτο μήνα της ζωής του, οι κτύποι της καρδιάς του συγχρονίζονται με αυτούς της μητέρας του. Οι γάμπες του είναι σα μικρές φτερούγες και τα χέρια του έχουν σχηματιστεί. Είναι συνήθως η εβδομάδα που η μητέρα του θα αρχίσει να υποψιάζεται ότι υπάρχει, καθώς η περίοδός της καθυστερεί αισθητά .

Την πέμπτη εβδομάδα ξεχωρίζουν το κεφάλι , ο θώρακας και η κοιλιά του και παράλληλα σχηματίζονται τα μάτια του με τον αμφιβληστροειδή, το φακό και τα βλέφαρα .

Ξεπροβάλλουν τα αυτιά και η μύτη του, ενώ στον εγκέφαλό του πρωτοεμφανίζεται η καταβολή του κέντρου του λόγου! Μπορεί μάλιστα να καταγραφεί ακόμα και το ηλεκτροκαρδιογράφημά του!

Την έκτη εβδομάδα διακρίνονται τα δάκτυλα στα χέρια και τα πόδια του. Στο τέλος της εβδομάδας είναι δυνατό να καταγραφούν τα εγκεφαλικά του κύματα, σε έναν κανονικό ηλεκτροεγκεφαλογράφο! Κι ωστόσο κάποιοι λένε πως ακόμα δεν έχει ψυχή... Την έβδομη εβδομάδα ο εγκέφαλός του είναι τέλειος . Μπορεί να αισθανθεί και να αντιδρά σύμφωνα με τα ερεθίσματα .

Ανοίγουν τα χείλη του, μπορεί να θηλάζει και να καταπίνει . Τα δάκτυλά του μακραίνουν και τα δακτυλικά του αποτυπώματα παίρνουν τη μορφή που θα έχουν σε όλη του τη ζωή. Μπορεί εύκολα να πιάσει ένα μικρό αντικείμενο!

Την όγδοη εβδομάδα , δηλαδή στους δύο μήνες, όλα τα όργανά του έχουν σχηματιστεί! Τώρα πια δεν θα δημιουργηθούν άλλα!

Συνεχώς θα μεγαλώνει και οι λειτουργίες του θα τελειοποιούνται .
Την ένατη και τη δέκατη εβδομάδα λειτουργούν όλα του τα όργανα : Mύες και νεύρα συγχρονίζονται , κινεί χέρια και πόδια, πιπιλίζει το δάκτυλο. Αναπηδά και κολυμπάει στο ζεστό αμνιακό υγρό (νερό με διάφορους ηλεκτρολύτες σε θερμοκρασία σώματος, που προστατεύει το παιδί από τις απότομες κινήσεις και τους κραδασμούς του σώματος της μητέρας).

Αν το τρυπούν αισθάνεται πόνο, ακούει τους ήχους και θυμάται τους χτύπους της καρδιάς της μητέρας του. Την ενδέκατη και τη δωδέκατη εβδομάδα, στους τρεις μήνες δηλαδή της ζωής του, η ομοιότητα που έχει πλέον με τους γονείς του στα χαρακτηριστικά και στα φερσίματα , είναι φανερή.

Του φυτρώνουν τα μαλλιά και τα νύχια . Ξυπνάει, όταν η μητέρα του ξυπνάει, κοιμάται, όταν αυτή κοιμάται, είναι ήρεμο, όταν αυτή είναι ήρεμη. Όλες οι ψυχικές και εγκεφαλικές της μεταβολές , όπως επίσης και κάθε ουσία που χρησιμοποιεί, το επηρεάζουν.

Όταν η μητέρα του ανησυχεί για εκείνο, το αισθάνεται. Αισθάνεται επίσης όταν αυτή καταλαμβάνεται από το αίσθημα της αγωνίας και ακόμη την καταλαβαίνει, όταν καμιά φορά εκείνη πάσχει από ιλίγγους , πονοκεφάλους, εμετούς , ναυτίες .

Μετά από όλα αυτά (και αφού επισημάνουμε το γεγονός ότι οι περισσότερες εκτρώσεις, γίνονται μετά τον πρώτο μήνα της εγκυμοσύνης , έως και τη συμπλήρωση του τρίτου), πιστεύουμε ότι θα ήταν περιττό να αναφέρουμε κάτι περισσότερο, αφού τα παραπάνω επιστημονικά στοιχεία δεν αφήνουν περιθώρια αμφιβολίας , πως κάθε φορά που έχουμε τη σύλληψη ενός παιδιού, έχουμε ταυτόχρονα και τον ερχομό σε αυτόν τον κόσμο, ενός ακόμα ανθρώπου με ψυχή, ο οποίος αναπτύσσεται και θα αναπτύσσεται για αρκετά ακόμη χρόνια, εάν φυσικά το επιτρέψει η μητέρα του.

Αν όμως η μητέρα του έχει διαφορετική άποψη, τι γίνεται τότε ; Είναι πραγματικά ΦΡΙΚΤΟ, αλλά αξίζει να το αναλύσουμε , μήπως και βγει κάτι καλό για τα χιλιάδες υποψήφια θύματα, αλλά και για τις χιλιάδες υποψήφιες «Μήδειες». Ένας τρόπος για να γίνει μία έκτρωση, είναι να κομματιάσει ο «γιατρός» ζωντανό το παιδί , μέσα στην κοιλιά της «μητέρας» του με ένα τροχισμένο γυριστό μαχαίρι!!!

Ο τρόπος αυτός ονομάζεται «έκτρωση με διαστολή και απόξεση» ή αλλιώς «εμβρυοτομή». Ένας άλλος τρόπος, είναι να ανοίξει ο «γιατρός» την κοιλιά της «μητέρας», να βγάλει το παιδί και να το σκοτώσει αμέσως, ή να το πετάξει σε έναν κουβά ζωντανό μέχρι να πεθάνει!!! Ο τρόπος αυτός ονομάζεται «έκτρωση με υστεροτομή», δηλαδή με χειρουργική επέμβαση.

Με τον τρόπο αυτό, έχουν τη δυνατότητα κάποιοι «γιατροί», να κρατήσουν το παιδί στη ζωή ως «πειραματόζωο»!!!

Επίσης, πρέπει εδώ να αναφέρουμε ότι έχει καταγγελθεί επίσημα, πως πολλές γυναίκες στη Γερμανία και τη Γαλλία, πληρώνονται για να υποστούν καισαρική τομή, έτσι ώστε τα παιδιά που εγκυμονούν, να γίνονται αντικείμενο εκμετάλλευσης για την παρασκευή καλλυντικών!!!
Πολλές μάλιστα από αυτές τις παραπλανούν οι «γιατροί», λέγοντάς τους ψέματα ότι το παιδί τους είναι μογγολικό (ότι πάσχει δηλαδή από το «Σύνδρομο Down»)!!! Ένας τρίτος τρόπος, είναι να αναρροφήσει ο «γιατρός» με μία σύριγγα λίγο αμνιακό υγρό, μέσα από τη μήτρα της «μητέρας», για να εκχύσει αλάτι, που θα κάψει το παιδί ζωντανό!!!

Με τον τρόπο αυτό (που ονομάζεται «έκτρωση με δηλητηρίαση»), το παιδί θα πονάει φρικτά για πολλές ώρες, ώσπου να ξεψυχήσει!!! Υπάρχουν κι άλλοι παρόμοιοι τρόποι για να απαλλαγεί μία «μητέρα» από ένα «βάρος», το οποίο εκείνη δημιούργησε και για το οποίο θα κληθεί μία ημέρα να δώσει εξηγήσεις, στον Παντογνώστη Χριστό, από τη θέση της φόνισσας, θέση που μπορεί να ξεπερνά σε δυσχέρεια ακόμα και τα φρικτά εκείνα βασανιστήρια, στα οποία υπέβαλε το «βάρος» ή τα «βάρη» της σε αυτή τη ζωή .

Δεν πρέπει όμως ποτέ να ξεχνάει ότι όσο ζει στη γη, έχει τη δυνατότητα να μετανιώσει πραγματικά και να εξομολογηθεί τις αμαρτίες της , εξασφαλίζοντας με τον τρόπο αυτό τη συγχώρηση από τον Καρδιογνώστη Θεό. Ας ρίξουμε όμως τώρα και μια ματιά, στις επιπτώσεις που δημιουργεί η έκτρωση στις γυναίκες :

Η έκτρωση είναι τρεις φορές πιο επικίνδυνη από τον τοκετό. Στις τρεις ανήλικες γυναίκες που κάνουν έκτρωση, η μία υφίσταται επιπλοκές που μπορούν να την κάνουν στείρα . Ανάμεσα στις μητέρες που έχουν κάνει έκτρωση , μία στις τρεις υποφέρει από αποβολές, το 40% παρουσιάζει πρόωρους τοκετούς και άλλο ένα 40% , γεννά παιδιά με προβλήματα υγείας .

Περισσότερες από το 75% των μητέρων που έχουν κάνει έκτρωση, παρουσιάζουν μετά σοβαρά ψυχολογικά και άλλα προβλήματα , όπως για παράδειγμα μελαγχολία, κατάθλιψη, τύψεις, αγωνίες , εφιαλτικά όνειρα , επιθετικές τάσεις και άλλα , που ορισμένες φορές φτάνουν μέχρι και τη διάλυση της συζυγικής ενότητας, με αποτέλεσμα να επηρεάζουν όπως είναι φυσικό και τα άλλα παιδιά τους .

Για να οδηγηθεί όμως μια γυναίκα σε αυτό το έγκλημα, οι «πληγές» οι οποίες έχει δημιουργήσει μένοντας έγκυος , «αιμορραγούν» και ισοπεδώνουν οποιαδήποτε μορφή ηθικής αντίστασης που μπορεί να διαθέτει .

Τέτοιες «πληγές» είναι : Aν η ηλικία της ή η οικονομική της κατάσταση, δεν της επιτρέπουν ακόμα να παντρευτεί, αν εκτιμάει περισσότερο την καριέρα της από το παιδί που έχει μέσα της, αν σκέφτεται το «τι θα πει ο κόσμος;» επειδή είναι ανύπαντρη, αν είναι ήδη παντρεμένη και το παιδί αυτό είναι καρπός μοιχείας , αν έχουν οικονομικά προβλήματα με το σύζυγο ή για κάποιον άλλο λόγο, έχουν αποφασίσει ότι δεν επιθυμούν πλέον άλλο παιδί, αν ο γιατρός της υποδεικνύει (αλήθεια ή ψέματα), ότι το παιδί μπορεί να πάσχει από το «Σύνδρομο Down» (να είναι δηλαδή μογγολικό), αν...αν...αν...

Συμπερασματικά , οι παγίδες που στήνει ο διάβολος στις γυναίκες , με σκοπό να μείνουν έγκυος χωρίς να το θέλουν, είναι αμέτρητες αλλά και σχετικές με τη λέξη ΕΓΚΡΑΤΕΙΑ, η οποία όταν απουσιάζει από τη ζωή μας, γινόμαστε εύκολη λεία στις ορέξεις του πονηρού.

Η μεγαλύτερη παγίδα όμως από αυτές (σύμφωνα με επίσημα στατιστικά στοιχεία), η οποία εκτοξεύει κάθε χρόνο σε απίστευτα μεγέθη τον αριθμό των εκτρώσεων στη χώρα μας (αφού αυτές υπολογίζονται σε πάνω από πεντακόσιες χιλιάδες, επίσημες και ανεπίσημες), είναι οι προγαμιαίες και γενικότερα οι εξωγαμιαίες σχέσεις.

Β) Προγαμιαίες και εξωγαμιαίες σχέσεις «Κάθε φορά που ολοκληρώνουμε μία προγαμιαία ή εξωγαμιαία σχέση, γνωστοποιούμε με τον πιο αδιάψευστο τρόπο στον Θεό πως χρησιμοποιούμε τον Τρόπο εκείνον που μας εμπιστεύθηκε για τη Συνδημιουργία του κόσμου, όπως ακριβώς προστάζει ο διάβολος, για την προσωρινή μας ικανοποίηση και μόνο, καταπατώντας προκλητικά τους Θείους και Ιερούς Κανόνες οι Οποίοι οριοθετούν εντός του Μυστηρίου του Γάμου, Ιεροποιούν και ανυψώνουν την πράξη αυτή της έλευσης της ζωής.

Μιας ζωής που όταν τελικά έλθει απροσδόκητα, αυτός που θα σπεύσει να νοιαστεί για μας θα είναι εκείνος του οποίου το θέλημα κάναμε, εμφανίζοντάς μας τη "σανίδα σωτηρίας" που ονομάζεται έκτρωση και που εάν τελικά κλείσουμε τα αυτιά και τα μάτια μας στον Θεό και οδηγηθούμε σε αυτήν, τότε θα έχουμε διαπράξει τη χειρότερη μορφή φόνου (ενάντια σε έναν αθώο και ανυπεράσπιστο άνθρωπο) και θα είμαστε ένοχοι Κολάσεως ενώπιον του Θεού.

Αξίζει να φθάσουμε έως εκεί για να συνειδητοποιήσουμε το μέγεθος της αμαρτίας μιας προγαμιαίας ή μιας εξωγαμιαίας σχέσης; Έτσι λειτουργεί ο αρχέκακος διάβολος εναντίον του ανθρωπίνου γένους χιλιάδες χρόνια τώρα: Βάσει οργανωμένου σχεδίου με ελκυστικές (όσο και καταστροφικές για τον άνθρωπο) παραμέτρους, το οποίο φροντίζει να παρουσιάζει στα μάτια μας ως "εξυπηρετικό, φιλάνθρωπο και σωτήριο"». Όλοι (λογικά) γνωρίζουμε ότι η Εκκλησία, απαγορεύει τις προγαμιαίες και τις εξωγαμιαίες σχέσεις, για πολλούς και εξαιρετικά σημαντικούς λόγους, θέλοντας έτσι να προφυλάξει τα παιδιά Της από θανάσιμες αμαρτίες και επιβλαβείς ενέργειες.

Ίσως κάτι τέτοιο να φαντάζει εξωπραγματικό στη σημερινή εποχή, όπου οι άνθρωποι προσπαθούν να ισορροπήσουν μεταξύ πανσεξουαλισμού και τηλεόρασης, αλλά δεν παύει να αποτελεί για τους συνειδητούς Χριστιανούς (οι οποίοι λατρεύουν τον Θεό και προσπαθούν να ακολουθούν τις Εντολές Του), τον τρόπο για να μην αμαρτάνουν με το θανάσιμο αμάρτημα της πορνείας, αλλά και τη μοναδική αξιόπιστη πρόληψη, έτσι ώστε να μην οδηγηθούν ποτέ στη «μαύρη θεραπεία» των εκτρώσεων.

Μόνο με το Μυστήριο του Γάμου δίνεται η Ευλογία από τον Θεό σε ένα ζευγάρι, και μόνο τότε αποκτούν το Ευλογημένο δικαίωμα να συνευρεθούν ερωτικά, με σκοπό φυσικά την τεκνοποιία.

Εκτός όμως από τις εκτρώσεις, οι προγαμιαίες και οι εξωγαμιαίες σχέσεις, έχουν οδηγήσει σε τραγικό τέλος ένα μεγάλο σύνολο απογοητευμένων συνανθρώπων μας, οι οποίοι λόγω των ερωτικών απογοητεύσεων που δοκίμασαν κατέφυγαν σε ένα άλλο θανάσιμο αμάρτημα, την αυτοκτονία, ιδιαίτερα στην ευαίσθητη νεανική ηλικία.

Επίσης, καλό είναι να μην ξεχνάμε και τα εγκλήματα εξαιτίας του ερωτικού πάθους, που φωλιάζει στις καρδιές ορισμένων ανθρώπων όταν έρθει η απόρριψη από τον εφήμερο ερωτικό τους σύντροφο, αλλά και στις καλύτερες των περιπτώσεων την κατάθλιψη, τις μελαγχολίες και τα ψυχολογικά προβλήματα, που έρχονται να πλημμυρίσουν τις ψυχές τέτοιων θυμάτων.

Ακόμα, να επισημάνουμε και τον άμεσο κίνδυνο που διατρέχουν εκείνοι που συνάπτουν προγαμιαίες και εξωγαμιαίες σχέσεις, αφού αποτελεί συχνό φαινόμενο η μετάδοση μολυσματικών ασθενειών, είτε από τον έναν ερωτικό σύντροφο στον άλλον, είτε αργότερα στους μέλλοντες συζύγους τους.

Τέλος, σαν ένα επιπλέον καταστροφικό αποτέλεσμα των προγαμιαίων και των εξωγαμιαίων σχέσεων, αξίζει να αναφερθεί και η δυσκολία έως και αδυναμία τεκνοποίησης, την οποία αντιμετωπίζουν αρκετά ζευγάρια που διατηρούσαν προγαμιαίες ή εξωγαμιαίες σχέσεις στο παρελθόν και αργότερα θέλησαν κάποια στιγμή να τεκνοποιήσουν, αφού εξαιτίας των συχνών εκσπερματώσεων από τον άνδρα, εξασθενεί το σπέρμα του, ενώ λόγω ενδεχόμενων εκτρώσεων η γυναίκα δυσκολεύεται έως και αδυνατεί να συλλάβει.

Γ) Εξωσωματική γονιμοποίηση Ο διάβολος όμως δεν σταματάει εδώ και γενικότερα δεν παύει ποτέ να εργάζεται. Πώς άλλωστε θα ήταν δυνατό να αφήσει ανεκμετάλλευτη την ευκαιρία που του παρουσιάζεται, από τη στιγμή που ορισμένα ζευγάρια για να αντιμετωπίσουν το πρόβλημα αυτό της τεκνοποίησης, είναι διατεθειμένα να χρησιμοποιήσουν οποιοδήποτε τρόπο με οποιοδήποτε κόστος (ηθικό ή υλικό), αδιαφορώντας ακόμη και για το Θέλημα του Θεού.

Αξιοποιώντας λοιπόν και ο σατανάς την επιθυμία τους αυτή, τους οδηγεί σε σκοτεινά δικά του μονοπάτια, τα οποία ο ίδιος (και σε συνεργασία με ορισμένους «επιστήμονες») έχουν πονηρά ονομάσει «σύγχρονες μεθόδους τεκνοποίησης», με πιο δημοφιλή αυτή της εξωσωματικής γονιμοποίησης.

Με τη μέθοδο αυτή , η γονιμοποίηση του ωαρίου από το σπερματοζωάριο (η σύλληψη του παιδιού δηλαδή), γίνεται σε ένα τεχνητό περιβάλλον και όχι μέσα στο σώμα της γυναίκας, αφού πρώτα βεβαίως έχουν παραληφθεί τα σπερματοζωάρια από τον άνδρα και τα ωάρια από τη γυναίκα .
Στη συνέχεια και αφού επιτευχθεί η σύλληψη αγνώστου αριθμού παιδιών (!), οι «γιατροί» χρησιμοποιώντας το άλλοθι ότι πρόκειται για έμβρυα (στα οποία οι περισσότερες δυτικές χώρες δεν αναγνωρίζουν ανθρώπινη υπόσταση, δεν τα θεωρούν πρόσωπα και δεν τους αναγνωρίζουν ανθρώπινα δικαιώματα), προχωρούν ακάθεκτοι προς το «Θεάρεστο» έργο τους , ΑΦΟΥ ΕΜΦΥΤΕΥΟΥΝ ΜΕΣΑ ΣΤΗ ΜΗΤΡΑ ΤΗΣ ΓΥΝΑΙΚΑΣ ΣΥΝΗΘΩΣ ΤΡΙΑ ΕΩΣ ΠΕΝΤΕ ΠΑΙΔΙΑ, ΓΝΩΡΙΖΟΝΤΑΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΡΧΗ ΠΩΣ ΜΟΝΟ ΤΟ 30% ΑΥΤΩΝ ΘΑ ΠΑΡΑΜΕΙΝΕΙ ΕΚΕΙ ΓΙΑ ΝΑ ΑΝΑΠΤΥΧΘEI ΚΑΙ ΝΑ ΦΤΑΣΕΙ ΣΤΟΝ ΤΟΚΕΤΟ (ΚΑΙ ΑΥΤΟ ΣΕ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΕΠΙΤΥΧΙΑΣ, ΑΦΟΥ ΠΟΛΛΕΣ ΦΟΡΕΣ Η ΜΙΑ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑ ΓΙΑ ΕΞΩΣΩΜΑΤΙΚΗ ΓΟΝΙΜΟΠΟΙΗΣΗ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΡΚΕΤΗ), ΕΝΩ ΤΟ 70% ΘΑ ΑΠΟΒΛΗΘΕΙ ΑΠΟ ΤΗ ΜΗΤΡΑ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΣΧΕΔΙΟ Ή ΘΑ ΑΦΑΙΡΕΘΕΙ ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΚΑΠΟΙΟ ΧΡΟΝΙΚΟ ΔΙΑΣΤΗΜΑ, ΓΙΑ ΝΑ ΟΔΗΓΗΘΕΙ (ΙΣΩΣ ΚΑΙ ΜΑΡΤΥΡΙΚΑ) ΣΤΟ ΘΑΝΑΤΟ!!!

Για παράδειγμα, αν εμφυτευθούν μέσα στη μήτρα της γυναίκας πέντε παιδιά, τουλάχιστον τα τρία είναι σίγουρο ότι θα υποχρεωθούν να χάσουν τη ζωή τους, αφού η επιτυχία αυτής της μεθόδου κατά κύκλο εμφυτεύσεως ανέρχεται στην καλύτερη περίπτωση στο 30%. Για να γεννηθεί δηλαδή ένα παιδί (ή αλλιώς για να υπάρξει η εγωιστική ικανοποίηση του ζευγαριού, πως κατόρθωσε έστω κι έτσι να φέρει στον κόσμο ένα ΔΙΚΟ ΤΟΥ παιδί), πρέπει να καταπατηθεί η Εντολή του Θεού (ου φονεύσεις) και να θυσιαστούν κάποια άλλα αθώα αδέρφια του, πρέπει δηλαδή να γίνουν οι νόμιμοι και ατιμώρητοι (από τους ανθρώπους) φόνοι!

Πόσο μαρτυρική όμως μπορεί να γίνει μια τέτοια θυσία; Γιατί ποιος είναι σε θέση να μας διαβεβαιώσει πως για την εξέλιξη της γενετικής επιστήμης, δεν χρησιμοποιούνται ως «πειραματόζωα» κάποια παιδιά από εκτρώσεις ή εξωσωματικές γονιμοποιήσεις; Και για ποιο λόγο κάποιοι αδίστακτοι «επιστήμονες» θα άφηναν ανεκμετάλλευτη την ευκαιρία, να παρατηρήσουν το μοναδικό αυτό θέαμα που μπορεί να προσφέρει ένα ανήμπορο παιδί, τη στιγμή που προσπαθεί βίαια αποσπασμένο από τη μήτρα της μητέρας του να επιβιώσει με τη «βοήθεια» και μόνο της «επιστήμης»; Δ)

Η αρχή και η πορεία της ανθρώπινης ύπαρξης Καταλήγοντας, θα είναι σωστό για όλους μας να εξετάσουμε την ιερή και αιώνια θέση της Εκκλησίας, αναφορικά με το Θείο Δώρο που ονομάζεται «Ζωή του ανθρώπου». Η Εκκλησία μας λοιπόν, διδάσκει ότι από τη στιγμή που πραγματοποιείται (με την Ευλογία του Θεού) η σύλληψη του παιδιού από τη μητέρα του, ο Θεός ταυτόχρονα προσθέτει το αθάνατο
Κομμάτι της Ζωής, την Ψυχή. Από τότε ο άνθρωπος ξεκινάει να ζει, ως δισυπόστατο ον, αποτελούμενο μέχρι το βιολογικό τέλος της ζωής του από ψυχή και σώμα .

Στη συνέχεια το σώμα επιστρέφει στη γη από όπου και αρχικά πλάσθηκε, ενώ η ψυχή οδηγείται στην Κρίση, με σκοπό να της γίνει γνωστό το μέρος που ενδέχεται να καταταγεί (και λέμε ενδέχεται διότι τα Μνημόσυνα, τα Τρισάγια και οι ελεημοσύνες από τους ζωντανούς, όταν γίνονται για την ωφέλεια μιας ψυχής, είναι δυνατό να αλλάξουν κάποια ενδεχόμενη καταδικαστική απόφαση σε βάρος της).

O Παράδεισος ή η κόλαση, θα είναι το τελευταίο μέρος που θα καταταχτούμε οριστικά όλοι οι άνθρωποι, όταν θα αναστηθούμε με το άφθαρτο πλέον σώμα μας, την Ημέρα της Δευτέρας Παρουσίας του Κυρίου μας στη γη (τότε δηλαδή που θα κριθούν αμετάκλητα «ζώντες και νεκροί»).
Ας κατανοήσουμε λοιπόν, ότι ο δρόμος για τον Παράδεισο ή την κόλαση ξεκινάει από εδώ, αφού ο,τιδήποτε πράξουμε σε αυτή τη ζωή, έχει άμεσο αντίκτυπο στην κατάληξη που θα έχουμε στην αιώνια .

Για το λόγο αυτό ο Κύριος μας έχει προειδοποιήσει χαρακτηριστικά, πως η ζωή του χριστιανού είναι σταυρός, τον οποίο θα πρέπει να σηκώνουμε και να υπομένουμε μέχρι τέλους, ακολουθώντας το δρόμο που χάραξε Εκείνος.

Η μάχη για τη Σωτηρία μας θα έχει αποτέλεσμα, μόνο αν πολεμήσουμε με σκοπό να νικήσουμε τους πειρασμούς του διαβόλου, τους οποίους επιτυχώς αντιμετώπισε όχι μόνον ο Ίδιος, αλλά (τις περισσότερες φορές στη ζωή τους) και όλοι εκείνοι που Τον ακολούθησαν μετέπειτα συνειδητά, στεφανώνοντας τις προσπάθειές μας μέσα από τα απόρθητα «Οχυρά» της Προσευχής και της Εγκράτειας.